Τα προγράμματα των 500 ευρώ της Ζέτας (μια χορηγία της Ε.Ε)

Υποτίθεται ότι δίνουν εφόδια σε άνεργους νέους, ώστε να αποκτήσουν επαγγελματικές δεξιότητες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της, ''επιδοτεί την εργασία και όχι την ανεργία''. Στην πραγματικότητα όμως σπέρνει ''ζιζάνια'' που μελλοντικά θα πνίξουν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Τα συγκεκριμένα προγράμματα δεν έχουν σκοπό τη μείωση της ανεργίας, αλλά αποσκοπούν στη μείωση του κόστους εργασίας. Παντού.

Είναι προφανές ότι το κράτος θέλει να μειώσει το κόστος εργασίας στο δημόσιο, αλλά με τα συγκεκριμένα προγράμματα, αφήνει κάθε εργαζόμενο βορά στον εργοδότη (θυμηθείτε και την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας). Αυτή είναι η άμεση συνέπεια των δώρων του κράτους προς το ιδιωτικό κεφάλαιο, που συνεχώς ζητά μείωση του κόστους εργασίας.

Η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη αν αναλογιστεί κανείς ότι όπως λέγεται, ''τα συγκεκριμένα προγράμματα προσφέρουν εργασιακή εμπειρία ώστε να μπορέσει ο εκπαιδευόμενος να διεκδικήσει θέσεις που απαιτούν πείρα''... την στιγμή που δεν υπάρχουν, ούτε θα υπάρξουν νέες θέσεις εργασίας! Ούτε από το κράτος της παγοποίησης προσλήψεων, ούτε από το ιδιωτικό κεφάλαιο που σε περιόδους κρίσης προτιμά ασφαλέστερες επενδύσεις. Οι εκπαιδευόμενοι, εφοδιάζονται με προσόντα για να πάρουν τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας από τους ''υψηλά'' αμειβόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όπου δεν γίνει αντικατάσταση, η αφόρητη πίεση από τη στρέβλωση που δημιουργείται, θα σπρώξει αναπόφευκτα κάθε μισθό προς τα κάτω.

Κάθε 500αρης, όπου τοποθετηθεί, δείχνει ότι οι θέσεις στο περιβάλλον εργασίας του, μπορούν να καταληφθούν από ένα εργαζόμενο χαμηλότερου κόστους, με την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη λόγω ηλικίας παραγωγικότητα. Ένας άνεργος πτυχιούχος που τοποθετείται π.χ στο γραφείο ευρέσεως εργασίας, μόλις εκπαιδευτεί στο πόστο του, δείχνει ότι η συγκεκριμένη εργασία μπορεί να γίνει με χαμηλότερο κόστος για το κράτος. Όπου η Ζέτα έσπειρε και σπέρνει τα ''ζιζάνια'' της, κανένας εργαζόμενος με αμοιβή πάνω από 500 ευρώ δεν μπορεί πλέον να αισθάνεται ασφαλής.

Φυσικά τα Μ.Μ.Ε προβάλουν τη βρώμικη αποστολή του κράτους, ως σωτήριο μέτρο για χιλιάδες ανέργους που δέχονται να ζουν με ''ένα χαρτζιλίκι''. Για όσους απαντούν στην κριτική με το επικίνδυνα αφελές ''ας είναι, παρά τίποτα'', να υπενθυμίσουμε ότι, στην Ελλάδα περάσαμε από τη ''γενιά των 700 ευρώ'' στη ''γενιά των 500'' και σήμερα στα 17 ευρώ μεροκάματο και στα 3 ευρώ/ώρα μικτά! Και αν δεν σε νοιάζει που ο διπλανός σου δουλεύει για 500 ευρώ, ετοιμάσου να πάρεις πόδι ή να δουλέψεις και ο ίδιος για ''ένα χαρτζιλίκι''.

Read more

Ο δούρειος ίππος του συνεταιρισμού

Είδα προχτές ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που αναφερόταν στην ιδέα του συνεταιρισμού στα πρώτα επαγγελματικά βήματα των νέων στην Ευρώπη. Το βρήκα ενδιαφέρον, ειδικά το πρώτο παράδειγμα που προβάλει, γιατί περιέχει ''κρυφά μηνύματα'' που μπορούν να ωφελήσουν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, αλληλεγγύης και ενός υψηλού αισθήματος ευθύνης για τα θέματα που πρέπει να αφορούν όλους, σε μια εποχή που η κοινωνία ολισθαίνει προς την ανθρωποφαγία.

Επιγραμματικά, ο συνεταιρισμός σε πολλά επαγγέλματα μπορεί να διώξει από τη μέση το αφεντικό και να τοποθετήσει στο τιμόνι τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στο παράδειγμα του βίντεο, μια ομάδα νέων επιστημόνων, που κατέχει τα ''μέσα παραγωγής'' για τη δουλειά της, τους υπολογιστές τους, και τη γνώση του αντικειμένου, σχηματίζει ένα συνεταιρισμό. Η εταιρεία είναι αυτοδιαχειριζόμενη, με την εργασία, τον κόπο και το κέρδος να μοιράζεται εξίσου.

Το σημαντικότερο στοιχείο, νομίζω είναι η απουσία επικεφαλής και η οριζόντια διάρθρωση της εταιρείας. Κάθε εργαζόμενος ξέρει τι πρέπει να κάνει για το καλό του ιδίου και του συνόλου στο οποίο συμμετέχει. Οι εργαζόμενοι καρπώνονται ολόκληρη την αμοιβή για την εργασία τους, άρα μπορούν να δουλεύουν λιγότερο αφού απουσιάζει το ληστρικό μερίδιο της αμοιβής του αφεντικού ή του διευθυντή.

Η απουσία ιδιοκτήτη-αφεντικού και ο διαμοιρασμός ολόκληρης της αμοιβής μεταξύ των εργαζομένων ευνοεί την ευκολότερη μετάβαση σε εναλλακτικά νομίσματα όπως π.χ η πίστωση με εργατοώρες, ή και την πλήρη κατάργηση του χρήματος και της μισθωτής εργασίας. Το αφεντικό είναι το πιο αντιδραστικό στοιχείο στο ενδεχόμενο κατάργησης ή αλλαγής του τρόπου αμοιβής, αφού τότε θα αναγκαζόταν να εργαστεί πραγματικά αντί να συσσωρεύει κομμάτι του κόπου των υπαλλήλων του.

Το συνειδησιακό άλμα της δυνατότητας εργασίας χωρίς διεύθυνση ή ιδιοκτήτη, είναι κρίσιμης σημασίας για το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής από τη σημερινή.

Ο συνεταιρισμός μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, κυρίως όμως σε επαγγέλματα πνευματικής εργασίας, όπου το κόστος ''εξοπλισμού'' είναι χαμηλό. Τα παραδείγματα είναι αρκετά, αλλά όσον αφορά στους νέους επιστήμονες, οι κλάδοι που μπορώ πρόχειρα να σκεφτώ είναι όσοι εμπλέκουν υπολογιστές, ή στην εκπαίδευση, γενικά οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες (γραφίστες, φωτογράφοι, κ.τ.λ), δηλαδή επαγγέλματα στα οποία το ενοίκιο ενός χώρου δουλειάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο (μαζί με τους φόρους του κράτους).

Σε παραδείγματα χειρωνακτικής εργασίας (π.χ ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γεωργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.τ.λ) ο συνεταιρισμός αντιμετωπίζει διάφορα άλλα σημαντικότερα προβλήματα που δεν χωράνε εδώ.

Read more

Αλεξάνδρου του Μεγαλομάρτυρος (3 αξέχαστα ντοκουμέντα)

Στο πρώτο έκτακτο δελτίο ειδήσεων γίνεται αναφορά σε επεισόδια, επίθεση με μολότοφ, από ομάδα αντιεξουσιαστών. ''Δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση από την αστυνομία'', αλλά η ανταπόκριση έγινε ''σύμφωνα με πληροφορίες''... προφανώς από την αστυνομία.

Σημ.: Η Νάντια Αλεξίου, η ανταποκρίτρια που ''ήθελε να πιστεύει πως το επεισόδιο θα έληγε εκεί'', ήταν η δημοσιογράφος που με κατάθεση της βοήθησε στην αθώωση του Κασιδιάρη, για συμμετοχή σε επίθεση με μαχαίρι το 2007.

Το Mega παραποίησε το γνωστό βίντεο από τη δολοφονία, προσθέτοντας ήχους σύγκρουσης και παράλληλα οι δημοσιογράφοι του μιλούσαν για επίθεση από 30 άτομα.

Μια εκπομπή για απόψεις που ακούστηκαν τότε από δημοσιογράφους, πολιτικούς και διάφορους άλλους. Τα λόγια μπροστά στο μικρόφωνο, μένουν καταγραμμένα.

Υ.Γ: Στα δελτία των 8, σου μιλά το κράτος και η αστυνομία

Read more

Άκου Σωκρατάκο

Βγήκε ο Χάσικος τις προάλλες και είπε τα εξής:

''...αφαιρά κάτι από ένα δικό μας άνθρωπο''.

Ποιός είναι δικός μας και ποιός όχι; Ποίοι είμαστε εμείς και ποιοί οι άλλοι; Και ποιός είναι ο Χάσικος, που χωρίζει σε ''εμείς'' και σε ''άλλοι''; Εμείς είμαστε στην ίδια ''ομάδα'' με τον Χάσικο; Χάσικε αν είσαι μαζί μας, εμείς είμαστε οι άλλοι!

-------------------------------------------------------

Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι τον λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να 'σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτιστικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι' αυτό. Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, είμαι παράγωγο όλων των τάξεων, των φυλών και των εθνών. Δεν υποκρίνομαι πως είμαι φυλετικά και κοινωνικά αμιγής όπως εσύ, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.

WILHELM  REICH - ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ

Υ.Γ: Για όποιον δεν μπορεί να περιμένει μέχρι αύριο για να βρει το (μικρό) σπουδαίο βιβλίο και μπορεί να διαβάζει από τον υπολογιστή, υπάρχει ολόκληρο εδώ.

Read more

Η Ζέτα μειώνει την ανεργία

Επήα χτες να ανανεώσω το στάτους μου ως άνεργος. Κάθομαι στην καρέκλα, απέναντι από μια κυρία κοντά στη σύνταξη. Παίρνει τα χαρτιά μου, πληκτρολογεί κάτι στον υπολογιστή και γυρίζει πάνω μου και ξεκινά η εξής στιχομυθία:

Πράξη 1η:
-Μα Συστεμάτικς μου εσύ δουλεύκεις, δεν είσαι άνεργος.
-Ναι, που πότε;
-Βλέπω δαμέ ότι δουλεύκεις σαν ωρομίσθιος εκπαιδευτής σαλιγκαριών.
-Μα τούτο ήταν πέρσι, ως τον Μάη. Είχα πει στην κοπέλα κάποια προηγούμενη φορά να το σβήσει.
-Δεν εργάζεσαι πλέον εκεί;
-Όχι, εσταμάτησα τον Μάη και δεν με κάλεσαν φέτος.
-Αααα μάλιστα.
-Έτσι κ' αλλιώς, θεωρούμαι άνεργος αν εργάζομαι κάτω από 17 ώρες την εβδομάδα...
-Όχι πλέον, άλλαξαν τα πράγματα. Η υπουργός μας (στάζοντας μέλι) άλλαξεν το, και πλέον έστω και μια ώρα να δουλεύεις, δεν θεωρείσαι άνεργος.
-Μα σοβαρά; Πότε έγινε τούτο;
-Έτσι εν τωρά, άλλαξεν το ... (κάπου δαμέ εσκέφτουμουν με απέναντι που τη Ζέτα και δεν επρόσεχα).

Πράξη 2η:
-Έκαμες αίτηση για τα προγράμματα της Α.Ν.Α.Δ; Εβοηθήσαμε πολύ κόσμο.
-Μα για τι θέσεις; (έπαιζα τον ανήξερο)
-Ουυυ εστείλαμε πολύ κόσμο σε διάφορα πόστα. Εδώ στο γραφείο επιάσαμε τρεις κοπέλες. Η κοπέλα δαμέ δίπλα εσπούδασε αγγλική φιλολογία, επιάσαμε και μια γιατρό και... (έβλεπα την κοπέλα δίπλα)
-Μα με τι μισθό; (έπαιζα τον παλαβό)
-500 ευρώ. Έμαθε και τη δουλειά μια χαρά, δουλεύκει κανονικά (η κοπέλα δίπλα).

Κάπου δαμέ άρχισε ένα πάρτυ μες το μυαλό μου. Εσκεφτόμουν να τη ρωτήσω, μα εσύ πόσα πιάνεις; Σίγουρα εχτύπαν το διχίλιαρο με τέτοια ηλικία σε τέτοιο πόστο. Και μετά να την επείραζα λέγοντας της, ε φύε να πιάσουν ακόμα 2-3 της Α.Ν.Α.Δ με τα λεφτά σου, και κάτι τέθκοια μικροαστικά-φασιστικά. Ή να της έλεγα, ε φύε εσύ να με πιάσουν εμένα με 500 ευρώ, παρά να σου δίνουν εσένα 2000, αλλά δεν είχα πολλή όρεξη για κουβέντα και ευτυχώς εχτύπησε το τηλέφωνο της. 

Καθώς εμιλούσε, εσκέφτουμουν ότι άμα ξεκινήσει η σκούπα στο δημόσιο, όπως γίνεται στην Ελλάδα, θα φύγει πρώτη πρώτη η κυρία. Γενικά σε πολλά πόστα, τα 500ρικα της Ζέτας, τα κομμάντα της, οι δούρειοι ίπποι που έστειλε, θα στείλουν πολλούς αξιοπρεπώς αμειβόμενους σπίτι τους, αφού η δουλειά θα βγαίνει με τους φτηνούς πτυχιούχους.

Πράξη 3η:
-Βλέπω εδώ, κάτι θέλουν στο τάδε εκτροφείο.
-Ά είδα τα.
-Δεν σου κάμνουν;
-Ε θέλουν κάτι αρκετά εξειδικευμένο και προτιμούν πληροφορικάριους
-Ααα... Έχει και ένα ίδρυμα βλέπω... αλλά θέλουν ρωσόφωνους...
-Ναι είδα το, έπιασα τηλέφωνο και έστειλα παρόλο που δεν ξέρω ρωσικά, αλλά τίποτε.
-Άλλη πόλη, να κοιτάξω; (ξεκινά να κοιτάζει)
-Μα πως θα πηγαίνω, δεν έχω αυτοκίνητο. (για να τις βάλω δύσκολα)
-Μα δεν θα πηγαινοέρχεσαι, να μένεις εκεί.
-Μα τι εννοείς, να νοικιάσω;
-Ναι, άμα βρούμε κάτι, να νοικιάσεις βέβαια.
-Μα με τι μισθό νομίζεις ότι θα μου βρεις δουλειά; Έχει μισθούς πλέον που φτάνουν και για ενοίκιο στην ειδικότητα μου;

Κάπου δαμέ ξαναχτυπά το τηλέφωνο. Κλείνει, και αφού δεν βρήκε τίποτε στην άλλη πόλη, τυπώνει μου το χαρτί για να φύγω και με αποχαιρετά με ένα ύφος συγκαταβατικό-παρακλητικό-παρακινητικό, λέγοντας μου:

-Άτε Συς μου, και να αρχίσεις σιγά σιγά να είσαι πιο ανοικτός σε διάφορες δουλειές και σε άλλους τομείς εκτός που τα σαλιγκάρια.

Είπε και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι, αλλά γενικά με έσπρωχνε στα 500ρικα της Ζέτας, σε οποιαδήποτε θέση στην γραφειοκρατία. Γενικά, η συμπεριφορά της ήταν σα να δούλευε με προμήθεια και έπρεπε απλά να φύγω πάση θυσία από τη λίστα των ανέργων, με οποιονδήποτε τρόπο. Σαν να δούλευε για να βελτιώσει (εικονικά) τους αριθμούς της δικής της ''επιχείρησης''. Σαν να ήταν η Ζέτα η ίδια. Ένας δημόσιος υπάλληλος που υπηρετεί με ζήλο ένα κράτος που φτωχοποιεί τους εργαζόμενους. Και δεν μπορώ να πω, κάμνει την καλά τη δουλειά της.

Read more

Για τη δολοφονία των χρυσαυγιτών

Μια ιστορία για την επιδερμική ανάγνωση των πραγμάτων, χαρακτηριστικό κοινωνιών που ολισθαίνουν προς τον εκφασισμό, και για τα γεγονότα, που μερικές φορές έχουν απλές ερμηνείες. Για τα δολοφονηθέντα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, που δρούσε με μεθόδους μαφίας. Εκβιασμοί, προστασία σε μαγαζιά, ξυλοδαρμοί και δολοφονίες...


Ήταν τότε που εξεθάψαν τον Τάσσο. Επισκέφτηκα μια θεία μου, έτσι λίγο μεγάλης ηλικίας, για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι. Η θεία μου ήταν Δηκοϊκή. Τούτο ήταν το μόνο της φανερό ''σακκατηλήκι''. Έκαμε μου καφέ και ερώταν με διάφορα. Σε κάποια φάση ήρτεν η κουβέντα στα της επικαιρότητας.

Γυρίζει τότε, χαμηλώνοντας τη φωνή σαν να ήθελε να μου πει κάτι σημαντικό που πρέπει να βάλω καλά στο μυαλό μου, γιατί τέθκεια αποστάγματα σοφίας, σπάνια εκκρίνονται. Λέει μου ''κοίτα να δεις γιε μου, τον Τάσσο, ακόμα τζαι πεθαμμένο φοούνται τον. Εν τόση η λύσσα τους εναντίων του, γιατί ήταν μεγάλος πατριώτης, που ακόμα τζαι μες το χώμα ενοχλεί τους''.

Εγώ έβλεπα την, με εκείνη την φάτσα την μα-περιπέζεις-μας-ρε-θεία;-Πιστέφκεις-έτσι-αρλούμπες; Και εδιούσα της κκελλές μου δυνατά-απανωτά-εικονικά facepalms, και με τα δύο χέρια.

Λίγες μέρες πριν και αμέσως μετά το ξέθαμμα του Τάσσου, ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι κάποιου ΚΚΕ. Καλός άνθρωπος ο συγκεκριμένος ΚΚΕς, διαβασμένος, ψύχραιμος και συχνά σωστός αναγνώστης των καταστάσεων της επικαιρότητας και των μελλούμενων. Έκαμε μου εντύπωση το σχόλιο και η σιγουριά του τότε: ''Συστεμάτικς μου, να δεις που τον ξέθαψαν για λύτρα. Το λείψανο είναι ο καλύτερος όμηρος, δεν πεινάει δεν διψάει, δε σε βλέπει ώστε να σε καρφώσει μετά... Όπως με τον Τσάρλι Τσάπλιν.''

Read more

Αναδιάταξη στη δεξιά πολυκατοικία-εκστρατεία επανοικειοποίησης ψήφων-αναβάπτιση στην κολυμβήθρα της ''μετριοπάθειας''

Χαρές στα ελληνικά κόμματα αφού μέρος των απογοητευμένων ψηφοφόρων τους επαναπατρίζονται. Ειδικότερα Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ ηγούνται της προσπάθειας για ''κάθαρση'' από τα αντιδημοκρατικά στοιχεία και παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της αστικής νομιμότητας.

Μετά τις περσινές εκλογές, οι απώλειες για τα κόμματα της συγκυβέρνησης έπρεπε να ελεγχθούν και να συγκεντρωθούν κάπου προσωρινά. Παλαιότερα, τον ρόλο του κόμματος διαμαρτυρίας τον έπαιζε το ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη. Όταν κάηκε το χαρτί Καρατζαφέρης, το μαντρί της ναζιστικής γκρούπας βόλεψε. Η Χρυσή Αυγή ήταν η βαλβίδα εκτόνωσης της απογοήτευσης του ψηφοφόρου, που τα τελευταία χρόνια προδόθηκε επανειλημμένα από τους ''εκπροσώπους'' που επέλεγε. Η επιδερμική ανάγνωση (σύμπτωμα εκφασισμού) της κατάστασης στην οποία διολισθαίνει η Ελλάδα, τον έφεραν από το μαντρί των κομμάτων της κυβέρνησης, στους κόλπους της δήθεν αντισυστημικής Χ.Α.

Η Χ.Α κράτησε τους απογοητευμένους ψηφοφόρους στους κόλπους της σαν ρεζέρβα στο σύστημα. Σκοπός ήταν να εμποδιστεί η ριζοσπαστικοποίηση του εργάτη, του αγρότη ή γενικά του μέσου έλληνα που ένιωθε να φτωχοποιείται. Η προσοχή έπρεπε να στραφεί αλλού. Η φτωχοποίηση του έπρεπε να ερμηνευθεί με συγκεκριμένο τρόπο και να αποκτήσει πρόσωπο, ώστε η σκέψη του να απομακρυνθεί από τις πραγματικές αιτίες. Φταίει ο εξαθλιωμένος μετανάστης, ο δημόσιος υπάλληλος, ο γείτονας, οι προηγούμενοι... Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης. Και το πέτυχαν, αφού το σύστημα είναι απρόσωπο και δεν μπορείς να το δείξεις με το δάκτυλο για να το καταλάβει ο επιδερμικός αναγνώστης που επιλέγει την εύκολη πληροφόρηση, από τον κόπο που προϋποθέτει η αναζήτηση της αλήθειας που αποκρύπτεται.

Η Χ.Α ήταν το μαξιλαράκι ασφαλείας για το σύστημα και τώρα που ο κόσμος χρειάζεται να επιστρέψει πίσω στο αδελφό κόμμα της Ν.Δ, το μαξιλαράκι είναι άχρηστο. Η δολοφονία του Π. Φύσσα ήταν η ευκαιρία της κυβερνητικής φασισταρίας να ενδυθεί τον χιτώνα της ''κάθαρσης'' της κοινωνίας από τα φασιστικά στοιχεία. Τα ίδια κόμματα, που άνοιξαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ελλάδα σε μια περίοδο διαγκωνισμού με τους αρχιφασίστες.

Μπροστάρης στην ''κάθαρση'' αυτή την περίοδο, το κόμμα του Φαήλου Κρανιδιώτη, του Άδωνι, του Βορίδη, του Πολύδωρα, και τόσων άλλων φασιστοειδών. Του Δένδια, ο οποίος ως υπουργός Δημόσιας Τάξης συγκάλυπτε την Χ.Α και την αστυνομία, απειλώντας τον Guardian με μηνύσεις, με αφορμή τις αποκαλύψεις για αποδεδειγμένους βασανισμούς αντιφασιστών στη Γ.Α.Δ.Α, μετά από πορεία ενάντια στις επιθέσεις της Χ.Α. Πρόεδρος του κόμματος και αρχιερέας της ''κάθαρσης'' από τους νοσταλγούς των δοσίλογων, ο Σαμαράς, ο Σαμαράς 2, που το 1982 ανακοίνωνε με ειδικό δελτίο την παρουσία του στο μνημόσυνο του Μελιγαλά.

Το σύστημα λοιπόν στήνει τη θεατρική παράσταση ''Κάθαρση'', όπου κάποια τσιράκια του κυνηγούν κάποια άλλα, ώστε τα πρώτα να πλασαριστούν ως νομικά και ηθικά καθαρά, και τα πλέον κατάλληλα να συνεχίσουν τη διαχείριση της τύχης του λαού. Επιπλέον η επιχείριση κάθαρση δημιουργεί και ένα προηγούμενο στην μεταπολιτευτική ελλάδα και ίσως δεν περιοριστεί στην Χ.Α.

Πιστεύουμε ότι οι συλληφθέντες, αν φυλακιστούν, θα παραμείνουν υπό κράτηση όσο βολεύει το σύστημα, για παράδειγμα μέχρι την επαύριο των επόμενων εκλογών. Ο φασισμός δεν έχει πρόσωπο και δεν φυλακίζεται. Κλείνοντας, να θυμίσουμε ότι ο Περίανδρος παραμένει ενεργός και συγκεντρώνει γύρω του, τους απογοητευμένους από την ''συστημική στροφή'' της Χ.Α με την είσοδο της στη βουλή.

''μην χαίρεστε που πέθανε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει ακόμα και είναι πάλι σε οργασμό''
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Read more

Ελληνοκεντρική παιδεία ''με το σωστό περιεχόμενο''*

Την περασμένη Κυριακή, όπως και κάθε Κυριακή, ήταν η μέρα της εβδομάδας με τις δηλώσεις έξω που τις εκκλησιές. Εφκήκαν 5-6 συχνοί πελάτες των καναλιών, και ο αρχιεπίσκοπος, και εθυμηθήκαν το θέμα της παιδείας, έτσι πάνω σ' άνεμο (σχεδόν) και συντονισμένα. Ως συνήθως, τούτες οι μανούβρες γίνονται για να αλλάξει η ατζέντα και να πάμε που σοβαρά θέματα όπως ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας και τα μέτρα για εξοικονόμηση 700 εκατομμυρίων, σε ένα θέμα που όλοι ξέρουμε ότι αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί, σαν τα πρωτοβρόχια.

Βέβαια το θέμα της ''αποκατάστασης'' της παιδείας ήταν μες τα μυαλά των πατριδοκάπηλων, από το 2010 που εξεκίνησε η ''κυπροποίηση'' της παιδείας. Εσχεδιάζαν που τότε την διόρθωση της, μόλις άλλαζε η κυβέρνηση.

Εγραφτήκαν πολλά τούτες τις δύο μέρες. Οι συντηρητικοί του τόπου έδειξαν για ακόμα μια φορά πόσο απέχουν που τις λέξεις ''επιστήμη'' και ''μεθοδολογία'', ''εικασία'' και ''απόδειξη''. Θέλουν να αλλάξει το πρόγραμμα, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση των σχεδίων τους. Κουβέντες ανυπόστατες, θεωρίες συνωμοσίας, εχθροί παντού, το έθνος μας το υπεράνω και τέτοια σκηνικά. Το πιο ωραίο, που είχα ακούσει και πριν 2-3 μήνες που συγγενικό μου πρόσωπο και δεν επίστευκα στ' αυτιά μου τότε ότι κυκλοφορούσε τέτοια συνομωσιολογία, ήταν ότι το ΡΙΚ εξεκίνησε το ''Παίζουμε Κυπριακά'' για να περάσει σιγά σιγά στη συνείδηση του κόσμου, ότι τα κυπριακά εν γλώσσα και όχι διάλεκτος!

Κλασσική συνομωσιολογία σκοταδιστών που πιστεύκουν σε αθεμελίωτες, ατεκμηρίωτες θεωρίες, για αίματα τζαι φυλές που ταξιδεύκουν διαμέσω των αιώνων τζαι προσωποποιούνται στους κυπραίους, τζαι ούλλοι θέλουν να μας διαβάλουν, τζαι στέλνουν τους αριστερούς σαν κομάντος να κάμουν την δουλειά που πουμέσα, τζαι να ανοίξουν την κερκόπορτα για να μπουν οι οχτροί τζαι να μας αφελληνίσουν! Βέβαια τούτα πιστεύκουν τα οι τζοιμισμένοι, αλλά ταΐζουν τα του κόσμου οι όξυπνοι. Φάε πατρίδα και έθνος, ώσπου να βάλω το χέρι μου στην τσέπη σου.

Τέλοσπαντων. Εγώ να βάλω ακόμα δύο παράμετρους στη συζήτηση. Η ''ελληνοκεντρική παιδεία'' όπως είναι σήμερα είναι αυτή:

• που δεν προλαβαίνει ποτέ να μπει στον 20ο αιώνα στο μάθημα της ιστορίας. Και αν μπει, θυμάται πολύ αμυδρά, την οκτωβριανή επανάσταση, τον μεσοπόλεμο, τον ισπανικό ''εμφύλιο'', τον ελληνικό και τα γεγονότα στην Κύπρο
• και είναι αυτή που σε μαθαίνει ένα σωρό κείμενα και ποιήματα, χωρίς να σου αναφέρει την βιογραφία του λογοτέχνη και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν, με αποτέλεσμα να χάνεται το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, δεδομένα που θεμελιώνουν την γνώση που αποκτάται. Δύο παραδείγματα:

Η ''ελληναραδοκεντρική'' παιδεία της Κύπρου, δεν σου λέει ότι ο Ρίτσος ήταν κομμουνιστής. Κάμνεις 1-2 ποιήματα, μαθαίνεις να απαντάς στις εξετάσεις και αυτό είναι αρκετό. Μετά σε κάποια φάση ακούεις την Ρωμιοσύνη και η ''ελληναραδοκεντρική'' παιδεία, που σε μαθαίνει ότι μόνο οι ''πατριώτες'' έλληνες γράφουν για την πατρίδα, κάμνει σε να νομίζεις ότι τούτος ο Ρίτσος πρέπει να ήταν υπουργός του Μεταξά ή κάποιος με περικεφαλαία τζαι ασπίδα.

Δεύτερο παράδειγμα. Θυμάμαι έντονα, τότε που μας εδιδάξαν τα ''δεκατέσσερα παιδιά''. Ρωτά μας η καθηγήτρια, γιατί λέει στο ποίημα:

Τὰ λόγια σου βγαίνουν ἀργὰ σὰ μιὰ βρύση ποὺ στέρεψε:

«Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος...».

Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Τὰ μέτρησες δέκα φορές.

Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Μετρᾶς τὸ ἕνα χέρι σου

-τ᾿ ἄλλο σου βρίσκεται τυλιγμένο σὲ συννεφιά-

τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. 

Εμείς δεν είχαμε ιδέα φυσικά, και απαντά η καθηγήτρια: Γιατί τότε υπήρχε φτώχια και η δασκάλα αναγκαζόταν να τους μιλά για τον Μέγα Αλέξανδρο ενώ επεινούσαν, και έκαμνε παράλληλα αμήχανες σκέψεις, καθημερινές, όπως το να μετρήσει τα δάχτυλα της...

Δεν μας είπε γιατί υπήρχε πείνα, για τον εμφύλιο, για τη γυναίκα του Βρεττάκου που ήταν δασκάλα, για το τσακισμένο χέρι της και για το ότι ο Βρεττάκος ήταν αριστερός και ενταγμένος στο ΕΑΜ στην αντίσταση...

Επιδερμική ανάλυση που έχει ως αποτέλεσμα να μην ξέρεις ή να ξεχνάς ότι οι περισσότεροι λογοτέχνες που διδασκόμασταν στο σχολείο ήταν αριστεροί ή και κομμουνιστές. Άρα η μετάδοση της σωστής ελληνικής παιδείας που σφύζει από έργα προοδευτικών λογοτεχνών είναι το ευκταίο για κάθε προοδευτικό άνθρωπο.

Υ.Γ: Άλλο θέμα είναι το γεγονός ότι ενώ συζητούν για ελληνικά και κυπριακά, οι μαθητές γράφουν greeklish και δεν μπορούν να αρθρώσουν μια σωστή πρόταση, ούτε καν με λέξεις κυπριακές.


*όπως τη διζωνική δικοινοτική :D

Read more

Τάχα εκσυγχρονιστές, μοντέρνοι, ευρωπαίοι, φιλελεύθεροι κ.τ.λ, αλλά πάντα αμετανόητοι φασίστες

Έσιει που τον Ιούνη που ελέχθηκε το ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη;'' και τον Αύγουστο που ελέχθηκε το ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'', που κάτι με ενοχλεί. Σαν την πριγκίπισσα στο παραμύθι, που την έβαλαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι με κάμποσα στρώματα τζαι ένα μπιζέλι πουκάτω, τζαι δεν εμπορούσε να κοιμηθεί γιατί κάτι την ενοχλούσε ούλλη νύχτα...

Κάτι θύμιζαν λοιπόν αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό, και σήμερα ξανάπεσα τυχαία πάνω στο συγκεκριμένο περσινό άρθρο με το ακόλουθο κείμενο. Η υπογράμμιση δική μου:

Ο Φασισμός το 1921

Αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες

Του Μπενίτο Μουσολίνι*

Πριν περάσει κανείς σε λεπτομέρειες πρακτικού χαρακτήρα οφείλει, κατά την άποψή μας, να προσανατολίσει το πνεύμα του.  Εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε «φιναλιστές», με την έννοια με την οποία είναι τα παλιά κόμματα, αγκυλωμένα σε απαραβίαστα δόγματα και προϋποθέσεις, και τα οποία προτείνουν την πραγματοποίηση ενός αφηρημένου «τύπου» θεσμών και κοινωνίας. Οφείλουμε κυρίως να πάρουμε θέση απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα, η λύση των οποίων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες στην ιστορία του έθνους.

Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τη θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι στο εργατικό ζήτημα, απέναντι στο αγροτικό ζήτημα, απέναντι στην εξωτερική πολιτική. Θα το κάνουμε περιληπτικά, λόγω περιορισμένου χώρου.

Σήμερα το Κράτος είναι υπερτροφικό, παχυδερμικό, αχανές και αδύναμο, διότι έχει αναλάβει μια σειρά από λειτουργίες οικονομικού χαρακτήρα, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στο ελεύθερο παιχνίδι της ιδιωτικής οικονομίας. Σήμερα το Κράτος κάνει τον καπνοπώλη, τον ταχυδρόμο, τον σιδηροδρομικό, τον αρτοποιό, τον ασφαλιστή, τον πλοηγό, τον καφετζή, τον ζαχαροπλάστη, τον ναυαγοσώστη κτλ κτλ. Κάθε κρατική επιχείρηση είναι και μια οικονομική καταστροφή.

Ας εξηγήσουμε το γιατί. Λείπει από τη γραφειοκρατία η ορμή του ατομικού συμφέροντος και δεν υπάρχει ούτε καν η σκιά της έγνοιας για το συλλογικό συμφέρον. Η εμπειρία είναι κατηγορηματική επ’ αυτού. Όταν μιλάμε για κρατική και μονοπωλιακή οικονομία μιλάμε για καταστροφή και ερείπια.

Υπάρχουν δυο κυρίαρχες τάσεις: η μια, η σοσιαλιστική, που θα’ θελε να γιγαντώσει κι άλλο τον τερατώδη όγκο των μονοπωλίων του Κράτους. Η  άλλη, που αντιτίθεται σε κάθε νέο μονοπώλιο- κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θέλει να απαλλάξει το Κράτος από όλο αυτό το αβάσταχτο φορτίο της οικονομικής διαχείρισης. Ο φασισμός είναι αντιμονοπωλιακός.

Το Κράτος οφείλει να ασκεί όλους τους πιθανούς ελέγχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αλλά θα πρέπει να εγκαταλείψει  κάθε μορφή οικονομικής διαχείρισης. Δεν είναι δική του δουλειά. Ακόμα και οι λεγόμενες δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να αποδεσμευθούν από το κρατικό μονοπώλιο.

Εμείς, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι η τόσο πολύ (και δικαίως) δυσφημισμένη ταχυδρομική υπηρεσία θα βελτιωνόταν αυτομάτως αν, αντί να ανήκει σε ένα Κράτος-εταιρία, το οποίο τη διαχειρίζεται με επαίσχυντο τρόπο, υπό μονοπωλιακό καθεστώς, δινόταν σε δυο ή περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες.

Περιληπτικά, η θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος είναι η εξής: αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες. Με άλλα λόγια: ενδυνάμωση του πολιτικού Κράτους, αποδόμηση του οικονομικού Κράτους.

Σχετικά με το εργατικό κίνημα και τις επαγγελματικές οργανώσεις των χειρωνακτών εργαζομένων και των εργαζομένων του πνεύματος, η θέση του φασισμού είναι ξεκάθαρη: αποδέχεται αυτούς τους συνδικαλιστές οι οποίοι συμφιλιώνουν στο πεδίο της παραγωγικότητας τα συμφέροντα της τάξης με αυτά του έθνους. Ο φασισμός, δηλαδή, θα στηρίξει κάθε θεωρητικό ή πρακτικό κίνημα που θα προσπαθεί να εμφυσήσει μια συνδικαλιστική νοοτροπία [βασισμένη] στην πειθαρχία, τη βούληση, την παραγωγική ικανότητα στο πεδίο της εργασίας, με ισχυρές οργανώσεις, αυτόνομες κι ενωτικές. Που θα εντυπώσει στις ταξικές οργανώσεις έναν υγιή ιδεαλισμό κι έναν εθνικό χαρακτήρα, ως βάσεις για την ουσιαστική πραγμάτωση της διεθνούς αλληλεγγύης.[…]»

* Άρθρο στην εφημερίδα «Il Popolo d’Italia», αρ. 6, 7\1\1921.

Από το Edoardo και Duilio Susmel (επιμ), Opera Omnia di Benito Mussolini, La Fenice, Φλωρεντία 1955, τόμος XVI, σ. 101-102.  

Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

πηγή: rednotebook.gr


Update: Συνδυάστε στα πιο πάνω και τον Στυλιανίδη, που προειδοποίησε από τη νύχτα των εκλογών όσους σκέφτονται να αντιδράσουν προχωρώντας σε απεργία, και το πλαίσιο της πολιτικής τους γίνεται πιο σαφές.

Read more

Χάσικος reloaded: Δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo

Αρχές Ιούνη ο Χάσικος διερωτήθηκε αν ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη'' ώστε να δικαιολογήσει την απόφαση να κλείσουν το κεντρικό σφαγείο. Τότε είχαμε σημειώσει κάποιες σκέψεις για τον πραγματικό ρόλο του κράτους. Σήμερα δήλωσε ότι ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'' άρα πρέπει να κλείσει ο Οργανισμός Ανάπτυξης Γης. Να μας πει αν γίνεται ο Χάσικος, ποιος είναι τελικά ο ρόλος του κράτους όπως τον φαντάζεται. Να ξέρουμε τι πλάνο έχουν οι ''ειδικοί'', οι ''πεφωτισμένοι επιστήμονες'' της εξουσίας.

''Είναι κάτι που συμφωνεί και η τρόικα'' λέει ο Χάσικος, κάτι που φανερώνει ότι ήταν κυβερνητική ιδέα*, αλλά η ανεξάρτητη δημοσιογραφία του τόπου το πάει ένα βήμα παραπέρα και το βαφτίζει ''μνημονιακή υποχρέωση''.

Το κλείσιμο ενός τέτοιου οργανισμού δείχνει το πραγματικό πρόσωπο των αδίστακτων εξουσιαστών που σε εποχές κρίσεων και ανακατατάξεων του κεφαλαίου εντός και εκτός Κύπρου, κόβουν ακόμα και τις διευκολύνσεις προς τους ασθενέστερους. Γιατί το κράτος είναι απλά ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης της ελίτ. Και όταν η ελίτ αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν έχει περιθώρια να πετά ξεροκόμματα στους από κάτω.

Έχει ενδιαφέρον το σύντομο μήνυμα της αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του Ο.Α.Γ στην ιστοσελίδα του οργανισμού. Σημειώνει το μικρό γρανάζι της κρατικής μηχανής:

''Η υπογραφή του Μνημονίου και οι αποφάσεις του Eurogroup διαμορφώνουν νέα δεδομένα. [...] Ο Οργανισμός θα συνεχίσει να εργάζεται με συνέπεια και να προσφέρει διευκολύνσεις στους μέτρια και χαμηλά αμειβόμενους συμπολίτες μας που θέλουν, κάνοντάς το όνειρό τους πραγματικότητα, να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.''

Ευτυχώς που δεν ορκίστηκε κιόλας... Είπα ορκίστηκε, και θυμήθηκα τον διευθυντή του ΡΙΚ που ''θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει, παρά να υπακούσει'' όπως δήλωσε πριν κανένα 2μηνο για το ενδεχόμενο κλεισίματος του ΡΙΚ, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Άλλη ιστορία και το ΡΙΚ...

Επιστρέφοντας στον ρόλο του κράτους κατά τον Χάσικο και κάθε φιλελεύθερο που θέλει μικρό αλλά όχι ανύπαρκτο κράτος, για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, θα σημειώσουμε τα εξής:

• Το κράτος είναι αυτό που θα σου αλλάξει τα φώτα με νέους φόρους τύπου Ακίνητης Περιουσίας, ώστε πλέον να πληρώνεις ενοίκιο για το ίδιο σου το σπίτι
• Το κράτος θα σε απειλήσει με φυλάκιση αν δεν πληρώσεις τον φόρο
• Το κράτος θα νομοθετήσει ώστε να δουλεύεις σε ελεύθερο τουριστικό ωράριο 
• Σύντομα δουλειά του κράτους μπορεί να μην είναι να κάμνει τον γιατρό**, τον παροχέα τηλεπικοινωνιών, τον ταχυδρόμο, τον πανεπιστημιακό και ότι άλλο θεωρήσει περιττό η οικονομικά φιλελεύθερη παρέα που ανέβηκε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα που έχουν ξεχάσει ακόμα και οι ίδιοι
• Σύντομα θα σου πετάξει και ένα Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, τόσο όσο για να έχεις να πληρώνεις τους φόρους και τα νοσοκομεία, και παρότι άνεργος ή μόλις που τα βγάζεις πέρα, θα πεις και ευχαριστώ

* Ο Άδωνις παραδέχεται ότι πολλά μέτρα ήταν κυβερνητικής έμπνευσης, αλλά τα πλάσαραν σαν ''τροϊκανά''. Στο βίντεο εδώ.

** Ο Άδωνις πάλι, θέλει να δώσει το νοσοκομείο της Σαντορίνης σε ιδιώτη.

Read more

Κατερίνα Γώγου - Για Την Αποκατάσταση Του Μαύρου: Μια μικρή συζήτηση με τον σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη

Στα πλαίσια του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού, προβλήθηκε το κινηματογραφικό πορτρέτο της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου, του σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη. Το ντοκιμαντέρ, στα 67 λεπτά που διαρκεί, καλύπτει όλα τα στάδια της ζωής της Κ. Γώγου, από τα πρώτα βήματα στον κινηματογράφο μέχρι το τέλος της ζωής της, το οποίο επέλεξε η ίδια το 1993.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή προσπάθεια, καθώς μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που την γνώρισαν, σκιαγραφείται μια ''ηρωϊκή'' και δραστήρια Γώγου όπως την φαντάζεται ο μέσος νεαρός αναγνώστης του έργου της, αλλά ξεπροβάλει και η Γώγου της διπλανής πόρτας, η Γώγου που υπάρχει και σήμερα, και ενσαρκώνεται σε κάθε άνθρωπο που μάχεται για την προστασία των κατατρεγμένων.

Από τις κορυφαίες στιγμές, η απαγγελία της Εύας Κουμαριανού των στίχων ''την ίδια πάντα ώρα που οι κόκκινες φαλτσέτες τους διαφορετικούς σκοτώνουν'' (Σόνια, Απόντες 1986), μια εικόνα ισχυρής σημειολογίας. Γενικά η ταινία εμπνέει και μπορεί να σε οδηγήσει στο βιβλιοπωλείο την επόμενη μέρα, οπότε κρίνεται πολύ θετικά.

Ο σκηνοθέτης Αντώνης Μποσκοΐτης που ήταν παρόν στις 2(!) προβολές της ταινίας και απάντησε σε πολλές ερωτήσεις των θεατών, δέχτηκε με χαρά να απαντήσει και σε κάποιες δικές μας.

Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο σου και να σε ρωτήσω κατευθείαν, γιατί ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου;

Γιατί, νομίζω, έλειπε κι επιπλέον η μακαρίτισσα δεινοπάθησε σε τηλεοπτικά αφιερώματα του στυλ ''Άγιοι των Εξαρχείων'' και δε συμμαζεύεται. Τι σχέση είχαν δηλαδή η Γώγου, ο Άσιμος και ο Σιδηρόπουλος ως καλλιτέχνες, πέραν του πλαισίου της εποχής τους κι ενός κοινού χωροχρόνου δράσης; Την ίδια στιγμή, π.χ., που τα βιβλία της Γώγου έσκιζαν απ' την άποψη των πωλήσεων, ο Άσιμος πουλούσε τις κασέτες του στο δρόμο κι έτρωγε και ξύλο απ' τους Κνίτες. Πέρα τώρα απ' όλα αυτά, όπως έχω ξαναπεί, το ντοκιμαντέρ αυτό θα γυριζόταν από το 2007, απλά μεσολάβησε ένα άλλο project κι έτσι, το 2011, είπαμε να το ξεκινήσουμε τελείως ανεξάρτητα, χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση. Αυτοδιαχειριζόμενα σχεδόν, όπως θα ταίριαζε και στην ίδια τη Γώγου.

Η επαφή σου και οι συνεντεύξεις με άτομα που την γνώριζαν προσωπικά, άλλαξε την εικόνα που είχες σχηματίσει στο κεφάλι σου γι’ αυτήν μέσω των βιβλίων της;

Δεν θα το έλεγα, αφού συνήθως για να καταπιαστώ κινηματογραφικά με ένα πρόσωπο, θα πρέπει να το γνωρίζω καλά εκ των προτέρων, να το ''έχω'', που λένε, και φυσικά δεν εννοώ προσωπική γνωριμία. Παρεμπιπτόντως, μία άσχημη εικόνα της Γώγου κρατώ δυο μήνες πριν να φύγει, σε καφενείο των Εξαρχείων.

Ποιό βιβλίο θα πρότεινες ως εισαγωγή στο έργο της;

Ασυζητητί, τα ''Τρία Κλικ Αριστερά'', το πρώτο της, που θεωρώ τομή στη νεοελληνική γραμματεία και που από το 1978 δεν έχει σταματήσει να επανεκδίδεται. 

Η ανταπόκριση στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Μπορώ να πω ήταν κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ καθώς χρειάστηκε να προγραμματιστεί και δεύτερη προβολή. Περίμενες τέτοια ανταπόκριση;

Ναι, την περίμενα τέτοια ανταπόκριση, καθώς από τον περασμένο Σεπτέμβρη που πρωτοπροβλήθηκε η ταινία στις αθηναϊκές ''Νύχτες Πρεμιέρας'', η επίσημη ιστοσελίδα της κατακλυζόταν από μηνύματα ανθρώπων από την Κύπρο που ρωτούσαν αν θα παιχτεί κάποια στιγμή κι εκεί. Χαίρομαι πολύ γι' αυτό και, πίστεψε με, όχι για το αν ο κόσμος ήρθε να παρακολουθήσει μια καλή ή κακή ταινία, αλλά για να δει κάτι πιο ολοκληρωμένο για τη Γώγου και για να τη γνωρίσει ενδεχομένως καλύτερα.

Πιστεύεις ότι αυτή η δίψα οφείλεται στην ‘’εποχή των μνημονίων’’ ή στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν κάτι που έλειπε και ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού; Παρεμπιπτόντως τι κόσμος βλέπει το ντοκιμαντέρ;

Αν θες τη γνώμη μου, η Γώγου λειτουργεί και ως αντιφασιστικό σύμβολο κι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ''βρωμίζει ο φασισμός στη γη/ σαν κότες σφάζοντ' οι λαοί'' πού'λεγε κι ο Πάνος Τζαβέλλας. Απ' την άλλη, αυτό το ''ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού'' δεν υπάρχει για να 'μαστε ρεαλιστές. Εννοώ πως μετά βίας κάθισε δύο εβδομάδες η ταινία στον Δαναό και στο Τριανόν, ενώ στη Θεσσαλονίκη προβλήθηκε για πέντε συνεχείς εβδομάδες. Η Γώγου, λοιπόν, εξακολουθεί να μην είναι mainstream, παρ' όλη την υπερπροβολή της μέσα στο 2013 λόγω του δικού μου ντοκιμαντέρ, του θεατρικού έργου της Σοφίας Αδαμίδου και του βιβλίου - CD του Γιώργου Κορδέλλα. Για το άλλο που ρώτησες, για το ποιος κόσμος δηλαδή είδε την ταινία, ενδεικτικά θα σου πω ότι στην πρώτη - πρώτη προβολή της στον Δαναό, στις 5.30 το απόγευμα, ήρθε ένας μυστήριος τύπος μόνος του και μου είπε ότι ήταν τρόφιμος ψυχιατρείου κι ότι πήρε ειδική άδεια για να βγει και να δει το φιλμ. Είχα κατασυγκινηθεί! Σε γενικές γραμμές κυρίως νέοι βλέπουν την ταινία, φοιτητόκοσμος, όπως και κάποιοι μεγαλύτεροι της γενιάς της Γώγου.

Μετά το τέλος της προβολής αναφέρθηκες στις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Αθήνα, ξυλοδαρμοί, φασισμός κ.τ.λ. και στον προφητικό λόγο της Γώγου σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα συγκεκριμένα φαινόμενα. Δώσε μας λίγες περισσότερες εικόνες για την σημερινή οικονομική και κοινωνική ζωή της Αθήνας.

Μία μόνο λέξη: Χάλια. Δεν κινείται τίποτα, δε σαλεύει τίποτα και τρώμε στη μάπα καθημερινά και τους ναζήδες. Τους βάλαμε στα σπίτια μας, βλέπεις, μέσα από τα σιχαμερά κανάλια των μεγαλοκεφαλαιούχων. Παραδόξως, θα έλεγα ότι ειδικά αυτή την περίοδο η Αθήνα σφύζει από εκδηλώσεις, θέατρα, προβολές, συναυλίες, θεάματα. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσα events μαζεμένα. Αυτό κάτι δείχνει, πάνω απ' όλα την ανάγκη κάποιων καλλιτεχνών να φωνάξουν, να αντιδράσουν με όση δύναμη έχουν. Πάλι, όμως, όλα γίνονται ιδίοις εξόδοις, όλοι ''μπαίνουμε μέσα'' - συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου - και όλα μοιάζουν σα να γίνονται για να γίνουν, ανεξαρτήτως αποδοχής και απήχησης τους. Καλό αυτό υπό μία έννοια, αλλά πόσο ν' αντέξουν πια κι οι καλλιτέχνες;

Έχεις καθόλου πληροφορίες για τις πωλήσεις των βιβλίων της τα τελευταία χρόνια, από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου μέχρι σήμερα;

Στατιστικά, όχι, αλλά ξέρω ότι φέτος που συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το θάνατο της Γώγου, ο Καστανιώτης προχώρησε σε έναν τόμο επιμελημένο με τα άπαντα της. Κάτι λέει αυτό! Υπάρχει επίσης και το βιβλίο - CD ''Πάνω - κάτω η Πατησίων'' από την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά με μελοποιημένα ποιήματα της και όμορφα κείμενα δικών της ανθρώπων. Πάντως, οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες ''πωλήσεις'' της είναι on the road, στους τοίχους των Εξαρχείων με τα ποιήματα της.

Πολλοί αναφέρθηκαν στη ζωή της λέγοντας ότι αδικήθηκε και ότι της φέρθηκαν σκληρά. Πιστεύεις ότι η πορεία της ζωής της καθορίστηκε από εξωγενείς παράγοντες ή περισσότερο καθορίστηκε από την ίδια και τον δρόμο που επέλεξε, της υπεράσπισης του κάθε κατατρεγμένου άρα και της συνεχούς σύγκρουσης;

Και τα δύο. Το πρώτο πάει περισσότερο σε βάθος της ψυχοσύνθεσης της, το δεύτερο όμως ήταν η ίδια σαν καλλιτέχνιδα και σαν ώριμη γυναίκα. Μην ξεχνάμε ότι η ''δράση'' της συνέπεσε χρονικά με τεράστιες ποσότητες ηρωίνης που ρίχτηκαν κανονικά και με το...νόμο στην πλατεία Εξαρχείων για να αφανιστούν τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της. 

Σε ερώτηση που δέχτηκες μετά την προβολή, διαφώνησες με την άποψη ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν σπουδαίοι δημιουργοί και δεν παράγεται έργο τέτοιας βαρύτητας, αντίθετα υποστήριξες το αντίθετο, ότι υπάρχει πληθώρα έμπνευσης και δημιουργίας. Μπορείς να αναφέρεις συγκεκριμένους συγγραφείς, ποιητές, μουσικούς ή γενικότερα άτομα που είναι προς το παρόν άγνωστα στο ευρύ κοινό αλλά παράγουν σημαντικό έργο σήμερα;

Κοίταξε, η Γώγου υπήρξε unique περίπτωση, ειδικά ως ''πρωτοεμφανιζόμενη'' στην ποίηση το ΄78. Είναι άτοπο να απαντήσω αναφορικά με σημερινούς καλλιτέχνες δεδομένης της διαφορετικής πορείας που μπορεί να είχαν και να έχουν. Και ποιος είμαι εγώ να συστήσω συγκεκριμένους συγγραφείς - ποιητές - μουσικούς; Τέλος πάντων, θεωρώ σημαντική λόγου χάριν την έκδοση της ''Νέας Συντέλειας'' που επιμελούνταν ο Νάνος Βαλαωρίτης και ο Αντρέας Παγουλάτος ή το μέχρι τώρα ποιητικό έργο του Θωμά Τσαλαπάτη, ενός νέου ποιητή που αρθρογραφεί και στην ''Εποχή''. Έχω την τύχη να απολαμβάνω την παρέα πολλών νέων καλλιτεχνών, μουσικών, ποιητών, που εγώ θεωρώ σημαντικούς, άγνωστοι στο ευρύ κοινό, και που τώρα δυσκολεύομαι να ''απομονώσω'' ονόματα.

Τα δικά σου σχέδια για το μέλλον;

Μόνο κάποιες συζητήσεις με τη Ναταλία Ρασούλη, την κόρη του Μανώλη, για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα φυσικά τον σημαντικό μπαμπά της. Δύσκολα πολύ τα πράγματα πλέον, εφόσον όλοι οι μηχανισμοί στήριξης μίας ταινίας αυτή την περίοδο είναι πλήρως αδρανοποιημένοι...

Τα στοιχεία και οι συντελεστές της ταινίας, εδώ.

Το trailer της ταινίας

Σε μια φίλη που μεταναστεύει

Η ποίηση της Κατερίνας Γώγου στην πρόσφατα εκκενωθείσα κατάληψη Παραρτήματος στην Πάτρα

Read more

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα: Οι καπιταλιστές υιοθετούν μέτρα της ρεφορμιστικής αριστεράς

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα ή Βασικό Εισόδημα (Β.Ε), είναι μια παλιά ιστορία. Εν συντομία λέει ότι, όταν κάποιος είναι άνεργος δεν σημαίνει κατ ανάγκην ότι θα έχει μηδενικό εισόδημα, αλλά το κράτος θα του εξασφαλίζει ένα ελάχιστο εισόδημα ώστε να καλύπτει βασικές ανάγκες. Η αριστερά στην Ευρώπη θέτει συχνά το συγκεκριμένο ζήτημα, ως μια αναγκαία μεταρρύθμιση με μεγάλα οφέλη. Συχνά μάλιστα, σε εκρήξεις γραφικότητας συνοδεύεται, από τη λέξη ''ουτοπία'' καθώς ''Με το βασικό εισόδημα επέρχεται ουσιαστικά ρήξη ανάμεσα στο εισόδημα και την εργασία''.

Η πρώτη φορά που άκουσα για το Β.Ε ήταν το 2011 από τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Η τελευταία φορά που έψαξα στο διαδίκτυο για το Β.Ε, ήταν τον περασμένο Απρίλη με αφορμή την είδηση για επικείμενη άρση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στα νοσοκομεία της Κύπρου, πέφτοντας πάνω σε αυτό το άρθρο. Ψάχνοντας λίγο για το που βρίσκεται το ζήτημα στην Ελλάδα, ανακάλυψα ότι τον περασμένο Φεβρουάριο, ακόμα και η ΔΗ.ΜΑΡ είχε αναφέρει και ψιλοπροωθήσει το ζήτημα.

Πώς θα λειτουργήσει το Β.Ε σε συνθήκες κρίσης;

1. Καταρχήν, με το Β.Ε φροντίζει το κράτος ώστε να μην πεθάνεις. Δεν δουλεύεις αλλά δεν πεθαίνεις κιόλας, γιατί το κράτος και οι επιχειρήσεις σε χρειάζονται stand by που λέμε. Σε συνθήκες κρίσης η μεγάλη δεξαμενή ανέργων που δημιουργείται, ισοδυναμεί με εργατικό δυναμικό πρόθυμο να δουλέψει με όλο και λιγότερα. Οπότε κανείς δεν περισσεύει σε αυτό το κόσμο, σε αυτό το σύστημα.
2. Δεν αντιδράς παρότι δεν έχεις δουλειά, γιατί δεν έφτασες στον πάτο. Δεν ζεις αξιοπρεπώς, αλλά δεν τρως και από τα σκουπίδια. Οπότε το Β.Ε λειτουργεί σαν βαλβίδα εκτόνωσης της οργής που συσσωρεύεται στην κοινωνία. Παρόλο που είσαι 30 και ζεις με τους δικούς σου ακόμα, δεν αντιδράς γιατί έχεις χρήματα για καφέ και τσιγάρα.
3. Έχεις πλέον να πληρώσεις τους νέους φόρους που σου βάζουν, ακόμα και γιατί αναπνέεις.
4. Έχεις να πληρώσεις το νοσοκομείο στο οποίο πρέπει να πληρώσεις πλέον
5. Γενικά έχεις να πληρώσεις για ότι παρέχονταν δωρεάν από το κράτος πρόνοιας, το οποίο καταργείται

Με άλλα λόγια, το Β.Ε θα χρησιμοποιείται από τους φτωχούς ή νεόπτωχους του συστήματος, για να πληρώνουν τα νέα χαράτσια που θα τους επιβληθούν, για να μην πεθάνουν από πείνα ή να μην μεταναστεύσουν ώστε να είναι πάντα έτοιμοι να δουλέψουν με όσα τους προσφέρουν και να μην εξεγερθούν ποτέ. Όπως είπαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, ''Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.'' Οπότε το Β.Ε που προσφέρεται από τον Νίκαρο με τις ευλογίες τις Τρόικας, είναι στην ουσία μια δοκιμή που μάλλον ίσως εφαρμοστεί και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Αυτές οι προτάσεις προωθούνταν κυρίως από την ρεφορμιστική αριστερά. Αυτήν που στο σύνθημα ''δεν θέλουμε ένα κομμάτι ψωμί, αλλά ολόκληρο το αρτοποιείο'', αντιπροτείνει ''να πάρουμε πρώτα το κομμάτι που μας δίνουν και σιγά σιγά θα μας δώσουν και το αρτοποιείο''.

Βλέπουμε ότι οι καπιταλιστές στα πλαίσια αναμόρφωσης του συστήματος που τους εξυπηρετεί, δεν διστάζουν να υιοθετήσουν και να τροποποιήσουν προτάσεις αυτής της αριστεράς. Η Κύπρος μετατρέπεται σε εργαστήρι δοκιμών τέτοιων προτάσεων. Η αρχή έγινε με το κούρεμα, στο οποίο οι κουρεμένοι καταθέτες καθίστανται και μέτοχοι της τράπεζας. Το να περάσει η ιδιοκτησία των τραπεζών στους πολίτες ήταν αίτημα της αριστεράς τύπου ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ (μετά και το τελευταίο συνέδριο, όχι πλέον). Οι καπιταλιστές πήραν την ιδέα, την τροποποίησαν βάζοντας όριο πάνω από 100.000 ευρώ, και τράβηξαν μέσα στην τράπεζα, ως συνιδιοκτήτες, χιλιάδες άτομα που πλέον ''πονάνε'' την τράπεζα σαν δικό τους μαγαζί, με όλα τα συνεπακόλουθα (συνεκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας και συνευθύνη στη συγκεκαλυμμένη ληστεία του κόπου του εργαζόμενου).

Update: Κάτι σημαντικό που δεν είχα ακούσει, είναι ότι αν είσαι άνεργος, για να είσαι δικαιούχος του Β.Ε θα πρέπει να μην αρνείσαι προσφορές εργασίας που θα σου προτείνονται. Ξέρετε, αυτές των 500 και 400 ευρώ (σύντομα και χαμηλότερα) του Σιακόλα και της Ζέτας δηλαδή... Με ένα Εισόδημα, Βασικό για να είσαι stand by στις υπηρεσίες τους, γίνεται και ο Νίκαρος ευεργέτης...

Read more

Γιατί η ΕΡΤ πρέπει να μείνει ανοικτή (σήμερα η ΕΡΤ, αύριο εσύ)

• Γιατί μεγάλωσα με κουκλοθέατρο στο νηπιαγωγείο και Φρουτοπία στην T.V (για ένα κόσμο χωρίς μανάβηδες)
• Γιατί στο χωριό μου τα καλοκαίρια στις διακοπές, έφτανε μόνο το σήμα της ΕΡΤ και του ΡΙΚ
• Γιατί και από την ΕΡΤ, έμαθα να μιλώ σωστά ελληνικά
• Γιατί στην ΕΡΤ έπαιζαν παιδικά προγράμματα που με έκαναν να αγαπήσω τα βιβλία
• Γιατί στην ΕΡΤ έπαιζαν παιδικά προγράμματα που με έκαναν να αγαπήσω το θέατρο

• Γιατί από την κινηματογραφική λέσχη της ΕΡΤ είδα σπουδαίες ταινίες από το Ιράν, την Αυστρία, τη Δανία κ.τ.λ που δεν θα έβλεπα από πουθενά αλλού (μέχρι και 3ωρη ταινία/ντοκιμαντέρ για τον Εdvard Μunch) 
• Γιατί από την ΕΡΤ έμαθα τον Wim Wenders, τον Fassbinder και άλλα βαριά ονόματα, βαριών ταινιών.
• Γιατί από το δελτίο της ΕΡΤ είδα αυτό, καθώς έτρωγα το μεσημεριανό μου στις 3 το απόγευμα και βγήκα
• Γιατί η ΕΡΤ πρόβαλε Εξάντες, Μηχανές του Χρόνου, Κουτιά της Πανδώρας, Θεματικές Βραδιές και Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, που είχαν ένα άλφα επίπεδο που σε έσπρωχναν να ψάξεις από μόνος σου για θέματα που άκουγες πρώτη φορά
• Γιατί από την ΕΡΤ πέρασαν σπουδαίοι δημιουργοί
• Γιατί η ΕΡΤ έχει ιστορικό αρχείο και αποδείξεις για την ιστορία της Ελλάδας
• Γιατί μόνο από το δελτίο της ΕΡΤ ακούστηκε το αυτονόητο για την Χρυσή Αυγή, ότι είναι ένα νεοναζιστικό κόμμα
• Γιατί 3 μέρες τώρα ακούμε ωραία μουσική

• Γιατί στο Mega, ΣΚΑΙ, ΑΝΤ1, τέτοια ρεπορτάζ είναι ο κανόνας
• Γιατί μιλάμε για 2656 άτομα, στην πλειοψηφία τους απλοί εργαζόμενοι
• Γιατί θέλει να την κλείσει αυτός που θα ιδιωτικοποιούσε και τη μάνα του
• Γιατί την κλείνουν ΑΥΤΟΙ και εμείς είμαστε οι ΑΛΛΟΙ (εσύ με ποιούς είσαι;)
• Γιατί την ΕΡΤ την σκάρταρε το κράτος και την έδωσε δώρο στους εργαζόμενους, και με αυτήν μπορεί να πέσει κάθε κυβέρνηση και να διαρραγεί ακόμα και η δομή του κράτους

Η ΕΡΤ πρέπει να μείνει ανοικτή υπό εργατικό έλεγχο. Ποτέ ένα μέσο τέτοιας εμβέλειας, δεν ήταν τόσο αξιόπιστο και ειλικρινές όσο η κατειλημμένη ΕΡΤ. Η ΕΡΤ μπορεί να γίνει κέντρο και φωνή της κοινωνικής εξέγερσης.

Υ.Γ:  Γιατί η ΕΡΤ παρήγαγε το ''Σαν Σήμερα''

Read more

Είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον ''κασάπη'';

Είχα σκοπό να γράψω με την ησυχία μου ένα παρόμοια κείμενο, αλλά οι εξελίξεις και οι γλώσσες τρέχουν. Ο υπουργός εσωτερικών με το μόνιμο μειδίαμα στα χείλη που εκπέμπει εξυπνακισμό, αναρωτήθηκε:

Είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη;

Όντως δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη. Το κράτος δεν κάνει τον κασάπη, αλλά εργοδοτεί κόσμο με τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Δουλειά του κράτους επίσης δεν είναι να κάνει τον δάσκαλο, αλλά εργοδοτεί δασκάλους. Το κράτος επίσης δεν κάνει το γιατρό, αλλά εργοδοτεί γιατρούς. Πολλές δουλειές δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.

Τί είναι όμως το κράτος; Ποιός είναι ο ρόλος του απρόσωπου κράτους; Αν το κράτος δεν έχει σαν αποστολή να κάνει τον κασάπη, τότε ποιά είναι η αποστολή του κράτους; Αν αφαιρέσουμε κάθε πιθανό επάγγελμα από τις αρμοδιότητες του κράτους, το οποίο μπορεί να ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, τι μένει σαν αρμοδιότητα στο κράτος;

Έστω ότι κάποια μέρα η κυβέρνηση απαλλάσσει το κράτος από κάθε περιττή αρμοδιότητα και αναθέτει σε ιδιώτες την υγεία, την παιδεία, τις συγκοινωνίες, την κοινωνική πρόνοια, την ασφάλιση και τα ταμεία κ.τ.λ κάτι που αποτελεί όνειρο για κάθε φιλελεύθερο και μοντέρνο καπιταλιστή πολιτικό. Το κράτος θα απογυμνωθεί και θα μετατραπεί σε ένα μικρό γραφειοκρατικό οργανισμό με μία και μόνο αποστολή, την οποία επιτελεί και σήμερα αλλά κρατά καλά καμουφλαρισμένη με διάφορους τρόπους.

• Να εξυπηρετεί την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον επιχειρηματία, τον εργοδότη εις βάρος του εργοδοτούμενου. Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κράτος. Γι' αυτό, παρόλο που οι επιχειρηματίες θέλουν μικρό κράτος και εργοδότηση από ιδιώτες παρά κράτος επιχειρηματία, δεν θέλουν την ολική κατάργηση του κράτους.
• Το κράτος με τον μηχανισμό γραφειοκρατίας του, τους νόμους και τις αρχές καταστολής του, εξυπηρετεί πρωτίστως την επιχειρηματική δραστηριότητα.
• Το ελάχιστο κράτος που προκύπτει από την απογύμνωση από τις περιττές υπηρεσίες προς τον απλό πολίτη, είναι ο μηχανισμός συντήρησης του συστήματος εκμετάλλευσης.

Πώς το κράτος εκπληρώνει την ελάχιστη αποστολή του;

• Με νόμους που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις, την ιδιοκτησία του ενός εις βάρος του συνόλου, τους φόρους προς τον πολίτη, τις εργοδοτικές εισφορές, την κληρονομικότητα, την συσσώρευση κέρδους, τις ποινές για διάφορα ''αδικήματα'', την παρεχόμενη μόρφωση στα σχολεία και γενικά το τι είναι ''ηθικό και δίκαιο'', πάντα σύμφωνα με τις βασικές αρχές του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Με την αστυνομία και τον στρατό και γενικά κάθε αρχή που φροντίζει να τηρείται η νομιμότητα όπως ορίζει το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την καθιέρωση της ''αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας'', όπου οι πολίτες υποχρεώνονται να αναθέσουν σε άλλους ''τη δουλειά'', και συνήθως οι ''άλλοι'' κάνουν του κεφαλιού τους, εξυπηρετώντας ουσιαστικά το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την αβάντα από τα Μ.Μ.Ε, τα οποία εξυπηρετεί (π.χ κανονίζοντας έξτρα έσοδα υπέρ τους αποκόπτοντας τις διαφημίσεις από το ΡΙΚ ώστε να επωφεληθούν αυτά).
• Με τη δημιουργία προνομιούχων τάξεων στον πυρήνα του. Κάθε κράτος που θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να δώσει κάποια επιπλέον προνόμια και αξιώματα σε στελέχη του, ώστε αυτά να μην επιθυμούν την κατάλυση του. Δημιουργία ιεραρχίας δηλαδή σε διάφορες δομές του κράτους. Π.χ υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, ιεραρχία σε αστυνομία και διάφορες άλλες υπηρεσίες. Ο υψηλά ιστάμενος κυβερνητικός υπάλληλος (και όχι μόνο) αποκτά τη ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος είναι το κράτος, και ότι πρέπει να επιτελέσει το ''καθήκον'' του γιατί από αυτό εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, άρα και του ιδίου.*

*Μια μικρή παρένθεση. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και με το κούρεμα, όπου θα δοθούν λέει μετοχές στους ''κουρεμένους''. Αυτό θα οδηγήσει κάθε ''μέτοχο'' της τράπεζας στην ταύτιση των συμφερόντων του με την επιβίωση της τράπεζας, του πλέον σημαντικού μηχανισμού του συστήματος εκμετάλλευσης. Αν το κούρεμα ίσχυε για όλους, που κάποτε σε κάποια χώρα θα συμβεί και αυτό, ο κάθε πολίτης θα ταύτιζε τα συμφέροντα του με τα συμφέροντα του εκμεταλλευτή του!

Για να μην μακρηγορώ, αφού θα επανέλθω στο θέμα ''κράτος'', να κλείσω με το εξής. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων, απογυμνώνεται ώστε να ξαλαφρώσει από διάφορα ''περιττά'' οικονομικά βάρη. Τα ''ρούχα'' που πετά, είναι κάθε τι που μπορεί να αναλάβει ιδιώτης. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων ''ντύνει'' τον ιδιώτη επιχειρηματία και ξεβρακώνει τον εργαζόμενο. Περιορίζει τη δραστηριότητα του στα απολύτως απαραίτητα για τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Γι' αυτό το κράτος δεν είναι στο πλευρό του εργαζόμενου σε περιόδους κρίσης του συστήματος. Ποτέ δεν ήταν όμως στο πλευρό του εργαζόμενου, γιατί το κράτος πάντα συντηρούσε με νόμους την εκμετάλλευση του εργαζόμενου και την συσσώρευση κέρδους από τον εργοδότη.

Η ύπαρξη του ''κράτους πρόνοιας'' αποτελούσε πάντα το μαξιλαράκι απορρόφησης κραδασμών της κοινωνίας. Με την κρίση και τη διάλυση της πρόνοιας (βλέπε π.χ αποκοπή χρηματοδότησης σε διάφορα ιδρύματα), το κενό ήρθαν να καλύψουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες με ''ελεημοσύνες'', ώστε από δυνάστες να μεταμορφωθούν σε ευεργέτες. Π.χ τα Carrefour με τους μισθούς πείνας και τα part-time, μοιράζουν προγεύματα στα σχολεία της Λεμεσού, στα παιδιά που οι γονείς δεν έχουν να τα ταΐσουν, επειδή ακριβώς τέτοιες επιχειρήσεις δίνουν μισθούς πείνας!

Read more

Τουρκία

Πριν κάποιους μήνες, είχα ακούσει ότι η Τουρκία είναι μια χώρα νέων. Τόσο νεανική που μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ώστε να θυμάμαι πόσο. Θυμόμουν ότι το 50% του πληθυσμού είχε ηλικία χαμηλότερη των 35 ετών αλλά θυμόμουν λάθος τελικά, γιατί ψάχνοντας λίγο ανακάλυψα ότι με στοιχεία του 2010, στην Τουρκία ο μισός πληθυσμός έχει ηλικία μικρότερη των 29,2 ετών!

Αυτό το στοιχείο είναι ουσιώδες για την ερμηνεία της έκρηξης των τελευταίων ημερών, αν σκεφτεί κάποιος τους νόμους και τις αλλαγές στην κοινωνική ζωή που επιχειρεί να περάσει το ισλαμιστικό κόμμα του πρωθυπουργού. Νόμοι για τα φιλιά σε δημόσιους χώρους και για το αλκοόλ, φαίνονται εξωφρενικά σε μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που αν και μουσουλμάνοι, δεν έχουν τη θρησκεία ως κεντρικό άξονα στη ζωή τους. Μια νέα Τουρκία μεγαλώνει στο εσωτερικό της Τουρκίας των Ισλαμιστών και των Κεμαλιστών, η Τουρκία των νέων κάτω των 30. Φαινόμενο έντονο στα αστικά κέντρα και ειδικότερα στην Κωνσταντινούπολη όπου οι επιρροές από άλλες κουλτούρες είναι ισχυρές και ο τρόπος σκέψης πιο ''δυτικός''.

Αυτή η νέα Τουρκία πλήττεται εντονότερα από τις στρατηγικές της παλιάς που έχωσε την χώρα στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ με όλες τις κλασσικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης. Ανάπτυξη θεμελιωμένη σε μισθούς επιβίωσης και παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής. Οπότε ο μισός πληθυσμός στην Τουρκία βλέπει το εξής: Τη χώρα να κινείται οικονομικά προς τα ''εμπρός'', κατευθείαν προς τον γκρεμό της καπιταλιστικής ''ανάπτυξης'', που θα τον φέρει στο όριο της επιβίωσης, και κοινωνικά προς τα πίσω, σε ένα καθεστώς περιορισμών στη βάση θρησκευτικών νορμών.

Κλείνοντας, ένα μικρό άρθρο εδώ για την οικονομία της Τουρκίας και τις επιπτώσεις της παρουσίας του Δ.Ν.Τ. Και μια ευχή, να πάρουν οι διαμαρτυρίες τη μορφή γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης με ριζοσπαστικά αιτήματα.

Read more

N.A.T.O - Συνεταιρισμός Για την Ειρήνη, τη Μαρία, τον Γιάννη, τον Αχμέτ, τον Σεργκέι, τη Σάρα τη Μάρα κ.τ.λ

Το Ν.Α.Τ.Ο, ήταν ένας οργανισμός, μια συμμαχία που σχηματίστηκε ώστε να αντιταχθεί στον κίνδυνο εξάπλωσης του ''κομμουνισμού'', της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα που ο κομμουνιστικός κίνδυνος εξαλείφθηκε, ποιος είναι ο ρόλος ύπαρξης του Ν.Α.Τ.Ο;

Ουσιαστικά η αποστολή του Ν.Α.Τ.Ο ήταν και είναι η επικράτηση του καπιταλιστικού συστήματος και όχι απλά η αναχαίτιση του κομμουνισμού. Οπότε το Ν.Α.Τ.Ο θα έχει λόγο ύπαρξης, όσο ο καπιταλισμός τίθεται σε αμφιβολία, όπως σήμερα που η δυσφορία απέναντι στο σύστημα αυξάνεται σε πολλές χώρες, ακόμα και του ''δυτικού'' κόσμου.

Ο σκοπός του Ν.Α.Τ.Ο σήμερα, είναι να καταστείλει κάθε σοβαρή απειλή ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης, σε κάθε χώρα μέλος του και όχι μόνο. Πολύ απλά, το Ν.Α.Τ.Ο είναι η ''χούντα ανάγκης'' κάθε χώρας μέλους. Όποτε κινδυνεύει μια χώρα από σοβαρές απεργίες ή αναταραχή που πιθανόν να καταλήξει σε εξέγερση, η οποία δεν μπορεί να κατασταλεί από την αστυνομία, θα επεμβαίνει ειδικά εκπαιδευμένο τμήμα του στρατού.

Ακούμε τον κ. Μυλωνάκη, συνταγματάρχη εν αποστρατεία έχοντας υπόψη

• τον Συνεταιρισμό Για την (''κοινωνική'') Ειρήνη και τον επαγγελματικό στρατό που θέλουν κάποιοι στην Κύπρο,
• ότι η πλειοψηφία του στρατεύματος είναι 18χρονα και δεν μπορούν να σταθούν απέναντι σε απεργούς γιατί δεν έχουν κανένα συμφέρον και θέληση να σταθούν απέναντι στους γονείς τους
• τον θεσμό του Ε.Π.Ο.Π στην Ελλάδα, κάτι σαν τους Ε.Π.Υ στην Κύπρο, όπου κάποιοι πληρώνονται για να υπακούουν τυφλά διαταγές,
• ότι κάποιοι θέλουν ο στρατός μας να αποτελείται από επαγγελματίες έμμισθους, που προκειμένου να μην χάσουν τον μισθό τους θα σταθούν και απέναντι στους γονείς τους (βλέπε Μ.Α.Τ στην Ελλάδα και σύντομα και στην Κύπρο).

Στο 1:25 και λίγο παρακάτω, αναφέρεται και η εμπλοκή της Κύπρου... Γενικά στο βίντεο ακούγονται τα πάντα. Στρατός εναντίων μετανάστευσης, κοινωνικών αναταραχών, εξεγέρσεων, αποβάσεις σε νησιά του Αιγαίου κ.τ.λ. Είναι αυτό που λέμε μένεις μαλάκας καθώς τρως τα κορν φλέικς σου σαββατοκύριακο πρωί.

Η συζήτηση έγινε για την άσκηση Καλλίμαχος (βίντεο κάτω), όπου η 71η ταξιαρχία που αναφέρεται πιο πάνω, συμμετείχε σε άσκηση καταστολής πλήθους σε κατοικημένη περιοχή. Το πλήθος στο 3:27 φωνάζει ''we want peace'' (θέλουμε ειρήνη) και στο 4:25 διακρίνεται πανό με το ίδιο σύνθημα. Σαν να βλέπουμε την καταστολή διαδήλωσης υπέρ της ειρήνης δηλαδή.

Το θέμα έκανε αίσθηση για κάποιες μέρες, αλλά μετά ξεχάστηκε ως υπερβολικό. Όπως θα προσέξατε στο βίντεο του Μέγκα, ακόμα και οι δημοσιογράφοι το θεώρησαν υπερβολικό (βέβαια ορισμένων η δουλειά είναι να θεωρούν κάποια θέματα υπερβολικά και να υποβιβάζουν τη σημασία τους). Όμως μετά από ενάμιση και βάλε χρόνο, στην παρέλαση της 28 Οκτωβρίου '12, μετά και τα γεγονότα της 28 Οκτ. του '11 όπου ακυρώθηκε η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, έγινε αυτό:

Στρατιώτες της 71ης ταξιαρχίας να συνεπικουρούν την αστυνομία στην φύλαξη της παρέλασης!

Και τέλος, το σοβαρότερο κατά τη γνώμη μου μέχρι σήμερα γεγονός εμπλοκής του στρατού, υπέρ του κράτους και εναντίων εργαζομένων αυτή τη φορά, στην Ελλάδα. Στις 4/10/2012 οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά διεκδικούν δυναμικά τα δεδουλευμένα μηνών, στο υπουργείο Άμυνας, και συμβαίνει αυτό:

Η φασισταρία φυσικά εξοργίζεται γιατί ο αρχηγός μιλά στους εργαζομένους ''ασκεπής''. Και φτάνουμε στις 2/4/2013, όπου οι απλήρωτοι επί ένα χρόνο εργαζόμενοι στα ναυπηγία σε νέα διαμαρτυρία τους στο υπουργείο, συναντούν αυτό:

Διαβάζουμε στο ρεπορτάζ της ελευθεροτυπίας:

''Οι ειδικές δυνάμεις της 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας άφησαν το Κιλκίς, όπου στρατοπεδεύουν, και βρέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας, όταν τα αστυνομικά μέτρα του υπουργείου Άμυνας αποδείχθηκαν έωλα. Το ίδιο συνέβη τον περασμένο Οκτώβριο, όταν σε μια άλλη «έφοδό» τους οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία είχαν φτάσει μέχρι το κεντρικό κτήριο του Πενταγώνου. Ανάλογες σκηνές είχαν προηγηθεί με αποστράτους που κατά καιρούς διαμαρτύρονταν.

Από τότε ένα από τα καλύτερα εκπαιδευμένα τμήματα του ελληνικού στρατού διατίθεται όχι για την άμυνα της χώρας, αλλά σε αστυνομικά καθήκοντα. Και όταν δεν έχει διαδηλώσεις, τους χρησιμοποιούν σε ρόλο «σεκιούριτι» για να ελέγχουν τις κάρτες εισόδου των επισκεπτών και του προσωπικού.''

Αυτό λοιπόν είναι το N.A.T.O και ο Σ.Γ.Ε που... ''ακόμα και η Ρωσία είναι μέλος''. Μα φυσικά και είναι μέλος η χώρα με την πιο άνιση κατανομή πλούτου στον κόσμο. Η χώρα στην οποία απαγορεύονται και καταστέλλονται ένα σωρό διαδηλώσεις, η συντηρητική χώρα όπου απαγορεύεται η δημόσια αναφορά στην ομοφυλοφιλία, η χώρα των 50.000 ενεργών φασιστών, κ.τ.λ για να μην ξεφεύγουμε.

Όσο η κρίση του καπιταλισμού θα εντείνεται, τόσο θα αυξάνονται οι κοινωνικές εντάσεις και αντίστοιχα η καταστολή. Κάπου εκεί το κράτος θα χρειαστεί τις υπηρεσίες του Ν.Α.Τ.Ο και του Σ.Γ.Ε. Ακόμα χειρότερα όμως, όπως λέει και ο συνταγματάρχης στο 1ο βίντεο, δεν χρειάζεται την έγκριση της εκάστοτε κυβέρνησης για να επέμβει το Ν.Α.Τ.Ο σε κάποια χώρα. Αν για παράδειγμα γίνει στην Ελλάδα μια εξέγερση και κινδυνεύσει η κοινοβουλευτική ''ολιγαρχία'' στη χώρα, τότε το Ν.Α.Τ.Ο μπορεί να επέμβει χωρίς προηγούμενη έγκριση!! (στο 2:05 και στο 3:10 λεπτό).
''Ο μοντέρνος στρατός...''

Read more