3D printing. Σπιτιών

Έχω εμμονή με το οκτάωρο, την κατάργηση του και γενικά με την ελαχιστοποίηση των ωρών εργασίας. Από την αρχή της χρονιάς, που ανανέωσα την άδεια κυκλοφορίας της μάνας μου και είδα την έκπληξη στο πρόσωπο της καθώς έβγαινε τυπωμένη στον εκτυπωτή, είπα ότι πρέπει να ασχοληθώ περισσότερο με αυτό το θέμα. Γιατί όταν η μάνα σου, που δεν είναι ''του πανεπιστημίου'', γυρίζει και σου λέει, ''είδες ευκολία το ίντερνετ, ούτε χαμένες ώρες σε ουρές, ούτε υπάλληλοι για σφραγίδες και μασκαραλίκια'', καταλαβαίνεις ότι μια (A)λφα λογική την έχουν όλοι εξαρχής. Στην πορεία είναι που χάνεται η μπάλα.

Δεν χρειάζεται να δουλεύουμε όλοι οκτάωρο, και δεν θα εκλείψει ποτέ η ανεργία σε καμιά χώρα της Γης, ειδικά σε προηγμένες χώρες επειδή ακριβώς είναι προηγμένες τεχνολογικά και καμιά χώρα δεν οπισθοδρομεί στην πορεία προς την τεχνολογική ανάπτυξη. Εκτός από την ανεργία που δημιουργεί συστηματικά το κεφάλαιο, αναπόφευκτα η μηχανή αντικαθιστά τον άνθρωπο. Θέσεις εργασίας καταργούνται και θα καταργούνται πάντα, γιατί δεν έχουν νόημα καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται.

Σύντομα θα μπορούμε να τυπώνουμε τα σπίτια μας, και τα σπίτια χιλιάδων ανθρώπων, σε κάθε περιοχή του πλανήτη, καλύπτοντας μια από τις βασικότερες ανάγκες μας, με σημαντικά λιγότερα εργατικά χέρια. Σύμφωνα με τον εμπνευστή της συσκευής, θα υπάρχει μείωση 45%-55% στο εργατικό κόστος. Δηλαδή χιλιάδες τεχνίτες οικοδόμοι άνεργοι σε κάθε χώρα, αναπόφευκτα.

Η πρόοδος της τεχνολογίας προστάζει την μείωση της εργασίας. Η μείωση της εργασίας σε συνάρτηση με την αναγκαιότητα κάλυψης των βασικών αναγκών των ανθρώπων, προστάζει το σπάσιμο του δεσμού εργασίας-αμοιβής-επιβίωσης. Αν χρειάζεται να δουλεύεις για να αμείβεσαι ώστε να καλύπτεις τις ανάγκες σου, τότε κάποτε ίσως να ''περισσεύεις'', άρα δεν θα αμείβεστε και άρα δεν θα καλύπτεις τις ανάγκες σου.

Παρ όλη την ανάπτυξη της τεχνολογίας τους περασμένους αιώνες, προκειμένου να διατηρηθεί η παράλογη σύνδεση εργασίας-αμοιβής (και κέρδους για το κεφάλαιο)-επιβίωσης, το καπιταλιστικό κράτος δημιουργούσε αχρείαστες δουλειές, ώστε να απασχολούνται κάπως, κάποια κομμάτια του εργατικού δυναμικού που ετίθεντο στο περιθώριο. Έτσι δημιουργήθηκαν σύνορα και συνοριοφύλακες, τελωνεία και τελωνειακοί, νέοι φόροι και εφοριακοί, έξτρα στρατός, έξτρα αστυνομία, διευθυντές, υποδιευθυντές, κλητήρες, παντός είδους γραφειοκράτες που δεν παράγουν κάτι ουσιαστικό, αλλά ανατροφοδοτούν τον τεράστιο παρασιτικό οργανισμό στην πλάτη της κοινωνίας, το Κράτος. Και το Κράτος με τη σειρά του φροντίζει ώστε η σχέση εργασία-μισθός-επιβίωση να διαιωνίζεται, εκπληρώνοντας τον σκοπό για των εμπνευστών του.

Με την πάροδο των χρόνων και την ανάπτυξη της τεχνολογίας που αντικαθιστά την εργασία από τον άνθρωπο, η ανάγκη να δοθεί ένα τέλος στην εξάρτηση της ζωής από την μισθωτή εργασία γίνεται πιο επιτακτική. Γιατί όσο χρειάζεται να δουλεύουμε ώστε να αμειβόμαστε για να ζήσουμε, πάντα κάποιοι θα περισσεύουν και θα πεθαίνουν.

Περισσότερα: http://www.youtube.com/results?search_query=Contour+Crafting

Read more

Πως γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις

Έχετε  ένα ακίνητο στο οποίο κατοικείτε και θέλετε να το αξιοποιήσετε. Επειδή εσείς δεν είστε ειδικός για να πετύχετε την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση προσλαμβάνετε έναν χρηματοοικονομικό σύμβουλο τον οποίο πληρώνετε προκαταβολικά και ο οποίος σας προτείνει τα παρακάτω.

Ο ίδιος αυτός σύμβουλος να "αγοράσει" το ακίνητό σας αντί 100.000 ευρώ, με τους παρακάτω όρους :

1. Επειδή αυτός δεν διαθέτει ρευστό θα τον δανείσετε εσείς 100.000 άτοκα χωρίς 
   χρονικό όριο και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πότε θα σας τα επιστρέψει.
2. Εσείς αναλαμβάνετε την υποχρέωση ότι θα πληρώνετε (εγγυημένο ενοίκιο) 1250 ευρώ το μήνα με τιμαριθμική προσαρμογή ανά χρόνο, επί 20 χρόνια. (Χωρίς να υπολογίσουμε τις ετήσιες αυξήσεις σε 20 χρόνια θα έχετε καταβάλλει στον "αγοραστή"  1250x12x20 = 300.000 ευρώ).
3. Εσείς αναλαμβάνετε την συντήρηση του ακινήτου.
4. Ο "αγοραστής" απαλλάσσεται από φόρο μεταβίβασης, φόρο ιδιοκτησίας, φόρο εισοδήματος, Φ.Α.Π, χαράτσια, κλπ.

Θα μου πείτε ότι αυτά είναι αστεία πράγματα και πρέπει να είστε μεγάλο κορόιδο μόνο και μόνο να συζητάτε όχι να αποδεχτείτε κάτι τέτοιο. Και όμως το Ελληνικό δημόσιο ακριβώς αυτό αποδέχτηκε.

Χρηματοοικονομικός σύμβουλος είναι εταιρείες του Λάτση, αγοραστής είναι η EUROBANK του Λάτση, ακίνητο είναι 28 δημόσια ιδιόχρηστα κτίρια 270.460τ.μ. που πέρασαν στη κατοχή του Λάτση. Στα κτίρια στεγάζονται πέντε υπουργεία (Εσωτερικών, Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Πολιτισμού, Παιδείας, Δικαιοσύνης), γενικές γραμματείες, 13 Δ.Ο.Υ, το Γενικό Χημείο του Κράτους, τα αρχηγεία της Αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες κ.λ.π.

Όπως καταγγέλλουν  πέντε καθηγήτριες Πανεπιστημίου, (Ελένη Πορτάλιου, Λήδα Καζαντζάκη, Τόνια Κατερίνη, Κωνσταντίνα Βάιου και Μαρία Καραμεσίνη) με μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσαν σε βάρος των υπευθύνων του Ταμείου ξεπουλήματος περιουσίας του δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ*), ο  Λάτσης "αγοράζει" 28 δημόσια ιδιόχρηστα κτίρια 261.310.000 ευρώ, με χρήματα του δημοσίου (εκτός από την ανακεφαλαιοποίηση, μόνο τον τελευταίο χρόνο η EYROBANK έλαβε 11.614.000.000. ευρώ) και το δημόσιο θα καταβάλει ενοίκια 2.500.000 ευρώ το μήνα επί 20 χρόνια, συνολικά 2.500.000x12x20 = 600.000.000 ευρώ. 

Το ενοίκιο θα αναπροσαρμόζεται κάθε χρόνο, ο "αγοραστής" απαλλάσσεται από φόρο μεταβίβασης, φόρο ιδιοκτησίας, φόρο εισοδήματος, Φ.Α.Π, χαράτσια κ.λ.π και το δημόσιο θα είναι υπεύθυνο για την συντήρηση των ακινήτων.

Στο ΤΑΙΠΕΔ συμμετέχουν τρεις εκπρόσωποι της τρόικα, η οποία με τους νταβατζήδες και τους εφοπλιστές δεν έχει κανένα πρόβλημα, με το λαό έχει.

* ΤΑΙΠΕΔ = Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου

Η είδηση

Η πηγή του κειμένου

Read more

Φυλακές και Ελευθερία

Κάθε φορά που προκύπτει ένα θέμα που αφορά φυλακές και φυλακισμένους, εμφανίζονται οι γνωστοί τύποι με τις πιο κάτω απόψεις:

Άποψη 1: (σχόλιο σε συνέντευξη πρώην βαρυποινίτη, που εξηγεί πως με τον αυταρχισμό και την στέρηση δικαιωμάτων των φυλακισμένων οδηγηθήκαμε στις αυτοκτονίες)

''...Τους στερείται, λέει, το δικαίωμα να πάνε στις ανοικτές φυλακές και να έχουν τις εξόδους τους! Εξόδους και άδειες στους δολοφόνους! Δεν είμαστε σοβαροί σε τούτο τον τόπο. Χωρίς να γνωρίζω οτιδήποτε άλλο, όσα λέει ο βαρυποινίτης ότι κάνει ο Τρυφωνίδης συμφωνούν με την αντιμετώπιση που θα ήθελα και θα ανέμενα να είχαν όσοι πράττουν τέτοιου είδους εγκλήματα. Να τα βλέπουν και όσοι είναι έξω και να σκέφτονται διπλά πριν να διαπράξουν εγκλήματα και όχι να μην τους νοιάζει γιατί οι φυλακές είναι ξενοδοχεία.''

Άποψη 2: (σχόλια σχετικά με φυλακές ''πολυτελείας'' σε σκανδιναβικές χώρες)

''Αυτό δεν είναι φυλακή είναι εξοχή.'' ''Πολλή δημοκρατία πέφτει στη Νορβηγία.'' ''Καλά, και αυτό λέγεται φυλακή; Ξενοδοχείο είναι...'' ''Φτωχοί και άποροι σε λίγο θα διαπράττουν εγκλήματα ώστε να βρεθούν εκεί... Είπαμε, «κανονικές» συνθήκες, αλλά, όχι κι έτσι... Τι είναι αυτό; Σαν ξενοδοχείο 5 αστέρων μοιάζει...''

--------------------------------------------------

Θα επιχειρήσουμε μια ερμηνεία της πιο πάνω προβληματικής κρυφοφασίζουσας οπτικής. Όλοι οι παραπάνω και όσοι συμμερίζονται τις πιο πάνω απόψεις, πιθανόν να μην ξέρουν τι πάει να πει ελευθερία. Δεν ξέρουν τι είναι η ελευθερία και γι' αυτό δεν θεωρούν μεγάλη υπόθεση την απώλεια της. Δεν θεωρούν μεγάλη υπόθεση την απώλεια της, γιατί δεν είχαν ποτέ την ελευθερία τους. Δεν ξέρουν τι είναι ελευθερία, γιατί δεν βρέθηκαν ποτέ κοντά στην πραγματική ελευθερία. Επιπλέον δεν την αναζήτησαν ποτέ αφού αγνοούν ότι υπάρχει πραγματική ελευθερία, καθώς γεννήθηκαν στις συνθήκες αιχμαλωσίας του συστήματος.

Βλέποντας μια ''άνετη'' φυλακή, ξεχνούν ότι στην φυλακή είσαι περιορισμένος σε μια μικρή περιοχή-εγκατάσταση-κτήριο. Και το ξεχνούν γιατί και η καθημερινότητα τους εξελίσσεται και είναι περιορισμένη σε δύο μόνο κτήρια, το σπίτι και τη δουλειά. Το σώμα τους είναι ήδη φυλακισμένο στο δικό τους μίζερο, βρώμικο, μοναχικό, ανέραστο ''κλουβί'', οπότε βλέποντας τις ''ωραίες'' εγκαταστάσεις μιας σκανδιναβικής φυλακής, ζηλεύουν. Η ''πολυτελής'' φυλακή στην οποία δεν αισθάνεσαι μοναξιά, ούτε είναι βρώμικη, αλλά έχει δωμάτια για ψυχαγωγία και δεν είναι μίζερη, φαίνεται ξενοδοχείο. Βέβαια λείπει ο έρωτας, αλλά ο έρωτας έτσι κι αλλιώς λείπει από την μίζερη ζωή τους.

Θεωρούν ότι εύκολα μπορούν να μπουν στη θέση κάποιου κρατούμενου σε μια ''άνετη'' φυλακή. Δεν φοβούνται την απουσία των ερεθισμάτων της κοινωνίας, γιατί είναι ήδη σε μερική αναισθησία και δεν έχουν συναισθήματα για το κοινωνικό σύνολο. Δεν αντιδρούν γιατί τους ψεκάζουν(!), αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι είναι δειλοί και πνευματικά ανάπηροι, άρα ήδη έγκλειστοι σε μια δική τους ''άνετη'' και ''βολική'' φυλακή. Άρα κάνουν εύκολα το νοητικό άλμα, όπου ταυτίζονται υποτίθεται με ένα κρατούμενο, αφού και οι ίδιοι είναι αιχμάλωτοι κάτω από το χοντρό πετσί τους, μουλιάζοντας στην μικροπρέπεια τους.

Θεωρούν ότι μια ''άνετη και πολυτελής φυλακή'' δεν είναι κάτι που τρομάζει έναν κρατούμενο, άρα δεν θα σωφρονίσει τον κρατούμενο, αφού πιστεύουν ότι οι κακές συνθήκες κράτησης σωφρονίζουν και ότι ο φόβος του εγκλεισμού σε μια φυλακή είναι αποτρεπτικός για το έγκλημα.

Δεν ξέρουν τι χάνει κάποιος στη φυλακή, γιατί δεν το είχαν ποτέ πραγματικά. Ακόμα και η επίφαση ελευθερίας που νιώθουν, δεν καλλιεργείται ώστε να γίνει πραγματική ελευθερία, ώστε να εκτιμηθεί η αξία της και κατ' επέκταση η απώλεια της από κάποιον συνάνθρωπο. Επιπλέον δεν νοιάζονται αυτούς που την χάνουν, ούτε και ψάχνουν τους λόγους που κάποιοι χάνουν την ελευθερία τους. Δεν εξετάζουν τις αιτίες που σπρώχνουν στο έγκλημα και τον τρόπο που το κράτος τιμωρεί, γιατί δεν νοιάζονται. Δεν νοιάζονται γιατί δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο, ούτε και την ελευθερία του που είναι κομμάτι της δικιάς τους. Και δεν ξέρουν ότι η ελευθερία του δίπλα συνδέεται με την δικιά τους, γιατί δεν ξέρουν ούτε πως είναι η δικιά τους πραγματική ελευθερία, ούτε του δίπλα, ούτε και του συνόλου.

Read more

Ο δούρειος ίππος του συνεταιρισμού

Είδα προχτές ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που αναφερόταν στην ιδέα του συνεταιρισμού στα πρώτα επαγγελματικά βήματα των νέων στην Ευρώπη. Το βρήκα ενδιαφέρον, ειδικά το πρώτο παράδειγμα που προβάλει, γιατί περιέχει ''κρυφά μηνύματα'' που μπορούν να ωφελήσουν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, αλληλεγγύης και ενός υψηλού αισθήματος ευθύνης για τα θέματα που πρέπει να αφορούν όλους, σε μια εποχή που η κοινωνία ολισθαίνει προς την ανθρωποφαγία.

Επιγραμματικά, ο συνεταιρισμός σε πολλά επαγγέλματα μπορεί να διώξει από τη μέση το αφεντικό και να τοποθετήσει στο τιμόνι τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στο παράδειγμα του βίντεο, μια ομάδα νέων επιστημόνων, που κατέχει τα ''μέσα παραγωγής'' για τη δουλειά της, τους υπολογιστές τους, και τη γνώση του αντικειμένου, σχηματίζει ένα συνεταιρισμό. Η εταιρεία είναι αυτοδιαχειριζόμενη, με την εργασία, τον κόπο και το κέρδος να μοιράζεται εξίσου.

Το σημαντικότερο στοιχείο, νομίζω είναι η απουσία επικεφαλής και η οριζόντια διάρθρωση της εταιρείας. Κάθε εργαζόμενος ξέρει τι πρέπει να κάνει για το καλό του ιδίου και του συνόλου στο οποίο συμμετέχει. Οι εργαζόμενοι καρπώνονται ολόκληρη την αμοιβή για την εργασία τους, άρα μπορούν να δουλεύουν λιγότερο αφού απουσιάζει το ληστρικό μερίδιο της αμοιβής του αφεντικού ή του διευθυντή.

Η απουσία ιδιοκτήτη-αφεντικού και ο διαμοιρασμός ολόκληρης της αμοιβής μεταξύ των εργαζομένων ευνοεί την ευκολότερη μετάβαση σε εναλλακτικά νομίσματα όπως π.χ η πίστωση με εργατοώρες, ή και την πλήρη κατάργηση του χρήματος και της μισθωτής εργασίας. Το αφεντικό είναι το πιο αντιδραστικό στοιχείο στο ενδεχόμενο κατάργησης ή αλλαγής του τρόπου αμοιβής, αφού τότε θα αναγκαζόταν να εργαστεί πραγματικά αντί να συσσωρεύει κομμάτι του κόπου των υπαλλήλων του.

Το συνειδησιακό άλμα της δυνατότητας εργασίας χωρίς διεύθυνση ή ιδιοκτήτη, είναι κρίσιμης σημασίας για το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής από τη σημερινή.

Ο συνεταιρισμός μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, κυρίως όμως σε επαγγέλματα πνευματικής εργασίας, όπου το κόστος ''εξοπλισμού'' είναι χαμηλό. Τα παραδείγματα είναι αρκετά, αλλά όσον αφορά στους νέους επιστήμονες, οι κλάδοι που μπορώ πρόχειρα να σκεφτώ είναι όσοι εμπλέκουν υπολογιστές, ή στην εκπαίδευση, γενικά οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες (γραφίστες, φωτογράφοι, κ.τ.λ), δηλαδή επαγγέλματα στα οποία το ενοίκιο ενός χώρου δουλειάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο (μαζί με τους φόρους του κράτους).

Σε παραδείγματα χειρωνακτικής εργασίας (π.χ ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γεωργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.τ.λ) ο συνεταιρισμός αντιμετωπίζει διάφορα άλλα σημαντικότερα προβλήματα που δεν χωράνε εδώ.

Read more

Τάχα εκσυγχρονιστές, μοντέρνοι, ευρωπαίοι, φιλελεύθεροι κ.τ.λ, αλλά πάντα αμετανόητοι φασίστες

Έσιει που τον Ιούνη που ελέχθηκε το ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη;'' και τον Αύγουστο που ελέχθηκε το ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'', που κάτι με ενοχλεί. Σαν την πριγκίπισσα στο παραμύθι, που την έβαλαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι με κάμποσα στρώματα τζαι ένα μπιζέλι πουκάτω, τζαι δεν εμπορούσε να κοιμηθεί γιατί κάτι την ενοχλούσε ούλλη νύχτα...

Κάτι θύμιζαν λοιπόν αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό, και σήμερα ξανάπεσα τυχαία πάνω στο συγκεκριμένο περσινό άρθρο με το ακόλουθο κείμενο. Η υπογράμμιση δική μου:

Ο Φασισμός το 1921

Αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες

Του Μπενίτο Μουσολίνι*

Πριν περάσει κανείς σε λεπτομέρειες πρακτικού χαρακτήρα οφείλει, κατά την άποψή μας, να προσανατολίσει το πνεύμα του.  Εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε «φιναλιστές», με την έννοια με την οποία είναι τα παλιά κόμματα, αγκυλωμένα σε απαραβίαστα δόγματα και προϋποθέσεις, και τα οποία προτείνουν την πραγματοποίηση ενός αφηρημένου «τύπου» θεσμών και κοινωνίας. Οφείλουμε κυρίως να πάρουμε θέση απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα, η λύση των οποίων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες στην ιστορία του έθνους.

Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τη θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι στο εργατικό ζήτημα, απέναντι στο αγροτικό ζήτημα, απέναντι στην εξωτερική πολιτική. Θα το κάνουμε περιληπτικά, λόγω περιορισμένου χώρου.

Σήμερα το Κράτος είναι υπερτροφικό, παχυδερμικό, αχανές και αδύναμο, διότι έχει αναλάβει μια σειρά από λειτουργίες οικονομικού χαρακτήρα, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στο ελεύθερο παιχνίδι της ιδιωτικής οικονομίας. Σήμερα το Κράτος κάνει τον καπνοπώλη, τον ταχυδρόμο, τον σιδηροδρομικό, τον αρτοποιό, τον ασφαλιστή, τον πλοηγό, τον καφετζή, τον ζαχαροπλάστη, τον ναυαγοσώστη κτλ κτλ. Κάθε κρατική επιχείρηση είναι και μια οικονομική καταστροφή.

Ας εξηγήσουμε το γιατί. Λείπει από τη γραφειοκρατία η ορμή του ατομικού συμφέροντος και δεν υπάρχει ούτε καν η σκιά της έγνοιας για το συλλογικό συμφέρον. Η εμπειρία είναι κατηγορηματική επ’ αυτού. Όταν μιλάμε για κρατική και μονοπωλιακή οικονομία μιλάμε για καταστροφή και ερείπια.

Υπάρχουν δυο κυρίαρχες τάσεις: η μια, η σοσιαλιστική, που θα’ θελε να γιγαντώσει κι άλλο τον τερατώδη όγκο των μονοπωλίων του Κράτους. Η  άλλη, που αντιτίθεται σε κάθε νέο μονοπώλιο- κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θέλει να απαλλάξει το Κράτος από όλο αυτό το αβάσταχτο φορτίο της οικονομικής διαχείρισης. Ο φασισμός είναι αντιμονοπωλιακός.

Το Κράτος οφείλει να ασκεί όλους τους πιθανούς ελέγχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αλλά θα πρέπει να εγκαταλείψει  κάθε μορφή οικονομικής διαχείρισης. Δεν είναι δική του δουλειά. Ακόμα και οι λεγόμενες δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να αποδεσμευθούν από το κρατικό μονοπώλιο.

Εμείς, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι η τόσο πολύ (και δικαίως) δυσφημισμένη ταχυδρομική υπηρεσία θα βελτιωνόταν αυτομάτως αν, αντί να ανήκει σε ένα Κράτος-εταιρία, το οποίο τη διαχειρίζεται με επαίσχυντο τρόπο, υπό μονοπωλιακό καθεστώς, δινόταν σε δυο ή περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες.

Περιληπτικά, η θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος είναι η εξής: αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες. Με άλλα λόγια: ενδυνάμωση του πολιτικού Κράτους, αποδόμηση του οικονομικού Κράτους.

Σχετικά με το εργατικό κίνημα και τις επαγγελματικές οργανώσεις των χειρωνακτών εργαζομένων και των εργαζομένων του πνεύματος, η θέση του φασισμού είναι ξεκάθαρη: αποδέχεται αυτούς τους συνδικαλιστές οι οποίοι συμφιλιώνουν στο πεδίο της παραγωγικότητας τα συμφέροντα της τάξης με αυτά του έθνους. Ο φασισμός, δηλαδή, θα στηρίξει κάθε θεωρητικό ή πρακτικό κίνημα που θα προσπαθεί να εμφυσήσει μια συνδικαλιστική νοοτροπία [βασισμένη] στην πειθαρχία, τη βούληση, την παραγωγική ικανότητα στο πεδίο της εργασίας, με ισχυρές οργανώσεις, αυτόνομες κι ενωτικές. Που θα εντυπώσει στις ταξικές οργανώσεις έναν υγιή ιδεαλισμό κι έναν εθνικό χαρακτήρα, ως βάσεις για την ουσιαστική πραγμάτωση της διεθνούς αλληλεγγύης.[…]»

* Άρθρο στην εφημερίδα «Il Popolo d’Italia», αρ. 6, 7\1\1921.

Από το Edoardo και Duilio Susmel (επιμ), Opera Omnia di Benito Mussolini, La Fenice, Φλωρεντία 1955, τόμος XVI, σ. 101-102.  

Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

πηγή: rednotebook.gr


Update: Συνδυάστε στα πιο πάνω και τον Στυλιανίδη, που προειδοποίησε από τη νύχτα των εκλογών όσους σκέφτονται να αντιδράσουν προχωρώντας σε απεργία, και το πλαίσιο της πολιτικής τους γίνεται πιο σαφές.

Read more

Μια υπενθύμιση για τον ναζισμό και τον φασισμό του μεσοπολέμου

Δεν έχει σημασία αν κάποιος χαιρετά υψώνοντας το δεξί χέρι ή πόδι ή φρύδι, σημασία έχει ότι τρέφει μίσος προς ανθρώπους και ότι οι πράξεις του ευνοούν τους δυνάστες μας.

25 Οκτωβρίου 1917

Στην τότε τσαρική Ρωσία οι υποστηρικτές του κομμουνιστικού κόμματος, των Μπολσεβίκων, εξαπολύουν την τελική τους επίθεση προς τα ανάκτορα και στο τότε καθεστώς. Με την επικράτηση των κομμουνιστών ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς καθιερώνεται ένα σοσιαλιστικό κράτος με τρεις κύριους στόχους. Να καταπνίξει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής πορείας, είτε προς τα πίσω προς το προηγούμενο καθεστώς είτε απότομα προς τα μπρος, κατευθείαν προς μια κοινωνία διαρθρωμένη χωρίς τάξεις, και κρατικές δομές και εξουσίες. Να προετοιμάσει το λαό για τη νέα κοινωνία που οικοδομείται και τέλος να σπείρει την ιδέα της αλλαγής σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ίδια φτώχεια που μάστιζε το λαό στη Ρωσία πριν και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, μάστιζε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Στη Γερμανία που ήταν η μεγάλη χαμένη του πολέμου, επιβάλλονται σκληρές κυρώσεις και όροι εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων ώστε να αποπληρωθούν πολεμικές αποζημιώσεις. Το οικονομικό βάρος, ρίχνεται από την κυρίαρχη τάξη στους ώμους της εργατικής. Μια βιαστική και κακά οργανωμένη ένοπλη σύγκρουση τον Γενάρη του '19 (εξέγερση των Σπαρτακιστών) ακολουθείται από χιλιάδες απεργίες τα επόμενα χρόνια.

Και εδώ εμφανίζεται ο homo  fascismius (άνθρωπος φασίστας) και ο homo nationalsosialismius (άνθρωπος εθνικοσοσιαλιστής), της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η κυρίαρχη τάξη (εξουσίες και οικονομικοί παράγοντες) στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνεται να κινδυνεύει από την αντίδραση της εργατικής τάξης στην οποία φορτώνονται τα βάρη ανάκαμψης της οικονομίας. Κυρίως ανησυχεί για τη ριζοσπαστικοποίηση της και την στροφής της προς την επαναστατική αριστερά. Οπότε ευνοεί την άνοδο κομμάτων και πολιτικών συμμαχιών που δεν έχουν στόχο τη ρήξη μαζί της αλλά αντίθετα, ενίοτε στρέφονται και εναντίων της επαναστατικής αριστεράς με διάφορους τρόπους και ένταση. Αυτό τεκμηριώνεται από την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες σε τέτοια κόμματα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Όπου αποτύγχανε αυτή η τακτική, η προνομιούχος τάξη έριχνε στο τραπέζι το τελευταίο της χαρτί, ευνοώντας την άνοδο του Φασισμού. Στη Γερμανία ειδικότερα, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ξεκίνησε την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία πριν την ανάληψη της εξουσίας το '33, με ομιλία του Χίτλερ ενώπιον ''επιφανέστατων'' γερμανών βιομηχάνων, οι οποίοι έβαλαν το χέρι στη τσέπη ώστε να ενισχύσουν το κόμμα του.

Με την άνοδο του ναζισμού, οι βιομήχανοι κάνουν χρυσές δουλειές αναλαμβάνοντας την υλοποίηση κρατικών έργων και κυρίως την ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας. Είχαν στην υπηρεσία τους φτηνό εργατικό δυναμικό, αφού τα εργατικά συνδικάτα είχαν διαλυθεί λόγω ''εκτάκτων συνθηκών'' μετά τον εμπρησμό του κοινοβουλίου, με τους επικεφαλής τους να στέλνονται στα ''στρατόπεδα εργασίας και επανεκπαίδευσης''.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβίαση της συνθήκης των Βερσαλλιών από τη Γερμανία, με τον επανεξοπλισμό της. Η Γερμανική οικονομία ''ρολάρει'' και εκτός των ντόπιων, και οι ξένοι βιομήχανοι που επενδύουν στη χώρα λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού βγαίνουν κερδισμένοι. Η Γερμανία ή καλύτερα οι γερμανοί επιχειρηματίες που πλέον ψάχνουν πόρους για να αναπτυχθούν περαιτέρω, σπρώχνουν το καθεστώς στην προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να κάνουν τα στραβά μάτια. Τα ξένα κεφάλαια στη Γερμανία επωφελούνταν από την ανάπτυξη της και επιπλέον με την "Πολιτική Κατευνασμού", πίστευαν ότι η Γερμανία δεν θα απειλούσε τα δικά τους συμφέροντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Την ίδια περίοδο, δύο άλλα ευρωπαϊκά παραδείγματα:

Ελλάδα: Άνοδος του Μεταξά. Στις 4 Αυγούστου 1936, παραμονή εικοσιτετράωρης πανελλαδικής απεργίας, ο Μεταξάς, επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο και ανακοίνωσε την απόφασή του α) να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ πολλών διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και β) χωρίς να προκηρύξει εκλογές, να διαλύσει τη Βουλή με τη συγκατάθεση του βασιλιά, ο οποίος εξέδωσε δύο παράνομα διατάγματα με τα οποία καταλύθηκε ο κοινοβουλευτισμός και επιβλήθηκε δικτατορία. Μια ρήση του συμπυκνώνει όλο το πρόγραμμα της δικτατορίας του:

«Μέσα σε μια κοινωνία της, ας την ονομάσωμεν, καπιταλιστική, δεν είναι αυθυπονόητον πράγμα η συνεργασία των φορέων της εργασίας, δηλαδή των εργατών και των φορέων του κεφαλαίου, δηλαδή των καπιταλιστών. Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.»

Ισπανία: Τον Φλεβάρη του 1936 το Λαϊκό Μέτωπο κερδίζει τις εκλογές έναντι του Εθνικού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο απαρτιζόταν από αναρχικούς μέχρι κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλα δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις. Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης περιελάμβανε και αναδιανομή γης και εξουσιών, οπότε η προνομιούχος τάξη και η εκκλησία, που τότε διαδραμάτιζε ρόλο ανάλογο με την εκκλησία της Κύπρου σήμερα (εκτάσεις γης, μπίζνες κ.τ.λ), αισθάνονται απειλή. Όπως και στη Γερμανία, αβαντάρουν τον εθνικιστή στρατηγό Φράνκο που 6 μήνες μετά τις εκλογές επιχειρεί κατάληψη της εξουσίας. Οι δημοκρατικές δυνάμεις με τη συνδρομή διεθνούς στρατιωτικής δύναμης εθελοντών κομμουνιστών αρχικά αντιστέκονται. Ο Φράνκο με τη συνδρομή Ιταλικών και Γερμανικών δυνάμεων και με τη διακριτική στήριξη Γαλλίας και η Αγγλίας που αν και διακήρυξαν την ουδετερότητα τους, επιθυμούσαν επικράτηση των εθνικιστών ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση του ευρωπαϊκού κινήματος που αφαιρεί προνόμια από την ''ολιγαρχία''. Την ενίσχυση των δυνάμεων του Φράνκο συνέδραμαν και αυτοκινητοβιομηχανίες και πετρελαϊκές εταιρείες των Η.Π.Α, παρόλο που και το κράτος των Η.Π.Α διακήρυξε ουδέτερη στάση.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ποιό είναι το δίδαγμα από τα παραπάνω; Ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Γιατί παντού υπάρχουν συμφέροντα που ευνοούν την ανάπτυξη του φασισμού. Ο φασισμός δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό ούτε επινοήθηκε από μια φυλετική ομάδα ή χώρα. Ο φασισμός είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης που αμύνεται και επιτίθεται ταυτόχρονα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Γι' αυτό κάθε χώρα έχει τους φασίστες της.

Σύνδεσε και τα κομμάτια με επισήμανση, με την παρούσα κατάσταση σε Ελλάδα και Κύπρο. Επιπλέον τα λόγια του Μεταξά φαίνονται επίκαιρα στο εξής μέτρο που ανακοινώθηκε χτες στην Κύπρο. Σύγκρινε:

''Θα τερματίζεται το δικαίωμα σε ανεργιακό ή κοινωνικό βοήθημα σε όσους απορρίπτουν δύο φορές προσφορά εργασίας.''
''Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.''

• Δηλαδή υποχρεωτική συνεργασία εργοδότη-εργάτη με κάθε μισθό, λόγω εκτάκτων συνθηκών, που εμείς (κράτος και κεφάλαιο) δημιουργήσαμε κιόλας.

Στην Ελλάδα το πνεύμα του Μεταξά, μιλά μέσα από τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν παράνομη και καταχρηστική κάθε μεγάλη απεργία και την πολιτική επιστράτευση απεργών. Ειδικά για τους ναυτεργάτες που ήταν απλήρωτοι μέχρι και 6 μήνες:

• Δούλεψε υποχρεωτικά, αν και μήνες απλήρωτος και χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, γιατί έχουμε έκτακτες συνθήκες

Υ.Γ Θα κατάλαβες ελπίζω ότι ο ρόλος του φασίστα ιστορικά, είναι να κάνει πλάτες στην άρχουσα τάξη σπέρνοντας τον διχασμό μέσω του φυλετικού στοιχείου που σε ολόκληρο το κείμενο δεν ανέφερα. Οι διακρίσεις γενικά, είναι το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο φασίστας ώστε να διχάζει, να αποπροσανατολίζει και να καλύπτει τη συνεργασία του με το σύστημα, το οποίο σύστημα τον δημιούργησε για να επιβιώνει το ίδιο. Οπότε η διαμάχη με τον φασισμό καταλήγει σε διαμάχη με το σύστημα εκμετάλλευσης.
Coming soon, ο ρόλος του φασίστα σε Κύπρο και Ελλάδα.

Read more

Καπιταλισμός και Ιμπεριαλισμός, δύο λέξεις το νόημα των οποίων πρέπει επιτέλους να μάθεις

Καπιταλισμός ή κεφαλαιοκρατία είναι το σύστημα που έχει σαν κεντρικό άξονα το χρήμα (κεφάλαιο-capital), γύρω από το οποίο περιστρέφονται και καθορίζονται οι κανόνες σε μια κοινωνία. Δηλαδή στον καπιταλισμό, το χρήμα και οι σχέσεις μεταξύ των κατόχων του, καθορίζουν το κοινωνικό μοντέλο (τρόποι παραγωγής πλούτου, ανάπτυξη, κ.τ.λ). Οι κανόνες καθορίζονται από τους κατέχοντες το χρήμα και γενικά τον πλούτο (κεφαλαιοκράτες ή καπιταλιστές), πραγματικό ή τεχνητό.

π.χ χωράφι=πραγματικός πλούτος,  μετοχές=τεχνητός πλούτος

Μερικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού:

• οι άνθρωποι κατανέμονται (θέλοντας και μη) σε κατηγορίες (κοινωνικές Τάξεις), σύμφωνα με την οικονομική  τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση (θέσεις εξουσίας)
• ο κεφαλαιοκράτης καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού έμμεσα ή άμεσα (νόμοι, εργασιακές σχέσεις, κ.τ.λ)
• ο κεφαλαιοκράτης έχει σύμμαχο το κράτος και όλες τις απολήξεις του (βουλή, δικαστήρια, εκτελεστική εξουσία)
• η συμμαχία κεφαλαιοκράτη με το κράτος και τα ΜΜΕ ονομάζεται διαπλοκή
• και άλλα τόσα, τα οποία βιώνουμε κάθε μέρα και νομίζουμε ότι είναι κάτι το φυσιολογικό, γιατί γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό το σύστημα και αλληλεπιδρούμε με αυτό, ''εξ απαλών ονύχων'' όπως λέμε.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά βιβλία για κάθε ένα χαρακτηριστικό του υπάρχοντος συστήματος. Θα πάμε όμως σε δύο που θα μας οδηγήσουν στο περιεχόμενο της 2ης λέξης που θα νοηματοδοτήσουμε. Σε αυτό το σύστημα, ο καπιταλιστής, είτε πρόκειται για φυσικό πρόσωπο είτε εταιρεία, θέλει να γίνει πιο πλούσιος. Βέβαια αυτό διδάσκουν ως αυτοσκοπό και σε εμάς, σαν στόχο ζωής, από μικρή ηλικία... Στην προσπάθεια του να γίνει πιο πλούσιος λοιπόν, χρειάζεται 2 εργαλεία:

1. Νέες πηγές πρώτων υλών ώστε να παράγει τα προϊόντα του (πετρέλαιο, μεταλλεύματα, κ.τ.λ) και
2. Νέες αγορές ώστε να διαθέσει τα προϊόντα του

Όταν λοιπόν η ζήτηση του προϊόντος που παράγει ή εμπορεύεται ο ''ήρωας'' μας στην εγχώρια αγορά μιας περιοχής ή χώρας κορεστεί, θα ψάξει για νέες αγορές που θα θέλουν να αγοράσουν το προϊόν του, άσχετα αν το προϊόν καλύπτει ή όχι μια πραγματική ανάγκη του αγοραστή. Ο επιχειρηματίας, θα φροντίσει να πείσει ότι το προϊόν του είναι αναγκαίο (διαφήμιση).

π.χ Οι Άγγλοι που έφεραν το τσάι στην Ευρώπη ή κάτι πιο σύγχρονο, οι Κύπριοι που τους έμαθαν το ''σούσι'' και το ινδικό, και ξαφνικά κάποιοι δεν μπορούν χωρίς ''σούσι'' το σαββατοκύριακο.

Επιπλέον, όταν οι πηγές πρώτων υλών που εφοδιάζουν τον επιχειρηματία ή μια χώρα επιχειρηματιών εξαντληθούν, ο επιχειρηματίας ή η χώρα ολόκληρη θα ψάξει για νέες πηγές ώστε να συνεχίσει να παράγει και να κερδίζει. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές με αθέμιτο τρόπο, πόλεμο με όπλα και αίμα ή οικονομικό πόλεμο χωρίς όπλα αλλά επίσης με αίμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά μέρη του πλανήτη και στην Κύπρο μας. Η προηγούμενες προτάσεις περικλείουν το νόημα της λέξης Ιμπεριαλισμός. Η πολιτική ή τακτική, που έχει ως στόχο την επέκταση της επιρροής μιας χώρας ή μια εταιρείας ή ενός οργανισμού (Δ.Ν.Τ, Ε.Ε, ΗΠΑ, Κίνα προς Αφρική, τράπεζες, κ.τ.λ), σε μια νέα περιοχή, ώστε να επωφεληθεί (κυρίως ή στην τελική) οικονομικά.

Γι' αυτό ο Ιμπεριαλισμός θεωρείται η ακραία μορφή που παίρνει ο Καπιταλισμός, όταν τα πράγματα ''ζορίζουν'' και εξηγεί ένα σωρό ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τον κόσμο σήμερα και στο μέλλον, όχι για πολύ ευχόμαστε, όπως και εσύ πρέπει να εύχεσαι για το καλό σου και το καλό όλων.

Ιστορικά γεγονότα: Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και δεκάδες άλλοι σε διάφορα σημεία της Γης, η αποικιοκρατία των χωρών της Ευρώπης σε διάφορα σημεία της Γης, πρόσφατα η επέμβαση της Γαλλίας στο Μάλι που την εφοδιάζει με ουράνιο και άλλα χιλιάδες παραδείγματα. Τέλος, όπως θα φαντάστηκες, το παράδειγμα των χωρών της Νότιας Ευρώπης και της Κύπρου.

Συμπέρασμα: Στην Κύπρο γράφεται ακόμα ένα υποκεφάλαιο της ιστορίας, που οφείλεται στις αναδιατάξεις του συστήματος. Εξέτασε την κατάσταση σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο. Κάνε zoom-out στη γραμμή της ιστορίας, για να μην σε πιάνουν κορόιδο.

Read more