Είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον ''κασάπη'';

Είχα σκοπό να γράψω με την ησυχία μου ένα παρόμοια κείμενο, αλλά οι εξελίξεις και οι γλώσσες τρέχουν. Ο υπουργός εσωτερικών με το μόνιμο μειδίαμα στα χείλη που εκπέμπει εξυπνακισμό, αναρωτήθηκε:

Είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη;

Όντως δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη. Το κράτος δεν κάνει τον κασάπη, αλλά εργοδοτεί κόσμο με τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Δουλειά του κράτους επίσης δεν είναι να κάνει τον δάσκαλο, αλλά εργοδοτεί δασκάλους. Το κράτος επίσης δεν κάνει το γιατρό, αλλά εργοδοτεί γιατρούς. Πολλές δουλειές δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.

Τί είναι όμως το κράτος; Ποιός είναι ο ρόλος του απρόσωπου κράτους; Αν το κράτος δεν έχει σαν αποστολή να κάνει τον κασάπη, τότε ποιά είναι η αποστολή του κράτους; Αν αφαιρέσουμε κάθε πιθανό επάγγελμα από τις αρμοδιότητες του κράτους, το οποίο μπορεί να ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, τι μένει σαν αρμοδιότητα στο κράτος;

Έστω ότι κάποια μέρα η κυβέρνηση απαλλάσσει το κράτος από κάθε περιττή αρμοδιότητα και αναθέτει σε ιδιώτες την υγεία, την παιδεία, τις συγκοινωνίες, την κοινωνική πρόνοια, την ασφάλιση και τα ταμεία κ.τ.λ κάτι που αποτελεί όνειρο για κάθε φιλελεύθερο και μοντέρνο καπιταλιστή πολιτικό. Το κράτος θα απογυμνωθεί και θα μετατραπεί σε ένα μικρό γραφειοκρατικό οργανισμό με μία και μόνο αποστολή, την οποία επιτελεί και σήμερα αλλά κρατά καλά καμουφλαρισμένη με διάφορους τρόπους.

• Να εξυπηρετεί την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον επιχειρηματία, τον εργοδότη εις βάρος του εργοδοτούμενου. Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κράτος. Γι' αυτό, παρόλο που οι επιχειρηματίες θέλουν μικρό κράτος και εργοδότηση από ιδιώτες παρά κράτος επιχειρηματία, δεν θέλουν την ολική κατάργηση του κράτους.
• Το κράτος με τον μηχανισμό γραφειοκρατίας του, τους νόμους και τις αρχές καταστολής του, εξυπηρετεί πρωτίστως την επιχειρηματική δραστηριότητα.
• Το ελάχιστο κράτος που προκύπτει από την απογύμνωση από τις περιττές υπηρεσίες προς τον απλό πολίτη, είναι ο μηχανισμός συντήρησης του συστήματος εκμετάλλευσης.

Πώς το κράτος εκπληρώνει την ελάχιστη αποστολή του;

• Με νόμους που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις, την ιδιοκτησία του ενός εις βάρος του συνόλου, τους φόρους προς τον πολίτη, τις εργοδοτικές εισφορές, την κληρονομικότητα, την συσσώρευση κέρδους, τις ποινές για διάφορα ''αδικήματα'', την παρεχόμενη μόρφωση στα σχολεία και γενικά το τι είναι ''ηθικό και δίκαιο'', πάντα σύμφωνα με τις βασικές αρχές του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Με την αστυνομία και τον στρατό και γενικά κάθε αρχή που φροντίζει να τηρείται η νομιμότητα όπως ορίζει το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την καθιέρωση της ''αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας'', όπου οι πολίτες υποχρεώνονται να αναθέσουν σε άλλους ''τη δουλειά'', και συνήθως οι ''άλλοι'' κάνουν του κεφαλιού τους, εξυπηρετώντας ουσιαστικά το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την αβάντα από τα Μ.Μ.Ε, τα οποία εξυπηρετεί (π.χ κανονίζοντας έξτρα έσοδα υπέρ τους αποκόπτοντας τις διαφημίσεις από το ΡΙΚ ώστε να επωφεληθούν αυτά).
• Με τη δημιουργία προνομιούχων τάξεων στον πυρήνα του. Κάθε κράτος που θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να δώσει κάποια επιπλέον προνόμια και αξιώματα σε στελέχη του, ώστε αυτά να μην επιθυμούν την κατάλυση του. Δημιουργία ιεραρχίας δηλαδή σε διάφορες δομές του κράτους. Π.χ υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, ιεραρχία σε αστυνομία και διάφορες άλλες υπηρεσίες. Ο υψηλά ιστάμενος κυβερνητικός υπάλληλος (και όχι μόνο) αποκτά τη ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος είναι το κράτος, και ότι πρέπει να επιτελέσει το ''καθήκον'' του γιατί από αυτό εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, άρα και του ιδίου.*

*Μια μικρή παρένθεση. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και με το κούρεμα, όπου θα δοθούν λέει μετοχές στους ''κουρεμένους''. Αυτό θα οδηγήσει κάθε ''μέτοχο'' της τράπεζας στην ταύτιση των συμφερόντων του με την επιβίωση της τράπεζας, του πλέον σημαντικού μηχανισμού του συστήματος εκμετάλλευσης. Αν το κούρεμα ίσχυε για όλους, που κάποτε σε κάποια χώρα θα συμβεί και αυτό, ο κάθε πολίτης θα ταύτιζε τα συμφέροντα του με τα συμφέροντα του εκμεταλλευτή του!

Για να μην μακρηγορώ, αφού θα επανέλθω στο θέμα ''κράτος'', να κλείσω με το εξής. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων, απογυμνώνεται ώστε να ξαλαφρώσει από διάφορα ''περιττά'' οικονομικά βάρη. Τα ''ρούχα'' που πετά, είναι κάθε τι που μπορεί να αναλάβει ιδιώτης. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων ''ντύνει'' τον ιδιώτη επιχειρηματία και ξεβρακώνει τον εργαζόμενο. Περιορίζει τη δραστηριότητα του στα απολύτως απαραίτητα για τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Γι' αυτό το κράτος δεν είναι στο πλευρό του εργαζόμενου σε περιόδους κρίσης του συστήματος. Ποτέ δεν ήταν όμως στο πλευρό του εργαζόμενου, γιατί το κράτος πάντα συντηρούσε με νόμους την εκμετάλλευση του εργαζόμενου και την συσσώρευση κέρδους από τον εργοδότη.

Η ύπαρξη του ''κράτους πρόνοιας'' αποτελούσε πάντα το μαξιλαράκι απορρόφησης κραδασμών της κοινωνίας. Με την κρίση και τη διάλυση της πρόνοιας (βλέπε π.χ αποκοπή χρηματοδότησης σε διάφορα ιδρύματα), το κενό ήρθαν να καλύψουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες με ''ελεημοσύνες'', ώστε από δυνάστες να μεταμορφωθούν σε ευεργέτες. Π.χ τα Carrefour με τους μισθούς πείνας και τα part-time, μοιράζουν προγεύματα στα σχολεία της Λεμεσού, στα παιδιά που οι γονείς δεν έχουν να τα ταΐσουν, επειδή ακριβώς τέτοιες επιχειρήσεις δίνουν μισθούς πείνας!