Χάσικος reloaded: Δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo

Αρχές Ιούνη ο Χάσικος διερωτήθηκε αν ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη'' ώστε να δικαιολογήσει την απόφαση να κλείσουν το κεντρικό σφαγείο. Τότε είχαμε σημειώσει κάποιες σκέψεις για τον πραγματικό ρόλο του κράτους. Σήμερα δήλωσε ότι ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'' άρα πρέπει να κλείσει ο Οργανισμός Ανάπτυξης Γης. Να μας πει αν γίνεται ο Χάσικος, ποιος είναι τελικά ο ρόλος του κράτους όπως τον φαντάζεται. Να ξέρουμε τι πλάνο έχουν οι ''ειδικοί'', οι ''πεφωτισμένοι επιστήμονες'' της εξουσίας.

''Είναι κάτι που συμφωνεί και η τρόικα'' λέει ο Χάσικος, κάτι που φανερώνει ότι ήταν κυβερνητική ιδέα*, αλλά η ανεξάρτητη δημοσιογραφία του τόπου το πάει ένα βήμα παραπέρα και το βαφτίζει ''μνημονιακή υποχρέωση''.

Το κλείσιμο ενός τέτοιου οργανισμού δείχνει το πραγματικό πρόσωπο των αδίστακτων εξουσιαστών που σε εποχές κρίσεων και ανακατατάξεων του κεφαλαίου εντός και εκτός Κύπρου, κόβουν ακόμα και τις διευκολύνσεις προς τους ασθενέστερους. Γιατί το κράτος είναι απλά ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης της ελίτ. Και όταν η ελίτ αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν έχει περιθώρια να πετά ξεροκόμματα στους από κάτω.

Έχει ενδιαφέρον το σύντομο μήνυμα της αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του Ο.Α.Γ στην ιστοσελίδα του οργανισμού. Σημειώνει το μικρό γρανάζι της κρατικής μηχανής:

''Η υπογραφή του Μνημονίου και οι αποφάσεις του Eurogroup διαμορφώνουν νέα δεδομένα. [...] Ο Οργανισμός θα συνεχίσει να εργάζεται με συνέπεια και να προσφέρει διευκολύνσεις στους μέτρια και χαμηλά αμειβόμενους συμπολίτες μας που θέλουν, κάνοντάς το όνειρό τους πραγματικότητα, να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.''

Ευτυχώς που δεν ορκίστηκε κιόλας... Είπα ορκίστηκε, και θυμήθηκα τον διευθυντή του ΡΙΚ που ''θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει, παρά να υπακούσει'' όπως δήλωσε πριν κανένα 2μηνο για το ενδεχόμενο κλεισίματος του ΡΙΚ, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Άλλη ιστορία και το ΡΙΚ...

Επιστρέφοντας στον ρόλο του κράτους κατά τον Χάσικο και κάθε φιλελεύθερο που θέλει μικρό αλλά όχι ανύπαρκτο κράτος, για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, θα σημειώσουμε τα εξής:

• Το κράτος είναι αυτό που θα σου αλλάξει τα φώτα με νέους φόρους τύπου Ακίνητης Περιουσίας, ώστε πλέον να πληρώνεις ενοίκιο για το ίδιο σου το σπίτι
• Το κράτος θα σε απειλήσει με φυλάκιση αν δεν πληρώσεις τον φόρο
• Το κράτος θα νομοθετήσει ώστε να δουλεύεις σε ελεύθερο τουριστικό ωράριο 
• Σύντομα δουλειά του κράτους μπορεί να μην είναι να κάμνει τον γιατρό**, τον παροχέα τηλεπικοινωνιών, τον ταχυδρόμο, τον πανεπιστημιακό και ότι άλλο θεωρήσει περιττό η οικονομικά φιλελεύθερη παρέα που ανέβηκε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα που έχουν ξεχάσει ακόμα και οι ίδιοι
• Σύντομα θα σου πετάξει και ένα Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, τόσο όσο για να έχεις να πληρώνεις τους φόρους και τα νοσοκομεία, και παρότι άνεργος ή μόλις που τα βγάζεις πέρα, θα πεις και ευχαριστώ

* Ο Άδωνις παραδέχεται ότι πολλά μέτρα ήταν κυβερνητικής έμπνευσης, αλλά τα πλάσαραν σαν ''τροϊκανά''. Στο βίντεο εδώ.

** Ο Άδωνις πάλι, θέλει να δώσει το νοσοκομείο της Σαντορίνης σε ιδιώτη.

Read more

Είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον ''κασάπη'';

Είχα σκοπό να γράψω με την ησυχία μου ένα παρόμοια κείμενο, αλλά οι εξελίξεις και οι γλώσσες τρέχουν. Ο υπουργός εσωτερικών με το μόνιμο μειδίαμα στα χείλη που εκπέμπει εξυπνακισμό, αναρωτήθηκε:

Είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη;

Όντως δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη. Το κράτος δεν κάνει τον κασάπη, αλλά εργοδοτεί κόσμο με τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Δουλειά του κράτους επίσης δεν είναι να κάνει τον δάσκαλο, αλλά εργοδοτεί δασκάλους. Το κράτος επίσης δεν κάνει το γιατρό, αλλά εργοδοτεί γιατρούς. Πολλές δουλειές δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.

Τί είναι όμως το κράτος; Ποιός είναι ο ρόλος του απρόσωπου κράτους; Αν το κράτος δεν έχει σαν αποστολή να κάνει τον κασάπη, τότε ποιά είναι η αποστολή του κράτους; Αν αφαιρέσουμε κάθε πιθανό επάγγελμα από τις αρμοδιότητες του κράτους, το οποίο μπορεί να ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, τι μένει σαν αρμοδιότητα στο κράτος;

Έστω ότι κάποια μέρα η κυβέρνηση απαλλάσσει το κράτος από κάθε περιττή αρμοδιότητα και αναθέτει σε ιδιώτες την υγεία, την παιδεία, τις συγκοινωνίες, την κοινωνική πρόνοια, την ασφάλιση και τα ταμεία κ.τ.λ κάτι που αποτελεί όνειρο για κάθε φιλελεύθερο και μοντέρνο καπιταλιστή πολιτικό. Το κράτος θα απογυμνωθεί και θα μετατραπεί σε ένα μικρό γραφειοκρατικό οργανισμό με μία και μόνο αποστολή, την οποία επιτελεί και σήμερα αλλά κρατά καλά καμουφλαρισμένη με διάφορους τρόπους.

• Να εξυπηρετεί την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον επιχειρηματία, τον εργοδότη εις βάρος του εργοδοτούμενου. Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κράτος. Γι' αυτό, παρόλο που οι επιχειρηματίες θέλουν μικρό κράτος και εργοδότηση από ιδιώτες παρά κράτος επιχειρηματία, δεν θέλουν την ολική κατάργηση του κράτους.
• Το κράτος με τον μηχανισμό γραφειοκρατίας του, τους νόμους και τις αρχές καταστολής του, εξυπηρετεί πρωτίστως την επιχειρηματική δραστηριότητα.
• Το ελάχιστο κράτος που προκύπτει από την απογύμνωση από τις περιττές υπηρεσίες προς τον απλό πολίτη, είναι ο μηχανισμός συντήρησης του συστήματος εκμετάλλευσης.

Πώς το κράτος εκπληρώνει την ελάχιστη αποστολή του;

• Με νόμους που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις, την ιδιοκτησία του ενός εις βάρος του συνόλου, τους φόρους προς τον πολίτη, τις εργοδοτικές εισφορές, την κληρονομικότητα, την συσσώρευση κέρδους, τις ποινές για διάφορα ''αδικήματα'', την παρεχόμενη μόρφωση στα σχολεία και γενικά το τι είναι ''ηθικό και δίκαιο'', πάντα σύμφωνα με τις βασικές αρχές του συστήματος εκμετάλλευσης.
• Με την αστυνομία και τον στρατό και γενικά κάθε αρχή που φροντίζει να τηρείται η νομιμότητα όπως ορίζει το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την καθιέρωση της ''αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας'', όπου οι πολίτες υποχρεώνονται να αναθέσουν σε άλλους ''τη δουλειά'', και συνήθως οι ''άλλοι'' κάνουν του κεφαλιού τους, εξυπηρετώντας ουσιαστικά το σύστημα εκμετάλλευσης.
• Με την αβάντα από τα Μ.Μ.Ε, τα οποία εξυπηρετεί (π.χ κανονίζοντας έξτρα έσοδα υπέρ τους αποκόπτοντας τις διαφημίσεις από το ΡΙΚ ώστε να επωφεληθούν αυτά).
• Με τη δημιουργία προνομιούχων τάξεων στον πυρήνα του. Κάθε κράτος που θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να δώσει κάποια επιπλέον προνόμια και αξιώματα σε στελέχη του, ώστε αυτά να μην επιθυμούν την κατάλυση του. Δημιουργία ιεραρχίας δηλαδή σε διάφορες δομές του κράτους. Π.χ υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, ιεραρχία σε αστυνομία και διάφορες άλλες υπηρεσίες. Ο υψηλά ιστάμενος κυβερνητικός υπάλληλος (και όχι μόνο) αποκτά τη ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος είναι το κράτος, και ότι πρέπει να επιτελέσει το ''καθήκον'' του γιατί από αυτό εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, άρα και του ιδίου.*

*Μια μικρή παρένθεση. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και με το κούρεμα, όπου θα δοθούν λέει μετοχές στους ''κουρεμένους''. Αυτό θα οδηγήσει κάθε ''μέτοχο'' της τράπεζας στην ταύτιση των συμφερόντων του με την επιβίωση της τράπεζας, του πλέον σημαντικού μηχανισμού του συστήματος εκμετάλλευσης. Αν το κούρεμα ίσχυε για όλους, που κάποτε σε κάποια χώρα θα συμβεί και αυτό, ο κάθε πολίτης θα ταύτιζε τα συμφέροντα του με τα συμφέροντα του εκμεταλλευτή του!

Για να μην μακρηγορώ, αφού θα επανέλθω στο θέμα ''κράτος'', να κλείσω με το εξής. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων, απογυμνώνεται ώστε να ξαλαφρώσει από διάφορα ''περιττά'' οικονομικά βάρη. Τα ''ρούχα'' που πετά, είναι κάθε τι που μπορεί να αναλάβει ιδιώτης. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων ''ντύνει'' τον ιδιώτη επιχειρηματία και ξεβρακώνει τον εργαζόμενο. Περιορίζει τη δραστηριότητα του στα απολύτως απαραίτητα για τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Γι' αυτό το κράτος δεν είναι στο πλευρό του εργαζόμενου σε περιόδους κρίσης του συστήματος. Ποτέ δεν ήταν όμως στο πλευρό του εργαζόμενου, γιατί το κράτος πάντα συντηρούσε με νόμους την εκμετάλλευση του εργαζόμενου και την συσσώρευση κέρδους από τον εργοδότη.

Η ύπαρξη του ''κράτους πρόνοιας'' αποτελούσε πάντα το μαξιλαράκι απορρόφησης κραδασμών της κοινωνίας. Με την κρίση και τη διάλυση της πρόνοιας (βλέπε π.χ αποκοπή χρηματοδότησης σε διάφορα ιδρύματα), το κενό ήρθαν να καλύψουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες με ''ελεημοσύνες'', ώστε από δυνάστες να μεταμορφωθούν σε ευεργέτες. Π.χ τα Carrefour με τους μισθούς πείνας και τα part-time, μοιράζουν προγεύματα στα σχολεία της Λεμεσού, στα παιδιά που οι γονείς δεν έχουν να τα ταΐσουν, επειδή ακριβώς τέτοιες επιχειρήσεις δίνουν μισθούς πείνας!

Read more

Η σπορά του φασισμού στην Κύπρο του 2013

Η Κύπρος, συνδεδεμένη στην παγκόσμια οικονομία μέσω του ''ισχυρού'' ευρωπαϊκού νομίσματος, χτυπήθηκε από την πολυεπίπεδη κρίση του συστήματος. Οι κρίσεις του συστήματος ευνοούν την εμφάνιση του φασισμού είτε ακούσια, ως αυτοματοποιημένη αντίδραση μιας κοινωνίας χρόνια σε πολιτικό λήθαργο, είτε εκούσια από το ίδιο το σύστημα ως μηχανισμό αυτοσυντήρησης. Ο φασισμός, ως γνήσιο τέκνο του συστήματος εκμετάλλευσης, δρα με τέτοιο τρόπο ώστε να προστατέψει τον γονέα του. Συνήθης πρακτική του όπως είπαμε, είναι η σπορά του διχασμού μέσω διακρίσεων και η μετατόπιση της προσοχής μακρυά από ζητήματα που θέτουν το σύστημα σε κίνδυνο.

Στην Κύπρο το σύστημα κινδύνευσε με κατάρρευση λόγω βαριάς ασθένειας της πεμπτουσίας του, των τραπεζών. Όμως πριν την αποκάλυψη της σοβαρότητας του κινδύνου που διέτρεξαν και διατρέχουν οι τράπεζες, τους προηγούμενους μήνες υπήρχε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης, μετατόπισης και λογοκρισίας των σκανδάλων, όπως καταγράφεται και σε μια ενδιαφέρουσα μελέτη, από Μ.Μ.Ε, πολιτικά πρόσωπα και οικονομικούς παράγοντες.

Η ανάπτυξη των πρακτικών που σπέρνουν φασισμό εντάθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σκόπιμα από το σύστημα και ακούσια από ένα κομμάτι της μάζας (ακούσια λόγω έλλειψης παιδείας). Πολιτικά πρόσωπα και σχηματισμοί, κάποτε τεχνηέντως (συντηρητικοί ''εκσυγχρονιστές'') κάποτε και ατσούμπαλα (''λαϊκές πατριωτικές'' δυνάμεις), προέκριναν ως κύριο πρόβλημα της οικονομίας τις αδυναμίες του κράτους, την παρουσία μεταναστών και την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης (τσέκια Συλικιώτη κ.τ.λ). Αν και δεν ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις γιατί θέλω να δείξω ότι ο φασισμός γεννιέται και διαδίδεται από πολλές πηγές δεν μπορώ να μην αναφέρω μια-δυο περιπτώσεις όπου ο υφέρπων φασισμός εισχωρεί ασυνείδητα στα κεφάλια της πλειοψηφίας.

• Δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, ΔΥΣΗ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Λιλλήκας, Κουλίας, Γ.ΕΛΑΜ.Ε και λοιποί, θυμήθηκαν τη δωρεάν περίθαλψη των Τουρκοκυπρίων
• Ειδικά Γ.ΕΛΑΜ.Ε και ΕΔΗΚ, σε όλες τις προεκλογικές τους τηλεοπτικές παρουσίες, προέκριναν σαν λύση για την ανόρθωση της οικονομίας, την επανεξέταση της μεταναστευτικής πολιτικής και των επιδομάτων, το κόστος των οποίων ήταν περίπου 30-40 εκατομμυρίων τη στιγμή που οι τράπεζες χρειάζονται πέραν των 10000 εκατομμυρίων. (Δείτε το δέντρο, ξεχάστε το δάσος).
• Παπαδόπουλος, Αβέρωφ μπροστάρηδες και οι υπόλοιποι να ακολουθούν, κατηγορούσαν μέρα νύχτα το μισθολογικό κόστος του δημοσίου για τον κατήφορο μας, τη στιγμή που γνώριζαν ότι το έλλειμμα ανερχόταν σε κάτι περισσότερο από 1 δις ενώ η τράπεζες χρειάζονταν πέραν των 10 δις.
• Ειδικότερα ο Ν. Παπαδόπουλος πριν καμιά βδομάδα σε τηλεοπτικό σταθμό, ερωτώμενος για το δημόσιο χρέος που ανέβηκε από 71,1% του ΑΕΠ το 2011, στο 85,8% το 2012 (αύξηση 2,6 δις περίπου), δήλωσε με το γνωστό ύφος ''ε αυτό δικαιώνει εμάς που ζητούσαμε μέτρα από νωρίς αλλά δεν εισακουστήκαμε, το χρέος αυξήθηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο''. Τάδε έφη ο πρόεδρος οικονομικών της βουλής που ξέχασε τα 1,8 δις που φορτώθηκαν στο δημόσιο λόγω Λαϊκής. Ο άνθρωπος που χαρακτήριζε το πρόβλημα των τραπεζών ''μύθο'', πουλά πνεύμα, κουνά το δάχτυλο και αποπροσανατολίζει.

Περιπτώσεις δηλώσεων όπως του κ. Παπαδόπουλου ή και άλλες που φαίνονται ''ακίνδυνες'', δεν είναι καθόλου ακίνδυνες. Αυτή η ρητορική σπέρνει τη διχόνοια μεταξύ κοινωνικών ομάδων και εργαζομένων που θα πληγούν από την κρίση που δημιούργησαν κυρίως άλλοι, και αποπροσανατολίζει από την πραγματική αιτία της κρίσης, που δεν είναι άλλη από την απληστία και τη φύση του συστήματος εκμετάλλευσης. Φταίνε οι δημόσιοι που ''πιάνουν πολλά'' και όχι ο ''μάστρος'' στον ιδιωτικό τομέα που πληρώνει λίγα, φταίνε οι ξένοι που μας πιάνουν τις δουλειές, φταίει ο Χ, φταίει ο Υ, φταίμε όλοι, αλλά ποτέ το κράτος διαπλοκής, ποτέ οι επιχειρηματίες, ποτέ η Ε.Ε ('ντάξει, τελευταίως φταίει και η Ε.Ε μέσα μέσα), ποτέ οι πολιτικοί που διαπλέκονται αλλά μας κουνάνε το δάχτυλο, και κυρίως ποτέ το σύστημα εκμετάλλευσης καθεαυτό.

Ο φασισμός ενσπείρεται στην εργατική τάξη με τον διχασμό, ώστε να αποπροσανατολιστεί και από ελπιδοφόρα εστία αντίστασης να καταλήξει να ασχολείται με δευτερεύοντα ζητήματα. Ας δούμε μια old-school τύπου προσπάθεια διχασμού. Ο φασίστας αποφεύγει την απεργία, όπως ο διάολος το λιβάνι. Στην πρόσφατη απεργία των οικοδόμων διαβάζουμε στην ανακοίνωση της φασιστογκρούπας: (μπαίνω εγώ στον βόθρο και βάζω εικόνα αντί λινκ, ώστε να μην μπείτε και εσείς)

• Στήριξη στη ''διεκδίκηση εργασίας'', και όχι στην απεργία σαν τρόπο διεκδίκησης (η αλλεργία που λέγαμε).
• Σπορά διχασμού.
• Και κυρίως, καμία αναφορά στην εκμετάλλευση εργαζομένου από τον εργοδότη. Θυμίζω ότι το να δουλεύεις και να παράγεις 100, αλλά να πληρώνεσαι 50 και τα υπόλοιπα να καταλήγουν στη τσέπη του μεγαλοεργοδότη, δημιουργεί υπερσυσσώρευση χρήματος με αποτέλεσμα ο καπιταλισμός να παράγει κρίσεις (εσωτερική ασυνέχεια του καπιταλισμού).

Με λίγα λόγια, στήριγμα στους μεγαλοεργοδότες. Το να τους καλείς ''να σκεφτούν εθνικά και να προσφέρουν εργασία μόνο σε Έλληνες'', δεν αντιμάχεται τους εξευτελιστικούς μισθούς που προωθούνται. Θυμίζω ότι στα γραφεία ευρέσεως εργασίας που άνοιξε η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, προσφέρονται δουλειές με μεροκάματα των 20ευρώ. Εξυπηρετούν δηλαδή τους εργοδότες που ψάχνουν σύγχρονους δούλους με αφορμή την κρίση.

Πάμε τώρα και στο μνημόνιο. Ενώ μας λένε ότι ''στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα'', για το μνημόνιο τονίζουν ότι ''δεν υπάρχει εναλλακτική'', λες και δεν ψηφίζονται για να βρίσκουν εναλλακτικές, ώστε να ακολουθείται (τάχα) η βούληση του κυρίαρχου λαού. Εκτός από τον φασιστικό χαρακτήρα της επιβολής μιας πολιτικής για την οποία δεν ψηφίστηκαν (κουσούρι της αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας), ας δούμε και τη θέση της παραδοσιακής φασισταρίας για το μνημόνιο (29/11/12):

• ''...σοβαρό αντίκτυπο σε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία τάξη'' (ο εργάτης και ο αγρότης μάλλον πλήττονται λιγότερο)
• Χρησιμοποιείται αριστερή ρητορική, πράγμα συνηθισμένο, ώστε να δείχνουν αντισυστημικοί και πολέμιοι του συστήματος
• Βλέπουμε μια ωδή στη ''μεσαία τάξη'', και μια περιφρόνηση της εργατικής
• Στην τελευταία παράγραφο φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του φασίστα, που σε καιρό κρίσης του καπιταλισμού αντιμάχεται τους πολέμιους του συστήματος εκμετάλλευσης, και προτείνει στρατηγικές προστασίας του. Για να υπάρχει κοινωνική αρμονία, (να λειτουργεί ομαλά ο καπιταλισμός, χωρίς κοινωνικές εντάσεις), πρέπει να υπάρχει ένα μαξιλαράκι μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών (η μεσαία τάξη), και εμείς ως γνήσια τσιράκια του συστήματος στηρίζουμε την ύπαρξη ενός τέτοιου παράγοντα απόσβεσης κοινωνικών αναταραχών που θέτει σε κίνδυνο το σύστημα. Γ.ΕΛΑΜ.Ε με την αντισυστημικότητα σας.

Και ενώ ο λαός φτωχοποιείται μέσω της ανεργίας και της λεηλασίας εργασιακών δικαιωμάτων, τι κάνουν; Αφαιρούν ''συμβολικά'', ταμπέλες διευθύνσεων στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. Μπράβο ρε μάγκες, στοχεύετε σε λύσεις των καυτών προβλημάτων της κοινωνίας και χτυπάτε την ''κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη'' να πούμε.

Και τέλος ένα παράδειγμα, που δίνει μια μικρή απάντηση στο γιατί σπορείς του φασισμού γίνονται ακούσια και άτομα χωρίς ιδεολογία φασιστικού προσανατολισμού και γιατί η σπορά του φασισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Κύπρο. Ρωτήστε γονείς, γιαγιάδες, θείους, την ταμία στο σουπερμάρκετ, τον χασάπη της γειτονιάς και οποιονδήποτε νομίζετε, το εξής: Πόσα εκατομμύρια αντιστοιχούν σε ένα δισεκατομμύριο; Πολλοί νομίζουν ότι ένα δις αντιστοιχεί σε δύο εκατομμύρια, οπότε οι τράπεζες που χρειάζονται περίπου 10δις, χρειάζονται 20 εκατομμύρια βοήθεια, άρα τα επιδόματα προς μετανάστες που ανέρχονται σε 30 εκατομμύρια είναι περισσότερα και άρα αυτοί βούλιαξαν την οικονομία. Οπότε στα μάτια αυτών των ανθρώπων, οι σπορείς του φασισμού φαίνονται σωστοί που επικεντρώνουν την προσοχή τους στους μετανάστες σπέρνοντας τον ρατσισμό και το μίσος. Επιπλέον, πιστεύουν ότι η λήψη μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα θα μπορούσε όντως να μας σώσει.

Ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και ανθεί, όταν υπάρχει έλλειμμα γνώσης και παιδείας. Οπότε ο φασισμός αντιμετωπίζεται με σωστή πληροφόρηση, γνώση και στροφή στην παιδεία που θεμελιώνεται στην ηθική (κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα στον καπιταλισμό).

Read more

Δουλειά μόνο σε Κύπριους

Επειδή βλέπω ότι έγινε της μόδας η φράση ''δουλειά σε Κύπριους από δω και μπρος'' και αποκτά και πατριωτικό περιεχόμενο ως μέγιστη έκφραση αλληλεγγύης, και επειδή πλέον θεωρείται ''χρέος'' τάχα μου να στηρίξουμε αυτές τις επιχειρήσεις, ακούστε τα εξής.

Όποιος πάει να ψάξει δουλειά τώρα θα παίρνει μεροκάματο ''ξένου''. Οπότε παραπλανημένε αναγνώστη, ο εχθρός δεν είναι ο ξένος, αλλά ο εργοδότης. Απλά θυμήσου πόσες ιστορίες άκουσες τελευταία που αρχίζουν με μια πρόταση του στυλ

• ενώ έχουμε δουλειά, άρχισαν απολύσεις
• ενώ ξεθεωνόμαστε στη δουλειά μας προειδοποιούν ότι αυτή τελειώνει, αλλά παράλληλα γίνονται συνεντεύξεις
• ενώ με έδιωξε, ο μαλάκας κάνει προσλήψεις χαμηλόμισθων

Την τελευταία πρόταση την άκουσα σήμερα, όταν άτομο από το συγγενικό μου περιβάλλον (ας πούμε ο πατέρας μου), πήγε για ενημέρωση σε βιομηχανία στην οποία μέτοχος είναι και μεγάλος οικονομικός παράγοντας της Κύπρου (ας πούμε ο αρχιεπίσκοπος), η οποία άνοιξε λέει κάποιες ''έκτακτες'' θέσεις. Η δουλειά: ''όποτε σε χρειαστούμε, όσες ώρες σε χρειαστούμε, 8 ευρώ/ώρα, με τις υποχρεώσεις προς το κράτος δικές σου (αν δεν κάνω λάθος, το λεγόμενο ''μπλοκάκι'' στην Ελλάδα)''. Υπάρχουν βέβαια και παραδείγματα των 2-3 ευρώ/ώρα (π.χ σε ξενοδοχεία), αλλά μιλάμε για θέση εξειδικευμένου εργάτη που προ κρίσης αμοιβόταν τουλάχιστον με 10 ευρώ/ώρα, και κυρίως πλήρη κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών από τον εργοδότη. Το επιστέγασμα, ο σύζυγος φίλης ενός άλλου συγγενικού μου προσώπου (ας πούμε της μάνας μου), απολύθηκε πριν τρεις μήνες με 28 χρόνια υπηρεσία από τη συγκεκριμένη επιχείρηση ''λόγω κρίσης''.

Ως ιδέα, η εργοδότηση Κυπρίων μπορεί να ακούγεται ελκυστική από τη στιγμή που οι περισσότεροι άνεργοι που ξέρεις είναι Κύπριοι και νοιάζεσαι πραγματικά γι'αυτούς, όμως το ζήτημα δεν είναι η δουλειά, αλλά η αξιοπρεπής δουλειά. Και σε περίοδο οικονομικής κρίσης, όπως θα δούμε σε επόμενες αναρτήσεις, οι εργασιακές ''σχέσεις'' είτε καταλήγουν σε ''φέρε τις παντόφλες, φτιάξε φαϊ και ξύσε μου την πλάτη'' (ξεσάλωμα του εργοδότη), είτε σε ''διαζύγιο'' (κοινωνική επανάσταση).

Οπότε φίλε αναγνώστη το πρόβλημα δεν είναι οι ''ξένοι'', των οποίων τη θέση θέλουν να πάρουμε (σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο μισθολογικό). Όταν φύγουν οι ξένοι θα είμαστε εμείς οι ξένοι στην πατρίδα μας. Γιατί ''...στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι'', που λέει και ένα παλιό σύνθημα από το μέλλον.

Read more