Η σπορά του φασισμού στην Κύπρο του 2013

Η Κύπρος, συνδεδεμένη στην παγκόσμια οικονομία μέσω του ''ισχυρού'' ευρωπαϊκού νομίσματος, χτυπήθηκε από την πολυεπίπεδη κρίση του συστήματος. Οι κρίσεις του συστήματος ευνοούν την εμφάνιση του φασισμού είτε ακούσια, ως αυτοματοποιημένη αντίδραση μιας κοινωνίας χρόνια σε πολιτικό λήθαργο, είτε εκούσια από το ίδιο το σύστημα ως μηχανισμό αυτοσυντήρησης. Ο φασισμός, ως γνήσιο τέκνο του συστήματος εκμετάλλευσης, δρα με τέτοιο τρόπο ώστε να προστατέψει τον γονέα του. Συνήθης πρακτική του όπως είπαμε, είναι η σπορά του διχασμού μέσω διακρίσεων και η μετατόπιση της προσοχής μακρυά από ζητήματα που θέτουν το σύστημα σε κίνδυνο.

Στην Κύπρο το σύστημα κινδύνευσε με κατάρρευση λόγω βαριάς ασθένειας της πεμπτουσίας του, των τραπεζών. Όμως πριν την αποκάλυψη της σοβαρότητας του κινδύνου που διέτρεξαν και διατρέχουν οι τράπεζες, τους προηγούμενους μήνες υπήρχε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης, μετατόπισης και λογοκρισίας των σκανδάλων, όπως καταγράφεται και σε μια ενδιαφέρουσα μελέτη, από Μ.Μ.Ε, πολιτικά πρόσωπα και οικονομικούς παράγοντες.

Η ανάπτυξη των πρακτικών που σπέρνουν φασισμό εντάθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σκόπιμα από το σύστημα και ακούσια από ένα κομμάτι της μάζας (ακούσια λόγω έλλειψης παιδείας). Πολιτικά πρόσωπα και σχηματισμοί, κάποτε τεχνηέντως (συντηρητικοί ''εκσυγχρονιστές'') κάποτε και ατσούμπαλα (''λαϊκές πατριωτικές'' δυνάμεις), προέκριναν ως κύριο πρόβλημα της οικονομίας τις αδυναμίες του κράτους, την παρουσία μεταναστών και την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης (τσέκια Συλικιώτη κ.τ.λ). Αν και δεν ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις γιατί θέλω να δείξω ότι ο φασισμός γεννιέται και διαδίδεται από πολλές πηγές δεν μπορώ να μην αναφέρω μια-δυο περιπτώσεις όπου ο υφέρπων φασισμός εισχωρεί ασυνείδητα στα κεφάλια της πλειοψηφίας.

• Δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, ΔΥΣΗ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Λιλλήκας, Κουλίας, Γ.ΕΛΑΜ.Ε και λοιποί, θυμήθηκαν τη δωρεάν περίθαλψη των Τουρκοκυπρίων
• Ειδικά Γ.ΕΛΑΜ.Ε και ΕΔΗΚ, σε όλες τις προεκλογικές τους τηλεοπτικές παρουσίες, προέκριναν σαν λύση για την ανόρθωση της οικονομίας, την επανεξέταση της μεταναστευτικής πολιτικής και των επιδομάτων, το κόστος των οποίων ήταν περίπου 30-40 εκατομμυρίων τη στιγμή που οι τράπεζες χρειάζονται πέραν των 10000 εκατομμυρίων. (Δείτε το δέντρο, ξεχάστε το δάσος).
• Παπαδόπουλος, Αβέρωφ μπροστάρηδες και οι υπόλοιποι να ακολουθούν, κατηγορούσαν μέρα νύχτα το μισθολογικό κόστος του δημοσίου για τον κατήφορο μας, τη στιγμή που γνώριζαν ότι το έλλειμμα ανερχόταν σε κάτι περισσότερο από 1 δις ενώ η τράπεζες χρειάζονταν πέραν των 10 δις.
• Ειδικότερα ο Ν. Παπαδόπουλος πριν καμιά βδομάδα σε τηλεοπτικό σταθμό, ερωτώμενος για το δημόσιο χρέος που ανέβηκε από 71,1% του ΑΕΠ το 2011, στο 85,8% το 2012 (αύξηση 2,6 δις περίπου), δήλωσε με το γνωστό ύφος ''ε αυτό δικαιώνει εμάς που ζητούσαμε μέτρα από νωρίς αλλά δεν εισακουστήκαμε, το χρέος αυξήθηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο''. Τάδε έφη ο πρόεδρος οικονομικών της βουλής που ξέχασε τα 1,8 δις που φορτώθηκαν στο δημόσιο λόγω Λαϊκής. Ο άνθρωπος που χαρακτήριζε το πρόβλημα των τραπεζών ''μύθο'', πουλά πνεύμα, κουνά το δάχτυλο και αποπροσανατολίζει.

Περιπτώσεις δηλώσεων όπως του κ. Παπαδόπουλου ή και άλλες που φαίνονται ''ακίνδυνες'', δεν είναι καθόλου ακίνδυνες. Αυτή η ρητορική σπέρνει τη διχόνοια μεταξύ κοινωνικών ομάδων και εργαζομένων που θα πληγούν από την κρίση που δημιούργησαν κυρίως άλλοι, και αποπροσανατολίζει από την πραγματική αιτία της κρίσης, που δεν είναι άλλη από την απληστία και τη φύση του συστήματος εκμετάλλευσης. Φταίνε οι δημόσιοι που ''πιάνουν πολλά'' και όχι ο ''μάστρος'' στον ιδιωτικό τομέα που πληρώνει λίγα, φταίνε οι ξένοι που μας πιάνουν τις δουλειές, φταίει ο Χ, φταίει ο Υ, φταίμε όλοι, αλλά ποτέ το κράτος διαπλοκής, ποτέ οι επιχειρηματίες, ποτέ η Ε.Ε ('ντάξει, τελευταίως φταίει και η Ε.Ε μέσα μέσα), ποτέ οι πολιτικοί που διαπλέκονται αλλά μας κουνάνε το δάχτυλο, και κυρίως ποτέ το σύστημα εκμετάλλευσης καθεαυτό.

Ο φασισμός ενσπείρεται στην εργατική τάξη με τον διχασμό, ώστε να αποπροσανατολιστεί και από ελπιδοφόρα εστία αντίστασης να καταλήξει να ασχολείται με δευτερεύοντα ζητήματα. Ας δούμε μια old-school τύπου προσπάθεια διχασμού. Ο φασίστας αποφεύγει την απεργία, όπως ο διάολος το λιβάνι. Στην πρόσφατη απεργία των οικοδόμων διαβάζουμε στην ανακοίνωση της φασιστογκρούπας: (μπαίνω εγώ στον βόθρο και βάζω εικόνα αντί λινκ, ώστε να μην μπείτε και εσείς)

• Στήριξη στη ''διεκδίκηση εργασίας'', και όχι στην απεργία σαν τρόπο διεκδίκησης (η αλλεργία που λέγαμε).
• Σπορά διχασμού.
• Και κυρίως, καμία αναφορά στην εκμετάλλευση εργαζομένου από τον εργοδότη. Θυμίζω ότι το να δουλεύεις και να παράγεις 100, αλλά να πληρώνεσαι 50 και τα υπόλοιπα να καταλήγουν στη τσέπη του μεγαλοεργοδότη, δημιουργεί υπερσυσσώρευση χρήματος με αποτέλεσμα ο καπιταλισμός να παράγει κρίσεις (εσωτερική ασυνέχεια του καπιταλισμού).

Με λίγα λόγια, στήριγμα στους μεγαλοεργοδότες. Το να τους καλείς ''να σκεφτούν εθνικά και να προσφέρουν εργασία μόνο σε Έλληνες'', δεν αντιμάχεται τους εξευτελιστικούς μισθούς που προωθούνται. Θυμίζω ότι στα γραφεία ευρέσεως εργασίας που άνοιξε η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, προσφέρονται δουλειές με μεροκάματα των 20ευρώ. Εξυπηρετούν δηλαδή τους εργοδότες που ψάχνουν σύγχρονους δούλους με αφορμή την κρίση.

Πάμε τώρα και στο μνημόνιο. Ενώ μας λένε ότι ''στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα'', για το μνημόνιο τονίζουν ότι ''δεν υπάρχει εναλλακτική'', λες και δεν ψηφίζονται για να βρίσκουν εναλλακτικές, ώστε να ακολουθείται (τάχα) η βούληση του κυρίαρχου λαού. Εκτός από τον φασιστικό χαρακτήρα της επιβολής μιας πολιτικής για την οποία δεν ψηφίστηκαν (κουσούρι της αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας), ας δούμε και τη θέση της παραδοσιακής φασισταρίας για το μνημόνιο (29/11/12):

• ''...σοβαρό αντίκτυπο σε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία τάξη'' (ο εργάτης και ο αγρότης μάλλον πλήττονται λιγότερο)
• Χρησιμοποιείται αριστερή ρητορική, πράγμα συνηθισμένο, ώστε να δείχνουν αντισυστημικοί και πολέμιοι του συστήματος
• Βλέπουμε μια ωδή στη ''μεσαία τάξη'', και μια περιφρόνηση της εργατικής
• Στην τελευταία παράγραφο φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του φασίστα, που σε καιρό κρίσης του καπιταλισμού αντιμάχεται τους πολέμιους του συστήματος εκμετάλλευσης, και προτείνει στρατηγικές προστασίας του. Για να υπάρχει κοινωνική αρμονία, (να λειτουργεί ομαλά ο καπιταλισμός, χωρίς κοινωνικές εντάσεις), πρέπει να υπάρχει ένα μαξιλαράκι μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών (η μεσαία τάξη), και εμείς ως γνήσια τσιράκια του συστήματος στηρίζουμε την ύπαρξη ενός τέτοιου παράγοντα απόσβεσης κοινωνικών αναταραχών που θέτει σε κίνδυνο το σύστημα. Γ.ΕΛΑΜ.Ε με την αντισυστημικότητα σας.

Και ενώ ο λαός φτωχοποιείται μέσω της ανεργίας και της λεηλασίας εργασιακών δικαιωμάτων, τι κάνουν; Αφαιρούν ''συμβολικά'', ταμπέλες διευθύνσεων στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. Μπράβο ρε μάγκες, στοχεύετε σε λύσεις των καυτών προβλημάτων της κοινωνίας και χτυπάτε την ''κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη'' να πούμε.

Και τέλος ένα παράδειγμα, που δίνει μια μικρή απάντηση στο γιατί σπορείς του φασισμού γίνονται ακούσια και άτομα χωρίς ιδεολογία φασιστικού προσανατολισμού και γιατί η σπορά του φασισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Κύπρο. Ρωτήστε γονείς, γιαγιάδες, θείους, την ταμία στο σουπερμάρκετ, τον χασάπη της γειτονιάς και οποιονδήποτε νομίζετε, το εξής: Πόσα εκατομμύρια αντιστοιχούν σε ένα δισεκατομμύριο; Πολλοί νομίζουν ότι ένα δις αντιστοιχεί σε δύο εκατομμύρια, οπότε οι τράπεζες που χρειάζονται περίπου 10δις, χρειάζονται 20 εκατομμύρια βοήθεια, άρα τα επιδόματα προς μετανάστες που ανέρχονται σε 30 εκατομμύρια είναι περισσότερα και άρα αυτοί βούλιαξαν την οικονομία. Οπότε στα μάτια αυτών των ανθρώπων, οι σπορείς του φασισμού φαίνονται σωστοί που επικεντρώνουν την προσοχή τους στους μετανάστες σπέρνοντας τον ρατσισμό και το μίσος. Επιπλέον, πιστεύουν ότι η λήψη μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα θα μπορούσε όντως να μας σώσει.

Ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και ανθεί, όταν υπάρχει έλλειμμα γνώσης και παιδείας. Οπότε ο φασισμός αντιμετωπίζεται με σωστή πληροφόρηση, γνώση και στροφή στην παιδεία που θεμελιώνεται στην ηθική (κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα στον καπιταλισμό).

Read more

Μια υπενθύμιση για τον ναζισμό και τον φασισμό του μεσοπολέμου

Δεν έχει σημασία αν κάποιος χαιρετά υψώνοντας το δεξί χέρι ή πόδι ή φρύδι, σημασία έχει ότι τρέφει μίσος προς ανθρώπους και ότι οι πράξεις του ευνοούν τους δυνάστες μας.

25 Οκτωβρίου 1917

Στην τότε τσαρική Ρωσία οι υποστηρικτές του κομμουνιστικού κόμματος, των Μπολσεβίκων, εξαπολύουν την τελική τους επίθεση προς τα ανάκτορα και στο τότε καθεστώς. Με την επικράτηση των κομμουνιστών ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς καθιερώνεται ένα σοσιαλιστικό κράτος με τρεις κύριους στόχους. Να καταπνίξει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής πορείας, είτε προς τα πίσω προς το προηγούμενο καθεστώς είτε απότομα προς τα μπρος, κατευθείαν προς μια κοινωνία διαρθρωμένη χωρίς τάξεις, και κρατικές δομές και εξουσίες. Να προετοιμάσει το λαό για τη νέα κοινωνία που οικοδομείται και τέλος να σπείρει την ιδέα της αλλαγής σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ίδια φτώχεια που μάστιζε το λαό στη Ρωσία πριν και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, μάστιζε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Στη Γερμανία που ήταν η μεγάλη χαμένη του πολέμου, επιβάλλονται σκληρές κυρώσεις και όροι εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων ώστε να αποπληρωθούν πολεμικές αποζημιώσεις. Το οικονομικό βάρος, ρίχνεται από την κυρίαρχη τάξη στους ώμους της εργατικής. Μια βιαστική και κακά οργανωμένη ένοπλη σύγκρουση τον Γενάρη του '19 (εξέγερση των Σπαρτακιστών) ακολουθείται από χιλιάδες απεργίες τα επόμενα χρόνια.

Και εδώ εμφανίζεται ο homo  fascismius (άνθρωπος φασίστας) και ο homo nationalsosialismius (άνθρωπος εθνικοσοσιαλιστής), της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η κυρίαρχη τάξη (εξουσίες και οικονομικοί παράγοντες) στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνεται να κινδυνεύει από την αντίδραση της εργατικής τάξης στην οποία φορτώνονται τα βάρη ανάκαμψης της οικονομίας. Κυρίως ανησυχεί για τη ριζοσπαστικοποίηση της και την στροφής της προς την επαναστατική αριστερά. Οπότε ευνοεί την άνοδο κομμάτων και πολιτικών συμμαχιών που δεν έχουν στόχο τη ρήξη μαζί της αλλά αντίθετα, ενίοτε στρέφονται και εναντίων της επαναστατικής αριστεράς με διάφορους τρόπους και ένταση. Αυτό τεκμηριώνεται από την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες σε τέτοια κόμματα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Όπου αποτύγχανε αυτή η τακτική, η προνομιούχος τάξη έριχνε στο τραπέζι το τελευταίο της χαρτί, ευνοώντας την άνοδο του Φασισμού. Στη Γερμανία ειδικότερα, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ξεκίνησε την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία πριν την ανάληψη της εξουσίας το '33, με ομιλία του Χίτλερ ενώπιον ''επιφανέστατων'' γερμανών βιομηχάνων, οι οποίοι έβαλαν το χέρι στη τσέπη ώστε να ενισχύσουν το κόμμα του.

Με την άνοδο του ναζισμού, οι βιομήχανοι κάνουν χρυσές δουλειές αναλαμβάνοντας την υλοποίηση κρατικών έργων και κυρίως την ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας. Είχαν στην υπηρεσία τους φτηνό εργατικό δυναμικό, αφού τα εργατικά συνδικάτα είχαν διαλυθεί λόγω ''εκτάκτων συνθηκών'' μετά τον εμπρησμό του κοινοβουλίου, με τους επικεφαλής τους να στέλνονται στα ''στρατόπεδα εργασίας και επανεκπαίδευσης''.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβίαση της συνθήκης των Βερσαλλιών από τη Γερμανία, με τον επανεξοπλισμό της. Η Γερμανική οικονομία ''ρολάρει'' και εκτός των ντόπιων, και οι ξένοι βιομήχανοι που επενδύουν στη χώρα λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού βγαίνουν κερδισμένοι. Η Γερμανία ή καλύτερα οι γερμανοί επιχειρηματίες που πλέον ψάχνουν πόρους για να αναπτυχθούν περαιτέρω, σπρώχνουν το καθεστώς στην προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να κάνουν τα στραβά μάτια. Τα ξένα κεφάλαια στη Γερμανία επωφελούνταν από την ανάπτυξη της και επιπλέον με την "Πολιτική Κατευνασμού", πίστευαν ότι η Γερμανία δεν θα απειλούσε τα δικά τους συμφέροντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Την ίδια περίοδο, δύο άλλα ευρωπαϊκά παραδείγματα:

Ελλάδα: Άνοδος του Μεταξά. Στις 4 Αυγούστου 1936, παραμονή εικοσιτετράωρης πανελλαδικής απεργίας, ο Μεταξάς, επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο και ανακοίνωσε την απόφασή του α) να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ πολλών διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και β) χωρίς να προκηρύξει εκλογές, να διαλύσει τη Βουλή με τη συγκατάθεση του βασιλιά, ο οποίος εξέδωσε δύο παράνομα διατάγματα με τα οποία καταλύθηκε ο κοινοβουλευτισμός και επιβλήθηκε δικτατορία. Μια ρήση του συμπυκνώνει όλο το πρόγραμμα της δικτατορίας του:

«Μέσα σε μια κοινωνία της, ας την ονομάσωμεν, καπιταλιστική, δεν είναι αυθυπονόητον πράγμα η συνεργασία των φορέων της εργασίας, δηλαδή των εργατών και των φορέων του κεφαλαίου, δηλαδή των καπιταλιστών. Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.»

Ισπανία: Τον Φλεβάρη του 1936 το Λαϊκό Μέτωπο κερδίζει τις εκλογές έναντι του Εθνικού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο απαρτιζόταν από αναρχικούς μέχρι κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλα δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις. Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης περιελάμβανε και αναδιανομή γης και εξουσιών, οπότε η προνομιούχος τάξη και η εκκλησία, που τότε διαδραμάτιζε ρόλο ανάλογο με την εκκλησία της Κύπρου σήμερα (εκτάσεις γης, μπίζνες κ.τ.λ), αισθάνονται απειλή. Όπως και στη Γερμανία, αβαντάρουν τον εθνικιστή στρατηγό Φράνκο που 6 μήνες μετά τις εκλογές επιχειρεί κατάληψη της εξουσίας. Οι δημοκρατικές δυνάμεις με τη συνδρομή διεθνούς στρατιωτικής δύναμης εθελοντών κομμουνιστών αρχικά αντιστέκονται. Ο Φράνκο με τη συνδρομή Ιταλικών και Γερμανικών δυνάμεων και με τη διακριτική στήριξη Γαλλίας και η Αγγλίας που αν και διακήρυξαν την ουδετερότητα τους, επιθυμούσαν επικράτηση των εθνικιστών ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση του ευρωπαϊκού κινήματος που αφαιρεί προνόμια από την ''ολιγαρχία''. Την ενίσχυση των δυνάμεων του Φράνκο συνέδραμαν και αυτοκινητοβιομηχανίες και πετρελαϊκές εταιρείες των Η.Π.Α, παρόλο που και το κράτος των Η.Π.Α διακήρυξε ουδέτερη στάση.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ποιό είναι το δίδαγμα από τα παραπάνω; Ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Γιατί παντού υπάρχουν συμφέροντα που ευνοούν την ανάπτυξη του φασισμού. Ο φασισμός δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό ούτε επινοήθηκε από μια φυλετική ομάδα ή χώρα. Ο φασισμός είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης που αμύνεται και επιτίθεται ταυτόχρονα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Γι' αυτό κάθε χώρα έχει τους φασίστες της.

Σύνδεσε και τα κομμάτια με επισήμανση, με την παρούσα κατάσταση σε Ελλάδα και Κύπρο. Επιπλέον τα λόγια του Μεταξά φαίνονται επίκαιρα στο εξής μέτρο που ανακοινώθηκε χτες στην Κύπρο. Σύγκρινε:

''Θα τερματίζεται το δικαίωμα σε ανεργιακό ή κοινωνικό βοήθημα σε όσους απορρίπτουν δύο φορές προσφορά εργασίας.''
''Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.''

• Δηλαδή υποχρεωτική συνεργασία εργοδότη-εργάτη με κάθε μισθό, λόγω εκτάκτων συνθηκών, που εμείς (κράτος και κεφάλαιο) δημιουργήσαμε κιόλας.

Στην Ελλάδα το πνεύμα του Μεταξά, μιλά μέσα από τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν παράνομη και καταχρηστική κάθε μεγάλη απεργία και την πολιτική επιστράτευση απεργών. Ειδικά για τους ναυτεργάτες που ήταν απλήρωτοι μέχρι και 6 μήνες:

• Δούλεψε υποχρεωτικά, αν και μήνες απλήρωτος και χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, γιατί έχουμε έκτακτες συνθήκες

Υ.Γ Θα κατάλαβες ελπίζω ότι ο ρόλος του φασίστα ιστορικά, είναι να κάνει πλάτες στην άρχουσα τάξη σπέρνοντας τον διχασμό μέσω του φυλετικού στοιχείου που σε ολόκληρο το κείμενο δεν ανέφερα. Οι διακρίσεις γενικά, είναι το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο φασίστας ώστε να διχάζει, να αποπροσανατολίζει και να καλύπτει τη συνεργασία του με το σύστημα, το οποίο σύστημα τον δημιούργησε για να επιβιώνει το ίδιο. Οπότε η διαμάχη με τον φασισμό καταλήγει σε διαμάχη με το σύστημα εκμετάλλευσης.
Coming soon, ο ρόλος του φασίστα σε Κύπρο και Ελλάδα.

Read more

Για τη συνέντευξη του γενικού εισαγγελέα

Η συνέντευξη εδώ: http://www.sigmatv.com/shows/60-lepta/episodes/2293

Στα πρώτα 5 λεπτά: 

• Δεν παρανόμησε γιατί ό,τι έγινε, έγινε με απόλυτη διαφάνεια, και ο ίδιος κρίνει ότι δεν ήταν παράνομο.
• Δεν παρανόμησε γιατί είναι συνήθης τακτική που ακολουθεί με ''πολλά παιδιά''.
• ''Δεν ήταν κάτι σοβαρό'' γιατί ήταν απλά πρόστιμο ''το πολύ 150 ευρώ'' που δεν προβλέπει φυλάκιση.
• Δεν αισθάνεται ότι έχει κάνει ηθικό παράπτωμα.

Καταρχήν πόσο χρονών είναι ο γιος του κ. γενικού, που θεωρείται ακόμα παιδί; Νόμιζα ότι μετά τα 18 είσαι υπεύθυνος των πράξεων σου. Τα 150 ευρώ είναι ασήμαντο ποσό. Βέβαια, όταν ο μισθός σου κάνει τα 150 ευρώ να φαίνονται ψίχουλα... 150 ευρώ κύριε γενικέ, πλέον αντιστοιχούν σε 5 μεροκάματα ή αλλιώς δουλειά μιας βδομάδας. Επιπλέον, με ένα πρόχειρο ψάξιμο βλέπουμε ότι μέχρι το 2010 ο κ. γενικός, αμοιβόταν με 151.200 ευρώ ακαθάριστα (μισθός+επιδόματα). Σκεφτείτε και τον μισθό του γιού του που είναι καταξιωμένος στο χώρο του και βγάλτε τα συμπεράσματα σας. Έκατσε ολόκληρος γενικός εισαγγελέας και έγραψε ο ίδιος επιστολή την οποία έστειλε στην τροχαία για να σβήσουν 100-150 ευρώ της παράβασης.

4:20: στην ερώτηση ''η πράξη ήταν νομότυπη, είναι και ηθική;''

''Νομότυπη, δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να αμφιβάλει, ο γενικός εισαγγελέας είναι μοναχικός καβαλάρης, είναι ο ίδιος και οφείλει να ενεργεί ο ίδιος, δεν είναι μια εξουσία η οποία είναι συνολική ή ανήκει σε πολλούς, ο γενικός εισαγγελέας είναι ένας και μόνος αποφασίζει για όλα τα άλλα θέματα.''

• Αυτή η εξουσία παρέχεται στον γενικό εισαγγελέα από το σύνταγμα, το οποίο σε συνθήκες χρεοκοπίας δεν λαμβάνεται υπόψη κατά τον ίδιο (''όταν κάποιος δεν κρατά να σε πληρώσει ισχύει και πολύ το σύνταγμα;''). Αυτά στο 18:15.
• Τον μοναχικό αυτόν καβαλάρη περιμένουμε, να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά όπως λέει ''δεν έχει δικαίωμα να διαταράξει τις διεθνείς σχέσεις του κράτους (με τις αποφάσεις του)'' στο 23:55. Αυτό νομίζω εξηγεί το γιατί δεν υπήρξαν και ούτε θα υπάρξουν οποιεσδήποτε κυρώσεις σε πολιτικά πρόσωπα, αφού μια πολιτική αναταραχή θα επηρεάσει τις διεθνείς σχέσεις της χώρας μας.

10:14: θεωρεί ότι η βουλή έπρεπε να δεχτεί το 1ο κούρεμα, χωρίς καμία αναφορά στη ληστεία των καταθέσεων που βαφτίζεται φόρος για νομικίστικους λόγους. Λέει ότι αυτό θα ήταν μια ''ισότιμη κατανομή βαρών και διασώζαμε ακόμα και τις τράπεζες'', θεωρώντας ουσιαστικά ότι πρέπει να πληρώσουμε όλοι ανάλογα για τις τράπεζες (γιατί;).

13:12: σε ερώτηση αν η διαδικασία έχει τον όποιο μανδύα νομιμότητας:

''Νομίζω πως έχει τον μανδύα νομιμότητας, βεβαίως το θέμα είναι ενώπιον των δικαστηρίων τα οποία θα έχουν και τον τελικό λόγο, η δική μας θέση είναι ότι έχει αυτή την νομική κάλυψη, παρά το γεγονός ότι οι επιπτώσεις πάνω στους ανθρώπους πράγματι είναι πολύ πολύ καταθλιπτικές''.

55:00: Δεν είναι αναγκαίο να επικαλούνται συνεχώς λόγοι δημοσίου συμφέροντος, γιατί οι πρόνοιες του μνημονίου είναι συνταγματικές. ''Το σύνταγμα μας επιτρέπει περιορισμούς [...] σε όλα τα δικαιώματα ακόμη και στα ανθρώπινα δικαιώματα''. (τι μαθαίνει κανείς για το σύνταγμα...)

1:01:44 Καταληκτικό σχόλιο: ''Κοιτάξτε να δείτε, περνούμε πάρα πολύ δύσκολες ώρες, δύσκολους καιρούς, [...], δεν νομίζω ότι πρέπει να περιπαίσουμε σε κατήφεια, έχω γνωρίσει λαούς φτωχούς οι οποίοι ήταν και περήφανοι και χαρούμενοι, και έχω γνωρίσει και λαούς οι οποίοι ήταν πλούσιοι αλλά ήταν σε μιζέρια και κατήφεια. Να μη μας πιάσει αυτό το θέμα, να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με αισιοδοξία και θα ΄ρθουν καλύτερες μέρες είμαι βέβαιος. Αλλά μακρυά από έτσι μιζέρια.''

Εμείς να του αφιερώσουμε τα διαχρονικά λόγια του Μπέρτολ Μπρεχτ που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, έχουν αρχίσει να πλησιάζουν σε δημοφιλία τον Κοέλο και τον Πλιάτσικα:

''Αυτοί που βρίσκονται ψηλά, θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ. Ο λόγος; Έχουνε κιόλας φάει''

Υ.Γ Μια μικρή ερμηνεία: Στο παρόν κοινωνικοοικονομικό σύστημα (καπιταλισμός), το κράτος με τις τρεις απολήξεις του (εκτελεστική, δικαστική και νομοθετική εξουσία), λειτουργεί σαν υπηρέτης του. Δηλαδή το κράτος με τις δομές και τους θεσμούς του, στηρίζει την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος εκμετάλλευσης. Σκέψου ότι σχεδόν όλοι οι νόμοι που ψηφίζει η βουλή και ακολουθούν τα δικαστήρια, αναφέρονται στο χρήμα, στην ιδιοκτησία, στην εργασία και στις ''παράνομες πράξεις'' που συντελούνται χάριν αυτών. Μαζί με το κράτος, στήριξη στο ''σύστημα'' προσφέρουν τα ΜΜΕ και οι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες που σχετίζονται με τη χώρα, ντόπιοι και ξένοι. Η αφηρημένη λοιπόν έννοια ''σύστημα'' ή η φράση ''για όλα φταίει το σύστημα'' αναφέρονται στον καπιταλισμό, ο οποίος συντηρείται, υποβοηθάται και ρυθμίζεται από τους πιο πάνω θεσμούς και εξουσίες.

Μια από τις πιο σημαντικές αν όχι η πιο σημαντική, είναι η δικαστική εξουσία γιατί ο φόβος της φυλάκισης από μια απόφαση της, είναι μέγιστο εργαλείο για να κάνεις ότι ''πρέπει'' ή ότι ''προστάζουν οι νόμοι'' για να ''μην γίνουμε ζούγκλα'' τάχα μου. Τα δικαστήρια λοιπόν δεν δικάζουν με γνώμονα κάποια ηθική βάση που στερεώνεται στις ανάγκες των ανθρώπων αλλά στις ανάγκες διατήρησης του ''συστήματος'' όπως φαίνεται και πιο πάνω, στην απάντηση 13:12.

Δηλαδή η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά κάνει τα στραβά μάτια ανάλογα με την εξουσία και την οικονομική επιφάνεια του ατόμου που δικάζει. Θυμήσου ότι όταν κάποιος δανειστεί και δεν επιστρέψει κάποια εκατομμύρια, δεν μπαίνει φυλακή αλλά γίνεται διακανονισμός ή έκπτωση στο χρέος. Αλλά όταν κάποιος ''κανένας'' δανειστεί και δεν επιστρέψει δύο χαλούμια πάει φυλακή.

Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή και ίσως υποστηρίζετε ότι δεν πρέπει να είναι καθώς σε κάποιες περιπτώσεις πρέπει να δείχνει ευαισθησία. Όμως η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, μόνο προς όφελος του ισχυρού. Και σε ένα καπιταλιστικό κράτος, ισχυρός είναι αυτός που κατέχει αξιώματα ή είναι μεγάλος οικονομικός παράγοντας. Αυτό ίσως εξηγεί όλα τα παραπάνω.

Read more

Δουλειά μόνο σε Κύπριους

Επειδή βλέπω ότι έγινε της μόδας η φράση ''δουλειά σε Κύπριους από δω και μπρος'' και αποκτά και πατριωτικό περιεχόμενο ως μέγιστη έκφραση αλληλεγγύης, και επειδή πλέον θεωρείται ''χρέος'' τάχα μου να στηρίξουμε αυτές τις επιχειρήσεις, ακούστε τα εξής.

Όποιος πάει να ψάξει δουλειά τώρα θα παίρνει μεροκάματο ''ξένου''. Οπότε παραπλανημένε αναγνώστη, ο εχθρός δεν είναι ο ξένος, αλλά ο εργοδότης. Απλά θυμήσου πόσες ιστορίες άκουσες τελευταία που αρχίζουν με μια πρόταση του στυλ

• ενώ έχουμε δουλειά, άρχισαν απολύσεις
• ενώ ξεθεωνόμαστε στη δουλειά μας προειδοποιούν ότι αυτή τελειώνει, αλλά παράλληλα γίνονται συνεντεύξεις
• ενώ με έδιωξε, ο μαλάκας κάνει προσλήψεις χαμηλόμισθων

Την τελευταία πρόταση την άκουσα σήμερα, όταν άτομο από το συγγενικό μου περιβάλλον (ας πούμε ο πατέρας μου), πήγε για ενημέρωση σε βιομηχανία στην οποία μέτοχος είναι και μεγάλος οικονομικός παράγοντας της Κύπρου (ας πούμε ο αρχιεπίσκοπος), η οποία άνοιξε λέει κάποιες ''έκτακτες'' θέσεις. Η δουλειά: ''όποτε σε χρειαστούμε, όσες ώρες σε χρειαστούμε, 8 ευρώ/ώρα, με τις υποχρεώσεις προς το κράτος δικές σου (αν δεν κάνω λάθος, το λεγόμενο ''μπλοκάκι'' στην Ελλάδα)''. Υπάρχουν βέβαια και παραδείγματα των 2-3 ευρώ/ώρα (π.χ σε ξενοδοχεία), αλλά μιλάμε για θέση εξειδικευμένου εργάτη που προ κρίσης αμοιβόταν τουλάχιστον με 10 ευρώ/ώρα, και κυρίως πλήρη κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών από τον εργοδότη. Το επιστέγασμα, ο σύζυγος φίλης ενός άλλου συγγενικού μου προσώπου (ας πούμε της μάνας μου), απολύθηκε πριν τρεις μήνες με 28 χρόνια υπηρεσία από τη συγκεκριμένη επιχείρηση ''λόγω κρίσης''.

Ως ιδέα, η εργοδότηση Κυπρίων μπορεί να ακούγεται ελκυστική από τη στιγμή που οι περισσότεροι άνεργοι που ξέρεις είναι Κύπριοι και νοιάζεσαι πραγματικά γι'αυτούς, όμως το ζήτημα δεν είναι η δουλειά, αλλά η αξιοπρεπής δουλειά. Και σε περίοδο οικονομικής κρίσης, όπως θα δούμε σε επόμενες αναρτήσεις, οι εργασιακές ''σχέσεις'' είτε καταλήγουν σε ''φέρε τις παντόφλες, φτιάξε φαϊ και ξύσε μου την πλάτη'' (ξεσάλωμα του εργοδότη), είτε σε ''διαζύγιο'' (κοινωνική επανάσταση).

Οπότε φίλε αναγνώστη το πρόβλημα δεν είναι οι ''ξένοι'', των οποίων τη θέση θέλουν να πάρουμε (σε όλα τα επίπεδα και κυρίως στο μισθολογικό). Όταν φύγουν οι ξένοι θα είμαστε εμείς οι ξένοι στην πατρίδα μας. Γιατί ''...στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι'', που λέει και ένα παλιό σύνθημα από το μέλλον.

Read more

Καπιταλισμός και Ιμπεριαλισμός, δύο λέξεις το νόημα των οποίων πρέπει επιτέλους να μάθεις

Καπιταλισμός ή κεφαλαιοκρατία είναι το σύστημα που έχει σαν κεντρικό άξονα το χρήμα (κεφάλαιο-capital), γύρω από το οποίο περιστρέφονται και καθορίζονται οι κανόνες σε μια κοινωνία. Δηλαδή στον καπιταλισμό, το χρήμα και οι σχέσεις μεταξύ των κατόχων του, καθορίζουν το κοινωνικό μοντέλο (τρόποι παραγωγής πλούτου, ανάπτυξη, κ.τ.λ). Οι κανόνες καθορίζονται από τους κατέχοντες το χρήμα και γενικά τον πλούτο (κεφαλαιοκράτες ή καπιταλιστές), πραγματικό ή τεχνητό.

π.χ χωράφι=πραγματικός πλούτος,  μετοχές=τεχνητός πλούτος

Μερικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού:

• οι άνθρωποι κατανέμονται (θέλοντας και μη) σε κατηγορίες (κοινωνικές Τάξεις), σύμφωνα με την οικονομική  τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση (θέσεις εξουσίας)
• ο κεφαλαιοκράτης καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού έμμεσα ή άμεσα (νόμοι, εργασιακές σχέσεις, κ.τ.λ)
• ο κεφαλαιοκράτης έχει σύμμαχο το κράτος και όλες τις απολήξεις του (βουλή, δικαστήρια, εκτελεστική εξουσία)
• η συμμαχία κεφαλαιοκράτη με το κράτος και τα ΜΜΕ ονομάζεται διαπλοκή
• και άλλα τόσα, τα οποία βιώνουμε κάθε μέρα και νομίζουμε ότι είναι κάτι το φυσιολογικό, γιατί γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό το σύστημα και αλληλεπιδρούμε με αυτό, ''εξ απαλών ονύχων'' όπως λέμε.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά βιβλία για κάθε ένα χαρακτηριστικό του υπάρχοντος συστήματος. Θα πάμε όμως σε δύο που θα μας οδηγήσουν στο περιεχόμενο της 2ης λέξης που θα νοηματοδοτήσουμε. Σε αυτό το σύστημα, ο καπιταλιστής, είτε πρόκειται για φυσικό πρόσωπο είτε εταιρεία, θέλει να γίνει πιο πλούσιος. Βέβαια αυτό διδάσκουν ως αυτοσκοπό και σε εμάς, σαν στόχο ζωής, από μικρή ηλικία... Στην προσπάθεια του να γίνει πιο πλούσιος λοιπόν, χρειάζεται 2 εργαλεία:

1. Νέες πηγές πρώτων υλών ώστε να παράγει τα προϊόντα του (πετρέλαιο, μεταλλεύματα, κ.τ.λ) και
2. Νέες αγορές ώστε να διαθέσει τα προϊόντα του

Όταν λοιπόν η ζήτηση του προϊόντος που παράγει ή εμπορεύεται ο ''ήρωας'' μας στην εγχώρια αγορά μιας περιοχής ή χώρας κορεστεί, θα ψάξει για νέες αγορές που θα θέλουν να αγοράσουν το προϊόν του, άσχετα αν το προϊόν καλύπτει ή όχι μια πραγματική ανάγκη του αγοραστή. Ο επιχειρηματίας, θα φροντίσει να πείσει ότι το προϊόν του είναι αναγκαίο (διαφήμιση).

π.χ Οι Άγγλοι που έφεραν το τσάι στην Ευρώπη ή κάτι πιο σύγχρονο, οι Κύπριοι που τους έμαθαν το ''σούσι'' και το ινδικό, και ξαφνικά κάποιοι δεν μπορούν χωρίς ''σούσι'' το σαββατοκύριακο.

Επιπλέον, όταν οι πηγές πρώτων υλών που εφοδιάζουν τον επιχειρηματία ή μια χώρα επιχειρηματιών εξαντληθούν, ο επιχειρηματίας ή η χώρα ολόκληρη θα ψάξει για νέες πηγές ώστε να συνεχίσει να παράγει και να κερδίζει. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές με αθέμιτο τρόπο, πόλεμο με όπλα και αίμα ή οικονομικό πόλεμο χωρίς όπλα αλλά επίσης με αίμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά μέρη του πλανήτη και στην Κύπρο μας. Η προηγούμενες προτάσεις περικλείουν το νόημα της λέξης Ιμπεριαλισμός. Η πολιτική ή τακτική, που έχει ως στόχο την επέκταση της επιρροής μιας χώρας ή μια εταιρείας ή ενός οργανισμού (Δ.Ν.Τ, Ε.Ε, ΗΠΑ, Κίνα προς Αφρική, τράπεζες, κ.τ.λ), σε μια νέα περιοχή, ώστε να επωφεληθεί (κυρίως ή στην τελική) οικονομικά.

Γι' αυτό ο Ιμπεριαλισμός θεωρείται η ακραία μορφή που παίρνει ο Καπιταλισμός, όταν τα πράγματα ''ζορίζουν'' και εξηγεί ένα σωρό ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τον κόσμο σήμερα και στο μέλλον, όχι για πολύ ευχόμαστε, όπως και εσύ πρέπει να εύχεσαι για το καλό σου και το καλό όλων.

Ιστορικά γεγονότα: Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και δεκάδες άλλοι σε διάφορα σημεία της Γης, η αποικιοκρατία των χωρών της Ευρώπης σε διάφορα σημεία της Γης, πρόσφατα η επέμβαση της Γαλλίας στο Μάλι που την εφοδιάζει με ουράνιο και άλλα χιλιάδες παραδείγματα. Τέλος, όπως θα φαντάστηκες, το παράδειγμα των χωρών της Νότιας Ευρώπης και της Κύπρου.

Συμπέρασμα: Στην Κύπρο γράφεται ακόμα ένα υποκεφάλαιο της ιστορίας, που οφείλεται στις αναδιατάξεις του συστήματος. Εξέτασε την κατάσταση σε ένα μεγαλύτερο πλαίσιο. Κάνε zoom-out στη γραμμή της ιστορίας, για να μην σε πιάνουν κορόιδο.

Read more

Το κούρεμα καταθέσεων ως εξελικτική μεταμόρφωση του συστήματος

Η κορώνα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος (καπιταλισμός), το κύριο γρανάζι του είναι οι τράπεζες. Είναι ο μηχανισμός που σπρώχνει τους ανθρώπους που ασκούν πραγματική εργασία στις επιχειρήσεις του κάθε κεφαλαιοκράτη, να συνεχίζουν να την ασκούν προς όφελος του, ώστε να αποπληρώσουν τα δάνεια τους κ.τ.λ. Επιπλέον είναι ο μηχανισμός διαμέσου του οποίου οι εργαζόμενοι δίνουν ένα ποσοστό του πλούτου που παράγουν οι ίδιοι, στους ιδιοκτήτες και στους μετόχους των τραπεζών, υπό μορφή τόκων. Με λίγα λόγια, είναι ο μηχανισμός που σε σπρώχνει να δουλεύεις ώστε να γεμίζεις τις τσέπες του καπιταλιστή.

Η εξέλιξη των τελευταίων ημερών (κούρεμα καταθέσεων), πιστεύω ότι είναι η προσπάθεια καθιέρωσης ενός νέου αυτόματου μηχανισμού ''αυτo-ίασης'', χρησιμοποιώντας και τα λεφτά των καταθετών. Οι μεγαλοκαπιταλιστές δηλαδή, προκειμένου να μην κινδυνεύουν ανά διαστήματα τα εργαλεία του συστήματος εκμετάλλευσης (του φτωχού από τον πλούσιο) με κατάρρευση, είναι διατεθειμένοι να δίνουν κάθε τόσο ένα ποσό από τα υπερκέρδη τους, μαζί με τους μικροκαταθέτες.

Από αυτό το σύστημα αυτo-ίασης, ο μεγαλοκαπιταλιστής θα βγει διπλά κερδισμένος.
α) Διατηρείτε ζωντανό και δεν αμφισβητείται-κινδυνεύει το παρόν μοντέλο παραγωγής πλούτου (οι φτωχοί να δουλεύουν για τους πλούσιους), και ειδικά η προμετωπίδα του, οι τράπεζες.
β) Με το κούρεμα, ο μεγαλοκαπιταλιστής δεν επηρεάζεται παρά ελάχιστα, όμως στον μικροκαταθέτη αυξάνεται η πίεση για επιβίωση, οπότε εμφανίζεται διατεθειμένος να δουλέψει με χαμηλότερο κόστος ώστε να επιβιώσει ή και να αποπληρώσει δάνεια. Και φυσικά θα στραφεί στον κεφαλαιοκράτη για δουλειά.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, με τη διατήρηση του χρυσού μηχανισμού του συστήματος, τα χρήματα που θα θυσιαστούν, να επιστρέψουν ξανά στις μεγάλες τσέπες, μέσω της εργασίας του καθενός. Η ύπαρξη διαβαθμίσεων στις ανώτερες τάξεις, δημιουργεί και την εξής σχέση: Όσα περισσότερα βγάζεις, τόσο σε συμφέρει η νέα πατέντα, γιατί θα τα αναπληρώσεις γρηγορότερα βάζοντας τα μικρότερα ψάρια να δουλέψουν εντατικότερα.

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι ευέλικτο, αναμορφώνεται, εξελίσσεται και επινοεί νέες μεθόδους αυτοσυντήρησης. Αυτό ακριβώς αποτελεί η καινοφανής λύση του κουρέματος καταθέσεων. Μια εξέλιξη του συστήματος εκμετάλλευσης. Μια άμυνα, ένα μέτρο αυτοπροστασίας του πυρήνα του, των τραπεζών.

Το κούρεμα καταθέσεων, αν δεν εφαρμοστεί στην Κύπρο, θα εφαρμοστεί κάπου αλλού αργά ή γρήγορα. Πρέπει να δημιουργηθεί κάπου ένα προηγούμενο, ώστε να ακολουθείται σαν παράδειγμα.  Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει τράπεζα στο φεγγάρι ώστε να μεταφέρει κάποιος τα λεφτά του εκεί για να γλυτώσει από το προηγούμενο που δημιουργήθηκε στη Γη. Είτε θα συνεχίσει να δέχεται το παρόν σύστημα με τις όποιες αναμορφώσεις του (φυσικά προς το χειρότερο για την πλειοψηφία), είτε θα στραφεί προς την ολική διάλυση του. Ενδιάμεσες λύσεις ή ρεφορμιστικές βελτιώσεις, αργά η γρήγορα θα μας φέρουν ξανά σε κρίση (ιστορικά αποδεδειγμένο). Αν όχι εμάς, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας.

Κλείνω με το εξής. Το κούρεμα των καταθέσεων μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες παγκοσμιοποίησης  του προβλήματος. Γενίκευσης της αμφισβήτησης προς το σύστημα που αναμορφώνεται, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες ανατροπής του. Το χέρι στις καταθέσεις, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στο σύστημα. Το κύριο ζήτημα όμως είναι η σωστή κατεύθυνση για την ανατροπή. Ιστορικά υπάρχει προηγούμενο και πλέον είμαστε σε ένα αγώνα δρόμου. Είτε θα δούμε ξανά την άνοδο του φασισμού στην εξουσία (ή την εντονότερη παρουσία του όπου είναι ήδη στην εξουσία) είτε θα βρούμε τρόπο να ριζοσπαστικοποιηθεί η κρίσιμη μάζα ή να σχηματιστεί το ενιαίο μέτωπο ή οι πυρήνες συνεχούς αντίστασης και θα γίνει η ‘’Aλλαγή’’.

(Για τη θεωρία της κρίσιμης μάζας, του ενιαίου μετώπου και των πυρήνων συνεχούς αντίστασης, σε μελλοντικές αναρτήσεις).

Οι πιο πάνω σκέψεις γράφτηκαν στις 16/3/2013 μετά την πρώτη ανακοίνωση για κούρεμα καταθέσεων. Επαναδημοσιεύτηκαν αργότερα από τον έλληνα blogger Πιτσιρίκο, κάτι που έδωσε έξτρα κίνητρο για τη δημιουργία του blog.

Read more

Εν αρχή ην η τσαντίλα

Aφορμή για τη δημιουργία του blog ήταν τα γεγονότα που συνόδευσαν τη χρεοκοπία της Κύπρου και τα αντανακλαστικά που επέδειξε η κοινωνία της η οποία χαρακτηρίζεται από

1. Έλλειψη πολιτικής παιδείας
2. Άγνοια βασικών ιστορικών γνώσεων και έλλειψη ιστορικού κριτηρίου

Η έλλειψη των πιο πάνω στοιχείων, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης οδηγεί σε

• φόβο, παραίτηση και απραξία
• αποδοχή ευθυνών από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα που δεν τους αναλογούν
• καμία αντίδραση και συχνά υιοθέτηση της ρητορικής της ''συλλογικής ευθύνης'' που απλόχερα μεταδίδεται από τα ΜΜΕ για λογαριασμό των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, σε τμήματα των οποίων αντιστοιχεί και το μεγαλύτερο κομμάτι της ευθύνης, ως φύλακες και κλειδοκράτορες του συστήματος εκμετάλλευσης
• ένταση του ρατσισμού και των διακρίσεων
• οπισθοδρόμηση σε δοκιμασμένες αποτυχημένες συνταγές, λόγω άγνοιας ή και φόβου για το άλμα προς κάτι καινούριο
• απόρριψη νέων ιδεών ή και κατάπνιξη παλαιοτέρων πρωτοποριακών σχολών σκέψης
• έλλειψη αλληλεγγύης και ανάδυση της τακτικής ''μάγκες, ο καθένας για την πάρτη του'' 

όλα τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα, συμπυκνώνονται στην πρόταση ''στροφή της κοινωνίας προς συντηρητικά και οπισθοδρομικά μονοπάτια''.

Κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κρίσης, οι άνθρωποι αλλάζουν. Βρίσκονται ξαφνικά ανάμεσα σε ισχυρά διλήμματα και συχνά γίνεται αυτό που ονομάζουμε ''ριζοσπαστικοποίηση'' κάποιου μέρους της κοινωνίας. Τη μεταστροφή της δηλαδή, προς διαφορετικές ιδεολογικές πορείες και πρακτικές, σε σχέση με τα μέχρι τώρα πιστεύω της. Αυτή η μεταστροφή έχει δύο κατευθύνσεις με διαφορετικούς τελικούς προορισμούς ή ενδιάμεσες στάσεις. Προς τα ''δεξιά'' ή ''αριστερά''. Δεξιά με τέρμα τον εθνικισμό, σε διάφορες μορφές και εντάσεις ως ενδιάμεσες στάσεις και προς τα αριστερά προς την ''αταξική και ακρατική κοινωνία''  με πληθώρα ενδιάμεσων σταθμών.

Για να μη μακρηγορώ, σκοπός του blog είναι η μεγαλύτερη δυνατή διάχυση ιδεών και ερεθισμάτων ώστε να ξεκινήσει μια πορεία προς τον στόχο της ''ακρατικής και αταξικής κοινωνίας''. Απευθύνεται στο ενδιάμεσο κομμάτι της κοινωνίας που δεν κατανοεί τι ακριβώς συμβαίνει (στο παρόν αλλά και σε διάφορες περιόδους της ιστορίας) και στο κομμάτι που δείχνει διάθεση για ριζοσπαστικοποίηση. Αν είναι να αλλάξεις και να αντιδράσεις, κάντ' το σωστά και προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ελπίζω να γράφω μικρά και κατανοητά κείμενα, χωρίς χρήση ''ξύλινης γλώσσας'' που κάποιες φορές είναι δυσνόητη και ελπίζω να δώσεις ευκαιρίες και σε μένα και σε σένα. Αν κάποια λέξη είναι άγνωστη googlαρε την. Αν ότι δεν καταλαβαίναμε το απορρίπταμε θα μέναμε στο ''Λόλα να ένα μήλο''.

Read more