Μια υπενθύμιση για τον ναζισμό και τον φασισμό του μεσοπολέμου

Δεν έχει σημασία αν κάποιος χαιρετά υψώνοντας το δεξί χέρι ή πόδι ή φρύδι, σημασία έχει ότι τρέφει μίσος προς ανθρώπους και ότι οι πράξεις του ευνοούν τους δυνάστες μας.

25 Οκτωβρίου 1917

Στην τότε τσαρική Ρωσία οι υποστηρικτές του κομμουνιστικού κόμματος, των Μπολσεβίκων, εξαπολύουν την τελική τους επίθεση προς τα ανάκτορα και στο τότε καθεστώς. Με την επικράτηση των κομμουνιστών ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς καθιερώνεται ένα σοσιαλιστικό κράτος με τρεις κύριους στόχους. Να καταπνίξει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής πορείας, είτε προς τα πίσω προς το προηγούμενο καθεστώς είτε απότομα προς τα μπρος, κατευθείαν προς μια κοινωνία διαρθρωμένη χωρίς τάξεις, και κρατικές δομές και εξουσίες. Να προετοιμάσει το λαό για τη νέα κοινωνία που οικοδομείται και τέλος να σπείρει την ιδέα της αλλαγής σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ίδια φτώχεια που μάστιζε το λαό στη Ρωσία πριν και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, μάστιζε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Στη Γερμανία που ήταν η μεγάλη χαμένη του πολέμου, επιβάλλονται σκληρές κυρώσεις και όροι εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων ώστε να αποπληρωθούν πολεμικές αποζημιώσεις. Το οικονομικό βάρος, ρίχνεται από την κυρίαρχη τάξη στους ώμους της εργατικής. Μια βιαστική και κακά οργανωμένη ένοπλη σύγκρουση τον Γενάρη του '19 (εξέγερση των Σπαρτακιστών) ακολουθείται από χιλιάδες απεργίες τα επόμενα χρόνια.

Και εδώ εμφανίζεται ο homo  fascismius (άνθρωπος φασίστας) και ο homo nationalsosialismius (άνθρωπος εθνικοσοσιαλιστής), της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η κυρίαρχη τάξη (εξουσίες και οικονομικοί παράγοντες) στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνεται να κινδυνεύει από την αντίδραση της εργατικής τάξης στην οποία φορτώνονται τα βάρη ανάκαμψης της οικονομίας. Κυρίως ανησυχεί για τη ριζοσπαστικοποίηση της και την στροφής της προς την επαναστατική αριστερά. Οπότε ευνοεί την άνοδο κομμάτων και πολιτικών συμμαχιών που δεν έχουν στόχο τη ρήξη μαζί της αλλά αντίθετα, ενίοτε στρέφονται και εναντίων της επαναστατικής αριστεράς με διάφορους τρόπους και ένταση. Αυτό τεκμηριώνεται από την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες σε τέτοια κόμματα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Όπου αποτύγχανε αυτή η τακτική, η προνομιούχος τάξη έριχνε στο τραπέζι το τελευταίο της χαρτί, ευνοώντας την άνοδο του Φασισμού. Στη Γερμανία ειδικότερα, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ξεκίνησε την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία πριν την ανάληψη της εξουσίας το '33, με ομιλία του Χίτλερ ενώπιον ''επιφανέστατων'' γερμανών βιομηχάνων, οι οποίοι έβαλαν το χέρι στη τσέπη ώστε να ενισχύσουν το κόμμα του.

Με την άνοδο του ναζισμού, οι βιομήχανοι κάνουν χρυσές δουλειές αναλαμβάνοντας την υλοποίηση κρατικών έργων και κυρίως την ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας. Είχαν στην υπηρεσία τους φτηνό εργατικό δυναμικό, αφού τα εργατικά συνδικάτα είχαν διαλυθεί λόγω ''εκτάκτων συνθηκών'' μετά τον εμπρησμό του κοινοβουλίου, με τους επικεφαλής τους να στέλνονται στα ''στρατόπεδα εργασίας και επανεκπαίδευσης''.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβίαση της συνθήκης των Βερσαλλιών από τη Γερμανία, με τον επανεξοπλισμό της. Η Γερμανική οικονομία ''ρολάρει'' και εκτός των ντόπιων, και οι ξένοι βιομήχανοι που επενδύουν στη χώρα λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού βγαίνουν κερδισμένοι. Η Γερμανία ή καλύτερα οι γερμανοί επιχειρηματίες που πλέον ψάχνουν πόρους για να αναπτυχθούν περαιτέρω, σπρώχνουν το καθεστώς στην προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να κάνουν τα στραβά μάτια. Τα ξένα κεφάλαια στη Γερμανία επωφελούνταν από την ανάπτυξη της και επιπλέον με την "Πολιτική Κατευνασμού", πίστευαν ότι η Γερμανία δεν θα απειλούσε τα δικά τους συμφέροντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Την ίδια περίοδο, δύο άλλα ευρωπαϊκά παραδείγματα:

Ελλάδα: Άνοδος του Μεταξά. Στις 4 Αυγούστου 1936, παραμονή εικοσιτετράωρης πανελλαδικής απεργίας, ο Μεταξάς, επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο και ανακοίνωσε την απόφασή του α) να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ πολλών διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και β) χωρίς να προκηρύξει εκλογές, να διαλύσει τη Βουλή με τη συγκατάθεση του βασιλιά, ο οποίος εξέδωσε δύο παράνομα διατάγματα με τα οποία καταλύθηκε ο κοινοβουλευτισμός και επιβλήθηκε δικτατορία. Μια ρήση του συμπυκνώνει όλο το πρόγραμμα της δικτατορίας του:

«Μέσα σε μια κοινωνία της, ας την ονομάσωμεν, καπιταλιστική, δεν είναι αυθυπονόητον πράγμα η συνεργασία των φορέων της εργασίας, δηλαδή των εργατών και των φορέων του κεφαλαίου, δηλαδή των καπιταλιστών. Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.»

Ισπανία: Τον Φλεβάρη του 1936 το Λαϊκό Μέτωπο κερδίζει τις εκλογές έναντι του Εθνικού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο απαρτιζόταν από αναρχικούς μέχρι κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλα δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις. Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης περιελάμβανε και αναδιανομή γης και εξουσιών, οπότε η προνομιούχος τάξη και η εκκλησία, που τότε διαδραμάτιζε ρόλο ανάλογο με την εκκλησία της Κύπρου σήμερα (εκτάσεις γης, μπίζνες κ.τ.λ), αισθάνονται απειλή. Όπως και στη Γερμανία, αβαντάρουν τον εθνικιστή στρατηγό Φράνκο που 6 μήνες μετά τις εκλογές επιχειρεί κατάληψη της εξουσίας. Οι δημοκρατικές δυνάμεις με τη συνδρομή διεθνούς στρατιωτικής δύναμης εθελοντών κομμουνιστών αρχικά αντιστέκονται. Ο Φράνκο με τη συνδρομή Ιταλικών και Γερμανικών δυνάμεων και με τη διακριτική στήριξη Γαλλίας και η Αγγλίας που αν και διακήρυξαν την ουδετερότητα τους, επιθυμούσαν επικράτηση των εθνικιστών ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση του ευρωπαϊκού κινήματος που αφαιρεί προνόμια από την ''ολιγαρχία''. Την ενίσχυση των δυνάμεων του Φράνκο συνέδραμαν και αυτοκινητοβιομηχανίες και πετρελαϊκές εταιρείες των Η.Π.Α, παρόλο που και το κράτος των Η.Π.Α διακήρυξε ουδέτερη στάση.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ποιό είναι το δίδαγμα από τα παραπάνω; Ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Γιατί παντού υπάρχουν συμφέροντα που ευνοούν την ανάπτυξη του φασισμού. Ο φασισμός δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό ούτε επινοήθηκε από μια φυλετική ομάδα ή χώρα. Ο φασισμός είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης που αμύνεται και επιτίθεται ταυτόχρονα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Γι' αυτό κάθε χώρα έχει τους φασίστες της.

Σύνδεσε και τα κομμάτια με επισήμανση, με την παρούσα κατάσταση σε Ελλάδα και Κύπρο. Επιπλέον τα λόγια του Μεταξά φαίνονται επίκαιρα στο εξής μέτρο που ανακοινώθηκε χτες στην Κύπρο. Σύγκρινε:

''Θα τερματίζεται το δικαίωμα σε ανεργιακό ή κοινωνικό βοήθημα σε όσους απορρίπτουν δύο φορές προσφορά εργασίας.''
''Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.''

• Δηλαδή υποχρεωτική συνεργασία εργοδότη-εργάτη με κάθε μισθό, λόγω εκτάκτων συνθηκών, που εμείς (κράτος και κεφάλαιο) δημιουργήσαμε κιόλας.

Στην Ελλάδα το πνεύμα του Μεταξά, μιλά μέσα από τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν παράνομη και καταχρηστική κάθε μεγάλη απεργία και την πολιτική επιστράτευση απεργών. Ειδικά για τους ναυτεργάτες που ήταν απλήρωτοι μέχρι και 6 μήνες:

• Δούλεψε υποχρεωτικά, αν και μήνες απλήρωτος και χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, γιατί έχουμε έκτακτες συνθήκες

Υ.Γ Θα κατάλαβες ελπίζω ότι ο ρόλος του φασίστα ιστορικά, είναι να κάνει πλάτες στην άρχουσα τάξη σπέρνοντας τον διχασμό μέσω του φυλετικού στοιχείου που σε ολόκληρο το κείμενο δεν ανέφερα. Οι διακρίσεις γενικά, είναι το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο φασίστας ώστε να διχάζει, να αποπροσανατολίζει και να καλύπτει τη συνεργασία του με το σύστημα, το οποίο σύστημα τον δημιούργησε για να επιβιώνει το ίδιο. Οπότε η διαμάχη με τον φασισμό καταλήγει σε διαμάχη με το σύστημα εκμετάλλευσης.
Coming soon, ο ρόλος του φασίστα σε Κύπρο και Ελλάδα.