Άκου Σωκρατάκο

Βγήκε ο Χάσικος τις προάλλες και είπε τα εξής:

''...αφαιρά κάτι από ένα δικό μας άνθρωπο''.

Ποιός είναι δικός μας και ποιός όχι; Ποίοι είμαστε εμείς και ποιοί οι άλλοι; Και ποιός είναι ο Χάσικος, που χωρίζει σε ''εμείς'' και σε ''άλλοι''; Εμείς είμαστε στην ίδια ''ομάδα'' με τον Χάσικο; Χάσικε αν είσαι μαζί μας, εμείς είμαστε οι άλλοι!

-------------------------------------------------------

Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι τον λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να 'σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτιστικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι' αυτό. Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, είμαι παράγωγο όλων των τάξεων, των φυλών και των εθνών. Δεν υποκρίνομαι πως είμαι φυλετικά και κοινωνικά αμιγής όπως εσύ, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.

WILHELM  REICH - ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ

Υ.Γ: Για όποιον δεν μπορεί να περιμένει μέχρι αύριο για να βρει το (μικρό) σπουδαίο βιβλίο και μπορεί να διαβάζει από τον υπολογιστή, υπάρχει ολόκληρο εδώ.

Read more

Για τη δολοφονία των χρυσαυγιτών

Μια ιστορία για την επιδερμική ανάγνωση των πραγμάτων, χαρακτηριστικό κοινωνιών που ολισθαίνουν προς τον εκφασισμό, και για τα γεγονότα, που μερικές φορές έχουν απλές ερμηνείες. Για τα δολοφονηθέντα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, που δρούσε με μεθόδους μαφίας. Εκβιασμοί, προστασία σε μαγαζιά, ξυλοδαρμοί και δολοφονίες...


Ήταν τότε που εξεθάψαν τον Τάσσο. Επισκέφτηκα μια θεία μου, έτσι λίγο μεγάλης ηλικίας, για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι. Η θεία μου ήταν Δηκοϊκή. Τούτο ήταν το μόνο της φανερό ''σακκατηλήκι''. Έκαμε μου καφέ και ερώταν με διάφορα. Σε κάποια φάση ήρτεν η κουβέντα στα της επικαιρότητας.

Γυρίζει τότε, χαμηλώνοντας τη φωνή σαν να ήθελε να μου πει κάτι σημαντικό που πρέπει να βάλω καλά στο μυαλό μου, γιατί τέθκεια αποστάγματα σοφίας, σπάνια εκκρίνονται. Λέει μου ''κοίτα να δεις γιε μου, τον Τάσσο, ακόμα τζαι πεθαμμένο φοούνται τον. Εν τόση η λύσσα τους εναντίων του, γιατί ήταν μεγάλος πατριώτης, που ακόμα τζαι μες το χώμα ενοχλεί τους''.

Εγώ έβλεπα την, με εκείνη την φάτσα την μα-περιπέζεις-μας-ρε-θεία;-Πιστέφκεις-έτσι-αρλούμπες; Και εδιούσα της κκελλές μου δυνατά-απανωτά-εικονικά facepalms, και με τα δύο χέρια.

Λίγες μέρες πριν και αμέσως μετά το ξέθαμμα του Τάσσου, ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι κάποιου ΚΚΕ. Καλός άνθρωπος ο συγκεκριμένος ΚΚΕς, διαβασμένος, ψύχραιμος και συχνά σωστός αναγνώστης των καταστάσεων της επικαιρότητας και των μελλούμενων. Έκαμε μου εντύπωση το σχόλιο και η σιγουριά του τότε: ''Συστεμάτικς μου, να δεις που τον ξέθαψαν για λύτρα. Το λείψανο είναι ο καλύτερος όμηρος, δεν πεινάει δεν διψάει, δε σε βλέπει ώστε να σε καρφώσει μετά... Όπως με τον Τσάρλι Τσάπλιν.''

Read more

Τάχα εκσυγχρονιστές, μοντέρνοι, ευρωπαίοι, φιλελεύθεροι κ.τ.λ, αλλά πάντα αμετανόητοι φασίστες

Έσιει που τον Ιούνη που ελέχθηκε το ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη;'' και τον Αύγουστο που ελέχθηκε το ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'', που κάτι με ενοχλεί. Σαν την πριγκίπισσα στο παραμύθι, που την έβαλαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι με κάμποσα στρώματα τζαι ένα μπιζέλι πουκάτω, τζαι δεν εμπορούσε να κοιμηθεί γιατί κάτι την ενοχλούσε ούλλη νύχτα...

Κάτι θύμιζαν λοιπόν αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό, και σήμερα ξανάπεσα τυχαία πάνω στο συγκεκριμένο περσινό άρθρο με το ακόλουθο κείμενο. Η υπογράμμιση δική μου:

Ο Φασισμός το 1921

Αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες

Του Μπενίτο Μουσολίνι*

Πριν περάσει κανείς σε λεπτομέρειες πρακτικού χαρακτήρα οφείλει, κατά την άποψή μας, να προσανατολίσει το πνεύμα του.  Εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε «φιναλιστές», με την έννοια με την οποία είναι τα παλιά κόμματα, αγκυλωμένα σε απαραβίαστα δόγματα και προϋποθέσεις, και τα οποία προτείνουν την πραγματοποίηση ενός αφηρημένου «τύπου» θεσμών και κοινωνίας. Οφείλουμε κυρίως να πάρουμε θέση απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα, η λύση των οποίων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες στην ιστορία του έθνους.

Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τη θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι στο εργατικό ζήτημα, απέναντι στο αγροτικό ζήτημα, απέναντι στην εξωτερική πολιτική. Θα το κάνουμε περιληπτικά, λόγω περιορισμένου χώρου.

Σήμερα το Κράτος είναι υπερτροφικό, παχυδερμικό, αχανές και αδύναμο, διότι έχει αναλάβει μια σειρά από λειτουργίες οικονομικού χαρακτήρα, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στο ελεύθερο παιχνίδι της ιδιωτικής οικονομίας. Σήμερα το Κράτος κάνει τον καπνοπώλη, τον ταχυδρόμο, τον σιδηροδρομικό, τον αρτοποιό, τον ασφαλιστή, τον πλοηγό, τον καφετζή, τον ζαχαροπλάστη, τον ναυαγοσώστη κτλ κτλ. Κάθε κρατική επιχείρηση είναι και μια οικονομική καταστροφή.

Ας εξηγήσουμε το γιατί. Λείπει από τη γραφειοκρατία η ορμή του ατομικού συμφέροντος και δεν υπάρχει ούτε καν η σκιά της έγνοιας για το συλλογικό συμφέρον. Η εμπειρία είναι κατηγορηματική επ’ αυτού. Όταν μιλάμε για κρατική και μονοπωλιακή οικονομία μιλάμε για καταστροφή και ερείπια.

Υπάρχουν δυο κυρίαρχες τάσεις: η μια, η σοσιαλιστική, που θα’ θελε να γιγαντώσει κι άλλο τον τερατώδη όγκο των μονοπωλίων του Κράτους. Η  άλλη, που αντιτίθεται σε κάθε νέο μονοπώλιο- κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θέλει να απαλλάξει το Κράτος από όλο αυτό το αβάσταχτο φορτίο της οικονομικής διαχείρισης. Ο φασισμός είναι αντιμονοπωλιακός.

Το Κράτος οφείλει να ασκεί όλους τους πιθανούς ελέγχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αλλά θα πρέπει να εγκαταλείψει  κάθε μορφή οικονομικής διαχείρισης. Δεν είναι δική του δουλειά. Ακόμα και οι λεγόμενες δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να αποδεσμευθούν από το κρατικό μονοπώλιο.

Εμείς, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι η τόσο πολύ (και δικαίως) δυσφημισμένη ταχυδρομική υπηρεσία θα βελτιωνόταν αυτομάτως αν, αντί να ανήκει σε ένα Κράτος-εταιρία, το οποίο τη διαχειρίζεται με επαίσχυντο τρόπο, υπό μονοπωλιακό καθεστώς, δινόταν σε δυο ή περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες.

Περιληπτικά, η θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος είναι η εξής: αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες. Με άλλα λόγια: ενδυνάμωση του πολιτικού Κράτους, αποδόμηση του οικονομικού Κράτους.

Σχετικά με το εργατικό κίνημα και τις επαγγελματικές οργανώσεις των χειρωνακτών εργαζομένων και των εργαζομένων του πνεύματος, η θέση του φασισμού είναι ξεκάθαρη: αποδέχεται αυτούς τους συνδικαλιστές οι οποίοι συμφιλιώνουν στο πεδίο της παραγωγικότητας τα συμφέροντα της τάξης με αυτά του έθνους. Ο φασισμός, δηλαδή, θα στηρίξει κάθε θεωρητικό ή πρακτικό κίνημα που θα προσπαθεί να εμφυσήσει μια συνδικαλιστική νοοτροπία [βασισμένη] στην πειθαρχία, τη βούληση, την παραγωγική ικανότητα στο πεδίο της εργασίας, με ισχυρές οργανώσεις, αυτόνομες κι ενωτικές. Που θα εντυπώσει στις ταξικές οργανώσεις έναν υγιή ιδεαλισμό κι έναν εθνικό χαρακτήρα, ως βάσεις για την ουσιαστική πραγμάτωση της διεθνούς αλληλεγγύης.[…]»

* Άρθρο στην εφημερίδα «Il Popolo d’Italia», αρ. 6, 7\1\1921.

Από το Edoardo και Duilio Susmel (επιμ), Opera Omnia di Benito Mussolini, La Fenice, Φλωρεντία 1955, τόμος XVI, σ. 101-102.  

Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

πηγή: rednotebook.gr


Update: Συνδυάστε στα πιο πάνω και τον Στυλιανίδη, που προειδοποίησε από τη νύχτα των εκλογών όσους σκέφτονται να αντιδράσουν προχωρώντας σε απεργία, και το πλαίσιο της πολιτικής τους γίνεται πιο σαφές.

Read more

Η σπορά του φασισμού στην Κύπρο του 2013

Η Κύπρος, συνδεδεμένη στην παγκόσμια οικονομία μέσω του ''ισχυρού'' ευρωπαϊκού νομίσματος, χτυπήθηκε από την πολυεπίπεδη κρίση του συστήματος. Οι κρίσεις του συστήματος ευνοούν την εμφάνιση του φασισμού είτε ακούσια, ως αυτοματοποιημένη αντίδραση μιας κοινωνίας χρόνια σε πολιτικό λήθαργο, είτε εκούσια από το ίδιο το σύστημα ως μηχανισμό αυτοσυντήρησης. Ο φασισμός, ως γνήσιο τέκνο του συστήματος εκμετάλλευσης, δρα με τέτοιο τρόπο ώστε να προστατέψει τον γονέα του. Συνήθης πρακτική του όπως είπαμε, είναι η σπορά του διχασμού μέσω διακρίσεων και η μετατόπιση της προσοχής μακρυά από ζητήματα που θέτουν το σύστημα σε κίνδυνο.

Στην Κύπρο το σύστημα κινδύνευσε με κατάρρευση λόγω βαριάς ασθένειας της πεμπτουσίας του, των τραπεζών. Όμως πριν την αποκάλυψη της σοβαρότητας του κινδύνου που διέτρεξαν και διατρέχουν οι τράπεζες, τους προηγούμενους μήνες υπήρχε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης, μετατόπισης και λογοκρισίας των σκανδάλων, όπως καταγράφεται και σε μια ενδιαφέρουσα μελέτη, από Μ.Μ.Ε, πολιτικά πρόσωπα και οικονομικούς παράγοντες.

Η ανάπτυξη των πρακτικών που σπέρνουν φασισμό εντάθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, σκόπιμα από το σύστημα και ακούσια από ένα κομμάτι της μάζας (ακούσια λόγω έλλειψης παιδείας). Πολιτικά πρόσωπα και σχηματισμοί, κάποτε τεχνηέντως (συντηρητικοί ''εκσυγχρονιστές'') κάποτε και ατσούμπαλα (''λαϊκές πατριωτικές'' δυνάμεις), προέκριναν ως κύριο πρόβλημα της οικονομίας τις αδυναμίες του κράτους, την παρουσία μεταναστών και την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης (τσέκια Συλικιώτη κ.τ.λ). Αν και δεν ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις γιατί θέλω να δείξω ότι ο φασισμός γεννιέται και διαδίδεται από πολλές πηγές δεν μπορώ να μην αναφέρω μια-δυο περιπτώσεις όπου ο υφέρπων φασισμός εισχωρεί ασυνείδητα στα κεφάλια της πλειοψηφίας.

• Δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, ΔΥΣΗ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Λιλλήκας, Κουλίας, Γ.ΕΛΑΜ.Ε και λοιποί, θυμήθηκαν τη δωρεάν περίθαλψη των Τουρκοκυπρίων
• Ειδικά Γ.ΕΛΑΜ.Ε και ΕΔΗΚ, σε όλες τις προεκλογικές τους τηλεοπτικές παρουσίες, προέκριναν σαν λύση για την ανόρθωση της οικονομίας, την επανεξέταση της μεταναστευτικής πολιτικής και των επιδομάτων, το κόστος των οποίων ήταν περίπου 30-40 εκατομμυρίων τη στιγμή που οι τράπεζες χρειάζονται πέραν των 10000 εκατομμυρίων. (Δείτε το δέντρο, ξεχάστε το δάσος).
• Παπαδόπουλος, Αβέρωφ μπροστάρηδες και οι υπόλοιποι να ακολουθούν, κατηγορούσαν μέρα νύχτα το μισθολογικό κόστος του δημοσίου για τον κατήφορο μας, τη στιγμή που γνώριζαν ότι το έλλειμμα ανερχόταν σε κάτι περισσότερο από 1 δις ενώ η τράπεζες χρειάζονταν πέραν των 10 δις.
• Ειδικότερα ο Ν. Παπαδόπουλος πριν καμιά βδομάδα σε τηλεοπτικό σταθμό, ερωτώμενος για το δημόσιο χρέος που ανέβηκε από 71,1% του ΑΕΠ το 2011, στο 85,8% το 2012 (αύξηση 2,6 δις περίπου), δήλωσε με το γνωστό ύφος ''ε αυτό δικαιώνει εμάς που ζητούσαμε μέτρα από νωρίς αλλά δεν εισακουστήκαμε, το χρέος αυξήθηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο''. Τάδε έφη ο πρόεδρος οικονομικών της βουλής που ξέχασε τα 1,8 δις που φορτώθηκαν στο δημόσιο λόγω Λαϊκής. Ο άνθρωπος που χαρακτήριζε το πρόβλημα των τραπεζών ''μύθο'', πουλά πνεύμα, κουνά το δάχτυλο και αποπροσανατολίζει.

Περιπτώσεις δηλώσεων όπως του κ. Παπαδόπουλου ή και άλλες που φαίνονται ''ακίνδυνες'', δεν είναι καθόλου ακίνδυνες. Αυτή η ρητορική σπέρνει τη διχόνοια μεταξύ κοινωνικών ομάδων και εργαζομένων που θα πληγούν από την κρίση που δημιούργησαν κυρίως άλλοι, και αποπροσανατολίζει από την πραγματική αιτία της κρίσης, που δεν είναι άλλη από την απληστία και τη φύση του συστήματος εκμετάλλευσης. Φταίνε οι δημόσιοι που ''πιάνουν πολλά'' και όχι ο ''μάστρος'' στον ιδιωτικό τομέα που πληρώνει λίγα, φταίνε οι ξένοι που μας πιάνουν τις δουλειές, φταίει ο Χ, φταίει ο Υ, φταίμε όλοι, αλλά ποτέ το κράτος διαπλοκής, ποτέ οι επιχειρηματίες, ποτέ η Ε.Ε ('ντάξει, τελευταίως φταίει και η Ε.Ε μέσα μέσα), ποτέ οι πολιτικοί που διαπλέκονται αλλά μας κουνάνε το δάχτυλο, και κυρίως ποτέ το σύστημα εκμετάλλευσης καθεαυτό.

Ο φασισμός ενσπείρεται στην εργατική τάξη με τον διχασμό, ώστε να αποπροσανατολιστεί και από ελπιδοφόρα εστία αντίστασης να καταλήξει να ασχολείται με δευτερεύοντα ζητήματα. Ας δούμε μια old-school τύπου προσπάθεια διχασμού. Ο φασίστας αποφεύγει την απεργία, όπως ο διάολος το λιβάνι. Στην πρόσφατη απεργία των οικοδόμων διαβάζουμε στην ανακοίνωση της φασιστογκρούπας: (μπαίνω εγώ στον βόθρο και βάζω εικόνα αντί λινκ, ώστε να μην μπείτε και εσείς)

• Στήριξη στη ''διεκδίκηση εργασίας'', και όχι στην απεργία σαν τρόπο διεκδίκησης (η αλλεργία που λέγαμε).
• Σπορά διχασμού.
• Και κυρίως, καμία αναφορά στην εκμετάλλευση εργαζομένου από τον εργοδότη. Θυμίζω ότι το να δουλεύεις και να παράγεις 100, αλλά να πληρώνεσαι 50 και τα υπόλοιπα να καταλήγουν στη τσέπη του μεγαλοεργοδότη, δημιουργεί υπερσυσσώρευση χρήματος με αποτέλεσμα ο καπιταλισμός να παράγει κρίσεις (εσωτερική ασυνέχεια του καπιταλισμού).

Με λίγα λόγια, στήριγμα στους μεγαλοεργοδότες. Το να τους καλείς ''να σκεφτούν εθνικά και να προσφέρουν εργασία μόνο σε Έλληνες'', δεν αντιμάχεται τους εξευτελιστικούς μισθούς που προωθούνται. Θυμίζω ότι στα γραφεία ευρέσεως εργασίας που άνοιξε η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, προσφέρονται δουλειές με μεροκάματα των 20ευρώ. Εξυπηρετούν δηλαδή τους εργοδότες που ψάχνουν σύγχρονους δούλους με αφορμή την κρίση.

Πάμε τώρα και στο μνημόνιο. Ενώ μας λένε ότι ''στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα'', για το μνημόνιο τονίζουν ότι ''δεν υπάρχει εναλλακτική'', λες και δεν ψηφίζονται για να βρίσκουν εναλλακτικές, ώστε να ακολουθείται (τάχα) η βούληση του κυρίαρχου λαού. Εκτός από τον φασιστικό χαρακτήρα της επιβολής μιας πολιτικής για την οποία δεν ψηφίστηκαν (κουσούρι της αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας), ας δούμε και τη θέση της παραδοσιακής φασισταρίας για το μνημόνιο (29/11/12):

• ''...σοβαρό αντίκτυπο σε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία τάξη'' (ο εργάτης και ο αγρότης μάλλον πλήττονται λιγότερο)
• Χρησιμοποιείται αριστερή ρητορική, πράγμα συνηθισμένο, ώστε να δείχνουν αντισυστημικοί και πολέμιοι του συστήματος
• Βλέπουμε μια ωδή στη ''μεσαία τάξη'', και μια περιφρόνηση της εργατικής
• Στην τελευταία παράγραφο φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του φασίστα, που σε καιρό κρίσης του καπιταλισμού αντιμάχεται τους πολέμιους του συστήματος εκμετάλλευσης, και προτείνει στρατηγικές προστασίας του. Για να υπάρχει κοινωνική αρμονία, (να λειτουργεί ομαλά ο καπιταλισμός, χωρίς κοινωνικές εντάσεις), πρέπει να υπάρχει ένα μαξιλαράκι μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών (η μεσαία τάξη), και εμείς ως γνήσια τσιράκια του συστήματος στηρίζουμε την ύπαρξη ενός τέτοιου παράγοντα απόσβεσης κοινωνικών αναταραχών που θέτει σε κίνδυνο το σύστημα. Γ.ΕΛΑΜ.Ε με την αντισυστημικότητα σας.

Και ενώ ο λαός φτωχοποιείται μέσω της ανεργίας και της λεηλασίας εργασιακών δικαιωμάτων, τι κάνουν; Αφαιρούν ''συμβολικά'', ταμπέλες διευθύνσεων στην τουρκοκυπριακή συνοικία της Λάρνακας. Μπράβο ρε μάγκες, στοχεύετε σε λύσεις των καυτών προβλημάτων της κοινωνίας και χτυπάτε την ''κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη'' να πούμε.

Και τέλος ένα παράδειγμα, που δίνει μια μικρή απάντηση στο γιατί σπορείς του φασισμού γίνονται ακούσια και άτομα χωρίς ιδεολογία φασιστικού προσανατολισμού και γιατί η σπορά του φασισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Κύπρο. Ρωτήστε γονείς, γιαγιάδες, θείους, την ταμία στο σουπερμάρκετ, τον χασάπη της γειτονιάς και οποιονδήποτε νομίζετε, το εξής: Πόσα εκατομμύρια αντιστοιχούν σε ένα δισεκατομμύριο; Πολλοί νομίζουν ότι ένα δις αντιστοιχεί σε δύο εκατομμύρια, οπότε οι τράπεζες που χρειάζονται περίπου 10δις, χρειάζονται 20 εκατομμύρια βοήθεια, άρα τα επιδόματα προς μετανάστες που ανέρχονται σε 30 εκατομμύρια είναι περισσότερα και άρα αυτοί βούλιαξαν την οικονομία. Οπότε στα μάτια αυτών των ανθρώπων, οι σπορείς του φασισμού φαίνονται σωστοί που επικεντρώνουν την προσοχή τους στους μετανάστες σπέρνοντας τον ρατσισμό και το μίσος. Επιπλέον, πιστεύουν ότι η λήψη μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα θα μπορούσε όντως να μας σώσει.

Ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και ανθεί, όταν υπάρχει έλλειμμα γνώσης και παιδείας. Οπότε ο φασισμός αντιμετωπίζεται με σωστή πληροφόρηση, γνώση και στροφή στην παιδεία που θεμελιώνεται στην ηθική (κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα στον καπιταλισμό).

Read more

Μια υπενθύμιση για τον ναζισμό και τον φασισμό του μεσοπολέμου

Δεν έχει σημασία αν κάποιος χαιρετά υψώνοντας το δεξί χέρι ή πόδι ή φρύδι, σημασία έχει ότι τρέφει μίσος προς ανθρώπους και ότι οι πράξεις του ευνοούν τους δυνάστες μας.

25 Οκτωβρίου 1917

Στην τότε τσαρική Ρωσία οι υποστηρικτές του κομμουνιστικού κόμματος, των Μπολσεβίκων, εξαπολύουν την τελική τους επίθεση προς τα ανάκτορα και στο τότε καθεστώς. Με την επικράτηση των κομμουνιστών ενάντια σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς καθιερώνεται ένα σοσιαλιστικό κράτος με τρεις κύριους στόχους. Να καταπνίξει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής πορείας, είτε προς τα πίσω προς το προηγούμενο καθεστώς είτε απότομα προς τα μπρος, κατευθείαν προς μια κοινωνία διαρθρωμένη χωρίς τάξεις, και κρατικές δομές και εξουσίες. Να προετοιμάσει το λαό για τη νέα κοινωνία που οικοδομείται και τέλος να σπείρει την ιδέα της αλλαγής σε παγκόσμια κλίμακα.

Η ίδια φτώχεια που μάστιζε το λαό στη Ρωσία πριν και μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, μάστιζε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Στη Γερμανία που ήταν η μεγάλη χαμένη του πολέμου, επιβάλλονται σκληρές κυρώσεις και όροι εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων ώστε να αποπληρωθούν πολεμικές αποζημιώσεις. Το οικονομικό βάρος, ρίχνεται από την κυρίαρχη τάξη στους ώμους της εργατικής. Μια βιαστική και κακά οργανωμένη ένοπλη σύγκρουση τον Γενάρη του '19 (εξέγερση των Σπαρτακιστών) ακολουθείται από χιλιάδες απεργίες τα επόμενα χρόνια.

Και εδώ εμφανίζεται ο homo  fascismius (άνθρωπος φασίστας) και ο homo nationalsosialismius (άνθρωπος εθνικοσοσιαλιστής), της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η κυρίαρχη τάξη (εξουσίες και οικονομικοί παράγοντες) στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αισθάνεται να κινδυνεύει από την αντίδραση της εργατικής τάξης στην οποία φορτώνονται τα βάρη ανάκαμψης της οικονομίας. Κυρίως ανησυχεί για τη ριζοσπαστικοποίηση της και την στροφής της προς την επαναστατική αριστερά. Οπότε ευνοεί την άνοδο κομμάτων και πολιτικών συμμαχιών που δεν έχουν στόχο τη ρήξη μαζί της αλλά αντίθετα, ενίοτε στρέφονται και εναντίων της επαναστατικής αριστεράς με διάφορους τρόπους και ένταση. Αυτό τεκμηριώνεται από την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες σε τέτοια κόμματα κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Όπου αποτύγχανε αυτή η τακτική, η προνομιούχος τάξη έριχνε στο τραπέζι το τελευταίο της χαρτί, ευνοώντας την άνοδο του Φασισμού. Στη Γερμανία ειδικότερα, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα ξεκίνησε την τελευταία προεκλογική του εκστρατεία πριν την ανάληψη της εξουσίας το '33, με ομιλία του Χίτλερ ενώπιον ''επιφανέστατων'' γερμανών βιομηχάνων, οι οποίοι έβαλαν το χέρι στη τσέπη ώστε να ενισχύσουν το κόμμα του.

Με την άνοδο του ναζισμού, οι βιομήχανοι κάνουν χρυσές δουλειές αναλαμβάνοντας την υλοποίηση κρατικών έργων και κυρίως την ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας. Είχαν στην υπηρεσία τους φτηνό εργατικό δυναμικό, αφού τα εργατικά συνδικάτα είχαν διαλυθεί λόγω ''εκτάκτων συνθηκών'' μετά τον εμπρησμό του κοινοβουλίου, με τους επικεφαλής τους να στέλνονται στα ''στρατόπεδα εργασίας και επανεκπαίδευσης''.

Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβίαση της συνθήκης των Βερσαλλιών από τη Γερμανία, με τον επανεξοπλισμό της. Η Γερμανική οικονομία ''ρολάρει'' και εκτός των ντόπιων, και οι ξένοι βιομήχανοι που επενδύουν στη χώρα λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού βγαίνουν κερδισμένοι. Η Γερμανία ή καλύτερα οι γερμανοί επιχειρηματίες που πλέον ψάχνουν πόρους για να αναπτυχθούν περαιτέρω, σπρώχνουν το καθεστώς στην προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να κάνουν τα στραβά μάτια. Τα ξένα κεφάλαια στη Γερμανία επωφελούνταν από την ανάπτυξη της και επιπλέον με την "Πολιτική Κατευνασμού", πίστευαν ότι η Γερμανία δεν θα απειλούσε τα δικά τους συμφέροντα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Την ίδια περίοδο, δύο άλλα ευρωπαϊκά παραδείγματα:

Ελλάδα: Άνοδος του Μεταξά. Στις 4 Αυγούστου 1936, παραμονή εικοσιτετράωρης πανελλαδικής απεργίας, ο Μεταξάς, επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση, συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο και ανακοίνωσε την απόφασή του α) να αναστείλει επ' αόριστον την ισχύ πολλών διατάξεων του Συντάγματος που κατοχύρωναν τις προσωπικές και συλλογικές ελευθερίες και β) χωρίς να προκηρύξει εκλογές, να διαλύσει τη Βουλή με τη συγκατάθεση του βασιλιά, ο οποίος εξέδωσε δύο παράνομα διατάγματα με τα οποία καταλύθηκε ο κοινοβουλευτισμός και επιβλήθηκε δικτατορία. Μια ρήση του συμπυκνώνει όλο το πρόγραμμα της δικτατορίας του:

«Μέσα σε μια κοινωνία της, ας την ονομάσωμεν, καπιταλιστική, δεν είναι αυθυπονόητον πράγμα η συνεργασία των φορέων της εργασίας, δηλαδή των εργατών και των φορέων του κεφαλαίου, δηλαδή των καπιταλιστών. Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.»

Ισπανία: Τον Φλεβάρη του 1936 το Λαϊκό Μέτωπο κερδίζει τις εκλογές έναντι του Εθνικού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο απαρτιζόταν από αναρχικούς μέχρι κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλα δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις. Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης περιελάμβανε και αναδιανομή γης και εξουσιών, οπότε η προνομιούχος τάξη και η εκκλησία, που τότε διαδραμάτιζε ρόλο ανάλογο με την εκκλησία της Κύπρου σήμερα (εκτάσεις γης, μπίζνες κ.τ.λ), αισθάνονται απειλή. Όπως και στη Γερμανία, αβαντάρουν τον εθνικιστή στρατηγό Φράνκο που 6 μήνες μετά τις εκλογές επιχειρεί κατάληψη της εξουσίας. Οι δημοκρατικές δυνάμεις με τη συνδρομή διεθνούς στρατιωτικής δύναμης εθελοντών κομμουνιστών αρχικά αντιστέκονται. Ο Φράνκο με τη συνδρομή Ιταλικών και Γερμανικών δυνάμεων και με τη διακριτική στήριξη Γαλλίας και η Αγγλίας που αν και διακήρυξαν την ουδετερότητα τους, επιθυμούσαν επικράτηση των εθνικιστών ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση του ευρωπαϊκού κινήματος που αφαιρεί προνόμια από την ''ολιγαρχία''. Την ενίσχυση των δυνάμεων του Φράνκο συνέδραμαν και αυτοκινητοβιομηχανίες και πετρελαϊκές εταιρείες των Η.Π.Α, παρόλο που και το κράτος των Η.Π.Α διακήρυξε ουδέτερη στάση.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ποιό είναι το δίδαγμα από τα παραπάνω; Ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Γιατί παντού υπάρχουν συμφέροντα που ευνοούν την ανάπτυξη του φασισμού. Ο φασισμός δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό ούτε επινοήθηκε από μια φυλετική ομάδα ή χώρα. Ο φασισμός είναι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης που αμύνεται και επιτίθεται ταυτόχρονα στα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Γι' αυτό κάθε χώρα έχει τους φασίστες της.

Σύνδεσε και τα κομμάτια με επισήμανση, με την παρούσα κατάσταση σε Ελλάδα και Κύπρο. Επιπλέον τα λόγια του Μεταξά φαίνονται επίκαιρα στο εξής μέτρο που ανακοινώθηκε χτες στην Κύπρο. Σύγκρινε:

''Θα τερματίζεται το δικαίωμα σε ανεργιακό ή κοινωνικό βοήθημα σε όσους απορρίπτουν δύο φορές προσφορά εργασίας.''
''Αλλά με την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν που εκάμαμεν ημείς, την συνεργασίαν αυτήν την εκάμαμεν υποχρεωτικήν, εκεί όπου δεν ήθελε να είναι θεληματική.''

• Δηλαδή υποχρεωτική συνεργασία εργοδότη-εργάτη με κάθε μισθό, λόγω εκτάκτων συνθηκών, που εμείς (κράτος και κεφάλαιο) δημιουργήσαμε κιόλας.

Στην Ελλάδα το πνεύμα του Μεταξά, μιλά μέσα από τις δικαστικές αποφάσεις που κρίνουν παράνομη και καταχρηστική κάθε μεγάλη απεργία και την πολιτική επιστράτευση απεργών. Ειδικά για τους ναυτεργάτες που ήταν απλήρωτοι μέχρι και 6 μήνες:

• Δούλεψε υποχρεωτικά, αν και μήνες απλήρωτος και χωρίς συλλογική σύμβαση εργασίας, γιατί έχουμε έκτακτες συνθήκες

Υ.Γ Θα κατάλαβες ελπίζω ότι ο ρόλος του φασίστα ιστορικά, είναι να κάνει πλάτες στην άρχουσα τάξη σπέρνοντας τον διχασμό μέσω του φυλετικού στοιχείου που σε ολόκληρο το κείμενο δεν ανέφερα. Οι διακρίσεις γενικά, είναι το στοιχείο που χρησιμοποιεί ο φασίστας ώστε να διχάζει, να αποπροσανατολίζει και να καλύπτει τη συνεργασία του με το σύστημα, το οποίο σύστημα τον δημιούργησε για να επιβιώνει το ίδιο. Οπότε η διαμάχη με τον φασισμό καταλήγει σε διαμάχη με το σύστημα εκμετάλλευσης.
Coming soon, ο ρόλος του φασίστα σε Κύπρο και Ελλάδα.

Read more