Προσπάθεια εισαγωγής στην επαναστατική λογική: Αυγούστου 2013

Σάββατο 24 Αυγούστου 2013

Χάσικος reloaded: Δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo

Αρχές Ιούνη ο Χάσικος διερωτήθηκε αν ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη'' ώστε να δικαιολογήσει την απόφαση να κλείσουν το κεντρικό σφαγείο. Τότε είχαμε σημειώσει κάποιες σκέψεις για τον πραγματικό ρόλο του κράτους. Σήμερα δήλωσε ότι ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'' άρα πρέπει να κλείσει ο Οργανισμός Ανάπτυξης Γης. Να μας πει αν γίνεται ο Χάσικος, ποιος είναι τελικά ο ρόλος του κράτους όπως τον φαντάζεται. Να ξέρουμε τι πλάνο έχουν οι ''ειδικοί'', οι ''πεφωτισμένοι επιστήμονες'' της εξουσίας.

''Είναι κάτι που συμφωνεί και η τρόικα'' λέει ο Χάσικος, κάτι που φανερώνει ότι ήταν κυβερνητική ιδέα*, αλλά η ανεξάρτητη δημοσιογραφία του τόπου το πάει ένα βήμα παραπέρα και το βαφτίζει ''μνημονιακή υποχρέωση''.

Το κλείσιμο ενός τέτοιου οργανισμού δείχνει το πραγματικό πρόσωπο των αδίστακτων εξουσιαστών που σε εποχές κρίσεων και ανακατατάξεων του κεφαλαίου εντός και εκτός Κύπρου, κόβουν ακόμα και τις διευκολύνσεις προς τους ασθενέστερους. Γιατί το κράτος είναι απλά ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης της ελίτ. Και όταν η ελίτ αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν έχει περιθώρια να πετά ξεροκόμματα στους από κάτω.

Έχει ενδιαφέρον το σύντομο μήνυμα της αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του Ο.Α.Γ στην ιστοσελίδα του οργανισμού. Σημειώνει το μικρό γρανάζι της κρατικής μηχανής:

''Η υπογραφή του Μνημονίου και οι αποφάσεις του Eurogroup διαμορφώνουν νέα δεδομένα. [...] Ο Οργανισμός θα συνεχίσει να εργάζεται με συνέπεια και να προσφέρει διευκολύνσεις στους μέτρια και χαμηλά αμειβόμενους συμπολίτες μας που θέλουν, κάνοντάς το όνειρό τους πραγματικότητα, να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.''

Ευτυχώς που δεν ορκίστηκε κιόλας... Είπα ορκίστηκε, και θυμήθηκα τον διευθυντή του ΡΙΚ που ''θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει, παρά να υπακούσει'' όπως δήλωσε πριν κανένα 2μηνο για το ενδεχόμενο κλεισίματος του ΡΙΚ, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Άλλη ιστορία και το ΡΙΚ...

Επιστρέφοντας στον ρόλο του κράτους κατά τον Χάσικο και κάθε φιλελεύθερο που θέλει μικρό αλλά όχι ανύπαρκτο κράτος, για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, θα σημειώσουμε τα εξής:

Το κράτος είναι αυτό που θα σου αλλάξει τα φώτα με νέους φόρους τύπου Ακίνητης Περιουσίας, ώστε πλέον να πληρώνεις ενοίκιο για το ίδιο σου το σπίτι
Το κράτος θα σε απειλήσει με φυλάκιση αν δεν πληρώσεις τον φόρο
Το κράτος θα νομοθετήσει ώστε να δουλεύεις σε ελεύθερο τουριστικό ωράριο
Σύντομα δουλειά του κράτους μπορεί να μην είναι να κάμνει τον γιατρό**, τον παροχέα τηλεπικοινωνιών, τον ταχυδρόμο, τον πανεπιστημιακό και ότι άλλο θεωρήσει περιττό η οικονομικά φιλελεύθερη παρέα που ανέβηκε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα που έχουν ξεχάσει ακόμα και οι ίδιοι
Σύντομα θα σου πετάξει και ένα Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, τόσο όσο για να έχεις να πληρώνεις τους φόρους και τα νοσοκομεία, και παρότι άνεργος ή μόλις που τα βγάζεις πέρα, θα πεις και ευχαριστώ

* Ο Άδωνις παραδέχεται ότι πολλά μέτρα ήταν κυβερνητικής έμπνευσης, αλλά τα πλάσαραν σαν ''τροϊκανά''. Στο βίντεο εδώ.

** Ο Άδωνις πάλι, θέλει να δώσει το νοσοκομείο της Σαντορίνης σε ιδιώτη.

Κατερίνα Γώγου - Για Την Αποκατάσταση Του Μαύρου: Μια μικρή συζήτηση με τον σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη

Στα πλαίσια του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού, προβλήθηκε το κινηματογραφικό πορτρέτο της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου, του σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη. Το ντοκιμαντέρ, στα 67 λεπτά που διαρκεί, καλύπτει όλα τα στάδια της ζωής της Κ. Γώγου, από τα πρώτα βήματα στον κινηματογράφο μέχρι το τέλος της ζωής της, το οποίο επέλεξε η ίδια το 1993.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή προσπάθεια, καθώς μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που την γνώρισαν, σκιαγραφείται μια ''ηρωϊκή'' και δραστήρια Γώγου όπως την φαντάζεται ο μέσος νεαρός αναγνώστης του έργου της, αλλά ξεπροβάλει και η Γώγου της διπλανής πόρτας, η Γώγου που υπάρχει και σήμερα, και ενσαρκώνεται σε κάθε άνθρωπο που μάχεται για την προστασία των κατατρεγμένων.

Από τις κορυφαίες στιγμές, η απαγγελία της Εύας Κουμαριανού των στίχων ''την ίδια πάντα ώρα που οι κόκκινες φαλτσέτες τους διαφορετικούς σκοτώνουν'' (Σόνια, Απόντες 1986), μια εικόνα ισχυρής σημειολογίας. Γενικά η ταινία εμπνέει και μπορεί να σε οδηγήσει στο βιβλιοπωλείο την επόμενη μέρα, οπότε κρίνεται πολύ θετικά.

Ο σκηνοθέτης Αντώνης Μποσκοΐτης που ήταν παρόν στις 2(!) προβολές της ταινίας και απάντησε σε πολλές ερωτήσεις των θεατών, δέχτηκε με χαρά να απαντήσει και σε κάποιες δικές μας.

Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο σου και να σε ρωτήσω κατευθείαν, γιατί ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου;

Γιατί, νομίζω, έλειπε κι επιπλέον η μακαρίτισσα δεινοπάθησε σε τηλεοπτικά αφιερώματα του στυλ ''Άγιοι των Εξαρχείων'' και δε συμμαζεύεται. Τι σχέση είχαν δηλαδή η Γώγου, ο Άσιμος και ο Σιδηρόπουλος ως καλλιτέχνες, πέραν του πλαισίου της εποχής τους κι ενός κοινού χωροχρόνου δράσης; Την ίδια στιγμή, π.χ., που τα βιβλία της Γώγου έσκιζαν απ' την άποψη των πωλήσεων, ο Άσιμος πουλούσε τις κασέτες του στο δρόμο κι έτρωγε και ξύλο απ' τους Κνίτες. Πέρα τώρα απ' όλα αυτά, όπως έχω ξαναπεί, το ντοκιμαντέρ αυτό θα γυριζόταν από το 2007, απλά μεσολάβησε ένα άλλο project κι έτσι, το 2011, είπαμε να το ξεκινήσουμε τελείως ανεξάρτητα, χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση. Αυτοδιαχειριζόμενα σχεδόν, όπως θα ταίριαζε και στην ίδια τη Γώγου.

Η επαφή σου και οι συνεντεύξεις με άτομα που την γνώριζαν προσωπικά, άλλαξε την εικόνα που είχες σχηματίσει στο κεφάλι σου γι’ αυτήν μέσω των βιβλίων της;

Δεν θα το έλεγα, αφού συνήθως για να καταπιαστώ κινηματογραφικά με ένα πρόσωπο, θα πρέπει να το γνωρίζω καλά εκ των προτέρων, να το ''έχω'', που λένε, και φυσικά δεν εννοώ προσωπική γνωριμία. Παρεμπιπτόντως, μία άσχημη εικόνα της Γώγου κρατώ δυο μήνες πριν να φύγει, σε καφενείο των Εξαρχείων.

Ποιό βιβλίο θα πρότεινες ως εισαγωγή στο έργο της;

Ασυζητητί, τα ''Τρία Κλικ Αριστερά'', το πρώτο της, που θεωρώ τομή στη νεοελληνική γραμματεία και που από το 1978 δεν έχει σταματήσει να επανεκδίδεται.

Η ανταπόκριση στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Μπορώ να πω ήταν κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ καθώς χρειάστηκε να προγραμματιστεί και δεύτερη προβολή. Περίμενες τέτοια ανταπόκριση;

Ναι, την περίμενα τέτοια ανταπόκριση, καθώς από τον περασμένο Σεπτέμβρη που πρωτοπροβλήθηκε η ταινία στις αθηναϊκές ''Νύχτες Πρεμιέρας'', η επίσημη ιστοσελίδα της κατακλυζόταν από μηνύματα ανθρώπων από την Κύπρο που ρωτούσαν αν θα παιχτεί κάποια στιγμή κι εκεί. Χαίρομαι πολύ γι' αυτό και, πίστεψε με, όχι για το αν ο κόσμος ήρθε να παρακολουθήσει μια καλή ή κακή ταινία, αλλά για να δει κάτι πιο ολοκληρωμένο για τη Γώγου και για να τη γνωρίσει ενδεχομένως καλύτερα.

Πιστεύεις ότι αυτή η δίψα οφείλεται στην ‘’εποχή των μνημονίων’’ ή στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν κάτι που έλειπε και ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού; Παρεμπιπτόντως τι κόσμος βλέπει το ντοκιμαντέρ;

Αν θες τη γνώμη μου, η Γώγου λειτουργεί και ως αντιφασιστικό σύμβολο κι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ''βρωμίζει ο φασισμός στη γη/ σαν κότες σφάζοντ' οι λαοί'' πού'λεγε κι ο Πάνος Τζαβέλλας. Απ' την άλλη, αυτό το ''ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού'' δεν υπάρχει για να 'μαστε ρεαλιστές. Εννοώ πως μετά βίας κάθισε δύο εβδομάδες η ταινία στον Δαναό και στο Τριανόν, ενώ στη Θεσσαλονίκη προβλήθηκε για πέντε συνεχείς εβδομάδες. Η Γώγου, λοιπόν, εξακολουθεί να μην είναι mainstream, παρ' όλη την υπερπροβολή της μέσα στο 2013 λόγω του δικού μου ντοκιμαντέρ, του θεατρικού έργου της Σοφίας Αδαμίδου και του βιβλίου - CD του Γιώργου Κορδέλλα. Για το άλλο που ρώτησες, για το ποιος κόσμος δηλαδή είδε την ταινία, ενδεικτικά θα σου πω ότι στην πρώτη - πρώτη προβολή της στον Δαναό, στις 5.30 το απόγευμα, ήρθε ένας μυστήριος τύπος μόνος του και μου είπε ότι ήταν τρόφιμος ψυχιατρείου κι ότι πήρε ειδική άδεια για να βγει και να δει το φιλμ. Είχα κατασυγκινηθεί! Σε γενικές γραμμές κυρίως νέοι βλέπουν την ταινία, φοιτητόκοσμος, όπως και κάποιοι μεγαλύτεροι της γενιάς της Γώγου.

Μετά το τέλος της προβολής αναφέρθηκες στις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Αθήνα, ξυλοδαρμοί, φασισμός κ.τ.λ. και στον προφητικό λόγο της Γώγου σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα συγκεκριμένα φαινόμενα. Δώσε μας λίγες περισσότερες εικόνες για την σημερινή οικονομική και κοινωνική ζωή της Αθήνας.

Μία μόνο λέξη: Χάλια. Δεν κινείται τίποτα, δε σαλεύει τίποτα και τρώμε στη μάπα καθημερινά και τους ναζήδες. Τους βάλαμε στα σπίτια μας, βλέπεις, μέσα από τα σιχαμερά κανάλια των μεγαλοκεφαλαιούχων. Παραδόξως, θα έλεγα ότι ειδικά αυτή την περίοδο η Αθήνα σφύζει από εκδηλώσεις, θέατρα, προβολές, συναυλίες, θεάματα. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσα events μαζεμένα. Αυτό κάτι δείχνει, πάνω απ' όλα την ανάγκη κάποιων καλλιτεχνών να φωνάξουν, να αντιδράσουν με όση δύναμη έχουν. Πάλι, όμως, όλα γίνονται ιδίοις εξόδοις, όλοι ''μπαίνουμε μέσα'' - συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου - και όλα μοιάζουν σα να γίνονται για να γίνουν, ανεξαρτήτως αποδοχής και απήχησης τους. Καλό αυτό υπό μία έννοια, αλλά πόσο ν' αντέξουν πια κι οι καλλιτέχνες;

Έχεις καθόλου πληροφορίες για τις πωλήσεις των βιβλίων της τα τελευταία χρόνια, από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου μέχρι σήμερα;

Στατιστικά, όχι, αλλά ξέρω ότι φέτος που συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το θάνατο της Γώγου, ο Καστανιώτης προχώρησε σε έναν τόμο επιμελημένο με τα άπαντα της. Κάτι λέει αυτό! Υπάρχει επίσης και το βιβλίο - CD ''Πάνω - κάτω η Πατησίων'' από την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά με μελοποιημένα ποιήματα της και όμορφα κείμενα δικών της ανθρώπων. Πάντως, οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες ''πωλήσεις'' της είναι on the road, στους τοίχους των Εξαρχείων με τα ποιήματα της.

Πολλοί αναφέρθηκαν στη ζωή της λέγοντας ότι αδικήθηκε και ότι της φέρθηκαν σκληρά. Πιστεύεις ότι η πορεία της ζωής της καθορίστηκε από εξωγενείς παράγοντες ή περισσότερο καθορίστηκε από την ίδια και τον δρόμο που επέλεξε, της υπεράσπισης του κάθε κατατρεγμένου άρα και της συνεχούς σύγκρουσης;

Και τα δύο. Το πρώτο πάει περισσότερο σε βάθος της ψυχοσύνθεσης της, το δεύτερο όμως ήταν η ίδια σαν καλλιτέχνιδα και σαν ώριμη γυναίκα. Μην ξεχνάμε ότι η ''δράση'' της συνέπεσε χρονικά με τεράστιες ποσότητες ηρωίνης που ρίχτηκαν κανονικά και με το...νόμο στην πλατεία Εξαρχείων για να αφανιστούν τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της.

Σε ερώτηση που δέχτηκες μετά την προβολή, διαφώνησες με την άποψη ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν σπουδαίοι δημιουργοί και δεν παράγεται έργο τέτοιας βαρύτητας, αντίθετα υποστήριξες το αντίθετο, ότι υπάρχει πληθώρα έμπνευσης και δημιουργίας. Μπορείς να αναφέρεις συγκεκριμένους συγγραφείς, ποιητές, μουσικούς ή γενικότερα άτομα που είναι προς το παρόν άγνωστα στο ευρύ κοινό αλλά παράγουν σημαντικό έργο σήμερα;

Κοίταξε, η Γώγου υπήρξε unique περίπτωση, ειδικά ως ''πρωτοεμφανιζόμενη'' στην ποίηση το ΄78. Είναι άτοπο να απαντήσω αναφορικά με σημερινούς καλλιτέχνες δεδομένης της διαφορετικής πορείας που μπορεί να είχαν και να έχουν. Και ποιος είμαι εγώ να συστήσω συγκεκριμένους συγγραφείς - ποιητές - μουσικούς; Τέλος πάντων, θεωρώ σημαντική λόγου χάριν την έκδοση της ''Νέας Συντέλειας'' που επιμελούνταν ο Νάνος Βαλαωρίτης και ο Αντρέας Παγουλάτος ή το μέχρι τώρα ποιητικό έργο του Θωμά Τσαλαπάτη, ενός νέου ποιητή που αρθρογραφεί και στην ''Εποχή''. Έχω την τύχη να απολαμβάνω την παρέα πολλών νέων καλλιτεχνών, μουσικών, ποιητών, που εγώ θεωρώ σημαντικούς, άγνωστοι στο ευρύ κοινό, και που τώρα δυσκολεύομαι να ''απομονώσω'' ονόματα.

Τα δικά σου σχέδια για το μέλλον;

Μόνο κάποιες συζητήσεις με τη Ναταλία Ρασούλη, την κόρη του Μανώλη, για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα φυσικά τον σημαντικό μπαμπά της. Δύσκολα πολύ τα πράγματα πλέον, εφόσον όλοι οι μηχανισμοί στήριξης μίας ταινίας αυτή την περίοδο είναι πλήρως αδρανοποιημένοι...