Είδα προχτές ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που αναφερόταν στην ιδέα του συνεταιρισμού στα πρώτα επαγγελματικά βήματα των νέων στην Ευρώπη. Το βρήκα ενδιαφέρον, ειδικά το πρώτο παράδειγμα που προβάλει, γιατί περιέχει ''κρυφά μηνύματα'' που μπορούν να ωφελήσουν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, αλληλεγγύης και ενός υψηλού αισθήματος ευθύνης για τα θέματα που πρέπει να αφορούν όλους, σε μια εποχή που η κοινωνία ολισθαίνει προς την ανθρωποφαγία.
Επιγραμματικά, ο συνεταιρισμός σε πολλά επαγγέλματα μπορεί να διώξει από τη μέση το αφεντικό και να τοποθετήσει στο τιμόνι τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στο παράδειγμα του βίντεο, μια ομάδα νέων επιστημόνων, που κατέχει τα ''μέσα παραγωγής'' για τη δουλειά της, τους υπολογιστές τους, και τη γνώση του αντικειμένου, σχηματίζει ένα συνεταιρισμό. Η εταιρεία είναι αυτοδιαχειριζόμενη, με την εργασία, τον κόπο και το κέρδος να μοιράζεται εξίσου.
Το σημαντικότερο στοιχείο, νομίζω είναι η απουσία επικεφαλής και η οριζόντια διάρθρωση της εταιρείας. Κάθε εργαζόμενος ξέρει τι πρέπει να κάνει για το καλό του ιδίου και του συνόλου στο οποίο συμμετέχει. Οι εργαζόμενοι καρπώνονται ολόκληρη την αμοιβή για την εργασία τους, άρα μπορούν να δουλεύουν λιγότερο αφού απουσιάζει το ληστρικό μερίδιο της αμοιβής του αφεντικού ή του διευθυντή.
Η απουσία ιδιοκτήτη-αφεντικού και ο διαμοιρασμός ολόκληρης της αμοιβής μεταξύ των εργαζομένων ευνοεί την ευκολότερη μετάβαση σε εναλλακτικά νομίσματα όπως π.χ η πίστωση με εργατοώρες, ή και την πλήρη κατάργηση του χρήματος και της μισθωτής εργασίας. Το αφεντικό είναι το πιο αντιδραστικό στοιχείο στο ενδεχόμενο κατάργησης ή αλλαγής του τρόπου αμοιβής, αφού τότε θα αναγκαζόταν να εργαστεί πραγματικά αντί να συσσωρεύει κομμάτι του κόπου των υπαλλήλων του.
Το συνειδησιακό άλμα της δυνατότητας εργασίας χωρίς διεύθυνση ή ιδιοκτήτη, είναι κρίσιμης σημασίας για το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής από τη σημερινή.
Το συνειδησιακό άλμα της δυνατότητας εργασίας χωρίς διεύθυνση ή ιδιοκτήτη, είναι κρίσιμης σημασίας για το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής από τη σημερινή.
Ο συνεταιρισμός μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, κυρίως όμως σε επαγγέλματα πνευματικής εργασίας, όπου το κόστος ''εξοπλισμού'' είναι χαμηλό. Τα παραδείγματα είναι αρκετά, αλλά όσον αφορά στους νέους επιστήμονες, οι κλάδοι που μπορώ πρόχειρα να σκεφτώ είναι όσοι εμπλέκουν υπολογιστές, ή στην εκπαίδευση, γενικά οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες (γραφίστες, φωτογράφοι, κ.τ.λ), δηλαδή επαγγέλματα στα οποία το ενοίκιο ενός χώρου δουλειάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο (μαζί με τους φόρους του κράτους).
Σε παραδείγματα χειρωνακτικής εργασίας (π.χ ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γεωργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.τ.λ) ο συνεταιρισμός αντιμετωπίζει διάφορα άλλα σημαντικότερα προβλήματα που δεν χωράνε εδώ.
