Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

Αλεξάνδρου του Μεγαλομάρτυρος (3 αξέχαστα ντοκουμέντα)

Στο πρώτο έκτακτο δελτίο ειδήσεων γίνεται αναφορά σε επεισόδια, επίθεση με μολότοφ, από ομάδα αντιεξουσιαστών. ''Δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση από την αστυνομία'', αλλά η ανταπόκριση έγινε ''σύμφωνα με πληροφορίες''... προφανώς από την αστυνομία.


Σημ.: Η Νάντια Αλεξίου, η ανταποκρίτρια που ''ήθελε να πιστεύει πως το επεισόδιο θα έληγε εκεί'', ήταν η δημοσιογράφος που με κατάθεση της βοήθησε στην αθώωση του Κασιδιάρη, για συμμετοχή σε επίθεση με μαχαίρι το 2007.

Το Mega παραποίησε το γνωστό βίντεο από τη δολοφονία, προσθέτοντας ήχους σύγκρουσης και παράλληλα οι δημοσιογράφοι του μιλούσαν για επίθεση από 30 άτομα.


Μια εκπομπή για απόψεις που ακούστηκαν τότε από δημοσιογράφους, πολιτικούς και διάφορους άλλους. Τα λόγια μπροστά στο μικρόφωνο, μένουν καταγραμμένα.


Υ.Γ: Στα δελτία των 8, σου μιλά το κράτος και η αστυνομία

Read more

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Άκου Σωκρατάκο


Βγήκε ο Χάσικος τις προάλλες και είπε τα εξής:


''...αφαιρά κάτι από ένα δικό μας άνθρωπο''.
Ποιός είναι δικός μας και ποιός όχι; Ποίοι είμαστε εμείς και ποιοί οι άλλοι; Και ποιός είναι ο Χάσικος, που χωρίζει σε ''εμείς'' και σε ''άλλοι''; Εμείς είμαστε στην ίδια ''ομάδα'' με τον Χάσικο; Χάσικε αν είσαι μαζί μας, εμείς είμαστε οι άλλοι!

-------------------------------------------------------

Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι τον λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να 'σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτιστικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι' αυτό. Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, είμαι παράγωγο όλων των τάξεων, των φυλών και των εθνών. Δεν υποκρίνομαι πως είμαι φυλετικά και κοινωνικά αμιγής όπως εσύ, ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου.

WILHELM  REICH - ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ


Υ.Γ: Για όποιον δεν μπορεί να περιμένει μέχρι αύριο για να βρει το (μικρό) σπουδαίο βιβλίο και μπορεί να διαβάζει από τον υπολογιστή, υπάρχει ολόκληρο εδώ.

Read more

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

Η Ζέτα μειώνει την ανεργία

Επήα χτες να ανανεώσω το στάτους μου ως άνεργος. Κάθομαι στην καρέκλα, απέναντι από μια κυρία κοντά στη σύνταξη. Παίρνει τα χαρτιά μου, πληκτρολογεί κάτι στον υπολογιστή και γυρίζει πάνω μου και ξεκινά η εξής στιχομυθία:

Πράξη 1η:
-Μα Συστεμάτικς μου εσύ δουλεύκεις, δεν είσαι άνεργος.

-Ναι, που πότε;
-Βλέπω δαμέ ότι δουλεύκεις σαν ωρομίσθιος εκπαιδευτής σαλιγκαριών.

-Μα τούτο ήταν πέρσι, ως τον Μάη. Είχα πει στην κοπέλα κάποια προηγούμενη φορά να το σβήσει.
-Δεν εργάζεσαι πλέον εκεί;
-Όχι, εσταμάτησα τον Μάη και δεν με κάλεσαν φέτος.
-Αααα μάλιστα.
-Έτσι κ' αλλιώς, θεωρούμαι άνεργος αν εργάζομαι κάτω από 17 ώρες την εβδομάδα...
-Όχι πλέον, άλλαξαν τα πράγματα. Η υπουργός μας (στάζοντας μέλι) άλλαξεν το, και πλέον έστω και μια ώρα να δουλεύεις, δεν θεωρείσαι άνεργος.
-Μα σοβαρά; Πότε έγινε τούτο;
-Έτσι εν τωρά, άλλαξεν το ... (κάπου δαμέ εσκέφτουμουν με απέναντι που τη Ζέτα και δεν επρόσεχα).

Πράξη 2η:

-Έκαμες αίτηση για τα προγράμματα της Α.Ν.Α.Δ; Εβοηθήσαμε πολύ κόσμο.
-Μα για τι θέσεις; (έπαιζα τον ανήξερο)
-Ουυυ εστείλαμε πολύ κόσμο σε διάφορα πόστα. Εδώ στο γραφείο επιάσαμε τρεις κοπέλες. Η κοπέλα δαμέ δίπλα εσπούδασε αγγλική φιλολογία, επιάσαμε και μια γιατρό και... (έβλεπα την κοπέλα δίπλα)
-Μα με τι μισθό; (έπαιζα τον παλαβό)
-500 ευρώ. Έμαθε και τη δουλειά μια χαρά, δουλεύκει κανονικά (η κοπέλα δίπλα).

Κάπου δαμέ άρχισε ένα πάρτυ μες το μυαλό μου. Εσκεφτόμουν να τη ρωτήσω, μα εσύ πόσα πιάνεις; Σίγουρα εχτύπαν το διχίλιαρο με τέτοια ηλικία σε τέτοιο πόστο. Και μετά να την επείραζα λέγοντας της, ε φύε να πιάσουν ακόμα 2-3 της Α.Ν.Α.Δ με τα λεφτά σου, και κάτι τέθκοια μικροαστικά-φασιστικά. Ή να της έλεγα, ε φύε εσύ να με πιάσουν εμένα με 500 ευρώ, παρά να σου δίνουν εσένα 2000, αλλά δεν είχα πολλή όρεξη για κουβέντα και ευτυχώς εχτύπησε το τηλέφωνο της. 


Καθώς εμιλούσε, εσκέφτουμουν ότι άμα ξεκινήσει η σκούπα στο δημόσιο, όπως γίνεται στην Ελλάδα, θα φύγει πρώτη πρώτη η κυρία. Γενικά σε πολλά πόστα, τα 500ρικα της Ζέτας, τα κομμάντα της, οι δούρειοι ίπποι που έστειλε, θα στείλουν πολλούς αξιοπρεπώς αμειβόμενους σπίτι τους, αφού η δουλειά θα βγαίνει με τους φτηνούς πτυχιούχους.

Πράξη 3η:
-Βλέπω εδώ, κάτι θέλουν στο τάδε εκτροφείο.
-Ά είδα τα.
-Δεν σου κάμνουν;
-Ε θέλουν κάτι αρκετά εξειδικευμένο και προτιμούν πληροφορικάριους
-Ααα... Έχει και ένα ίδρυμα βλέπω... αλλά θέλουν ρωσόφωνους...
-Ναι είδα το, έπιασα τηλέφωνο και έστειλα παρόλο που δεν ξέρω ρωσικά, αλλά τίποτε.
-Άλλη πόλη, να κοιτάξω; (ξεκινά να κοιτάζει)
-Μα πως θα πηγαίνω, δεν έχω αυτοκίνητο. (για να τις βάλω δύσκολα)
-Μα δεν θα πηγαινοέρχεσαι, να μένεις εκεί.
-Μα τι εννοείς, να νοικιάσω;
-Ναι, άμα βρούμε κάτι, να νοικιάσεις βέβαια.
-Μα με τι μισθό νομίζεις ότι θα μου βρεις δουλειά; Έχει μισθούς πλέον που φτάνουν και για ενοίκιο στην ειδικότητα μου;

Κάπου δαμέ ξαναχτυπά το τηλέφωνο. Κλείνει, και αφού δεν βρήκε τίποτε στην άλλη πόλη, τυπώνει μου το χαρτί για να φύγω και με αποχαιρετά με ένα ύφος συγκαταβατικό-παρακλητικό-παρακινητικό, λέγοντας μου:

-Άτε Συς μου, και να αρχίσεις σιγά σιγά να είσαι πιο ανοικτός σε διάφορες δουλειές και σε άλλους τομείς εκτός που τα σαλιγκάρια.

Είπε και κάτι άλλα που δεν θυμάμαι, αλλά γενικά με έσπρωχνε στα 500ρικα της Ζέτας, σε οποιαδήποτε θέση στην γραφειοκρατία. Γενικά, η συμπεριφορά της ήταν σα να δούλευε με προμήθεια και έπρεπε απλά να φύγω πάση θυσία από τη λίστα των ανέργων, με οποιονδήποτε τρόπο. Σαν να δούλευε για να βελτιώσει (εικονικά) τους αριθμούς της δικής της ''επιχείρησης''. Σαν να ήταν η Ζέτα η ίδια. Ένας δημόσιος υπάλληλος που υπηρετεί με ζήλο ένα κράτος που φτωχοποιεί τους εργαζόμενους. Και δεν μπορώ να πω, κάμνει την καλά τη δουλειά της.

Read more

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Για τη δολοφονία των χρυσαυγιτών

Μια ιστορία για την επιδερμική ανάγνωση των πραγμάτων, χαρακτηριστικό κοινωνιών που ολισθαίνουν προς τον εκφασισμό, και για τα γεγονότα, που μερικές φορές έχουν απλές ερμηνείες. Για τα δολοφονηθέντα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, που δρούσε με μεθόδους μαφίας. Εκβιασμοί, προστασία σε μαγαζιά, ξυλοδαρμοί και δολοφονίες...


Ήταν τότε που εξεθάψαν τον Τάσσο. Επισκέφτηκα μια θεία μου, έτσι λίγο μεγάλης ηλικίας, για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι. Η θεία μου ήταν Δηκοϊκή. Τούτο ήταν το μόνο της φανερό ''σακκατηλήκι''. Έκαμε μου καφέ και ερώταν με διάφορα. Σε κάποια φάση ήρτεν η κουβέντα στα της επικαιρότητας.

Γυρίζει τότε, χαμηλώνοντας τη φωνή σαν να ήθελε να μου πει κάτι σημαντικό που πρέπει να βάλω καλά στο μυαλό μου, γιατί τέθκεια αποστάγματα σοφίας, σπάνια εκκρίνονται. Λέει μου ''κοίτα να δεις γιε μου, τον Τάσσο, ακόμα τζαι πεθαμμένο φοούνται τον. Εν τόση η λύσσα τους εναντίων του, γιατί ήταν μεγάλος πατριώτης, που ακόμα τζαι μες το χώμα ενοχλεί τους''.

Εγώ έβλεπα την, με εκείνη την φάτσα την μα-περιπέζεις-μας-ρε-θεία;-Πιστέφκεις-έτσι-αρλούμπες; Και εδιούσα της κκελλές μου δυνατά-απανωτά-εικονικά facepalms, και με τα δύο χέρια.

Λίγες μέρες πριν και αμέσως μετά το ξέθαμμα του Τάσσου, ήμουν στην Αθήνα στο σπίτι κάποιου ΚΚΕ. Καλός άνθρωπος ο συγκεκριμένος ΚΚΕς, διαβασμένος, ψύχραιμος και συχνά σωστός αναγνώστης των καταστάσεων της επικαιρότητας και των μελλούμενων. Έκαμε μου εντύπωση το σχόλιο και η σιγουριά του τότε: ''Συστεμάτικς μου, να δεις που τον ξέθαψαν για λύτρα. Το λείψανο είναι ο καλύτερος όμηρος, δεν πεινάει δεν διψάει, δε σε βλέπει ώστε να σε καρφώσει μετά... Όπως με τον Τσάρλι Τσάπλιν.''

Read more

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013

Αναδιάταξη στη δεξιά πολυκατοικία-εκστρατεία επανοικειοποίησης ψήφων-αναβάπτιση στην κολυμβήθρα της ''μετριοπάθειας''

Χαρές στα ελληνικά κόμματα αφού μέρος των απογοητευμένων ψηφοφόρων τους επαναπατρίζονται. Ειδικότερα Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ ηγούνται της προσπάθειας για ''κάθαρση'' από τα αντιδημοκρατικά στοιχεία και παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της αστικής νομιμότητας.

Μετά τις περσινές εκλογές, οι απώλειες για τα κόμματα της συγκυβέρνησης έπρεπε να ελεγχθούν και να συγκεντρωθούν κάπου προσωρινά. Παλαιότερα, τον ρόλο του κόμματος διαμαρτυρίας τον έπαιζε το ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη. Όταν κάηκε το χαρτί Καρατζαφέρης, το μαντρί της ναζιστικής γκρούπας βόλεψε. Η Χρυσή Αυγή ήταν η βαλβίδα εκτόνωσης της απογοήτευσης του ψηφοφόρου, που τα τελευταία χρόνια προδόθηκε επανειλημμένα από τους ''εκπροσώπους'' που επέλεγε. Η επιδερμική ανάγνωση (σύμπτωμα εκφασισμού) της κατάστασης στην οποία διολισθαίνει η Ελλάδα, τον έφεραν από το μαντρί των κομμάτων της κυβέρνησης, στους κόλπους της δήθεν αντισυστημικής Χ.Α.

Η Χ.Α κράτησε τους απογοητευμένους ψηφοφόρους στους κόλπους της σαν ρεζέρβα στο σύστημα. Σκοπός ήταν να εμποδιστεί η ριζοσπαστικοποίηση του εργάτη, του αγρότη ή γενικά του μέσου έλληνα που ένιωθε να φτωχοποιείται. Η προσοχή έπρεπε να στραφεί αλλού. Η φτωχοποίηση του έπρεπε να ερμηνευθεί με συγκεκριμένο τρόπο και να αποκτήσει πρόσωπο, ώστε η σκέψη του να απομακρυνθεί από τις πραγματικές αιτίες. Φταίει ο εξαθλιωμένος μετανάστης, ο δημόσιος υπάλληλος, ο γείτονας, οι προηγούμενοι... Οποιοσδήποτε άλλος εκτός από το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης. Και το πέτυχαν, αφού το σύστημα είναι απρόσωπο και δεν μπορείς να το δείξεις με το δάκτυλο για να το καταλάβει ο επιδερμικός αναγνώστης που επιλέγει την εύκολη πληροφόρηση, από τον κόπο που προϋποθέτει η αναζήτηση της αλήθειας που αποκρύπτεται.

Η Χ.Α ήταν το μαξιλαράκι ασφαλείας για το σύστημα και τώρα που ο κόσμος χρειάζεται να επιστρέψει πίσω στο αδελφό κόμμα της Ν.Δ, το μαξιλαράκι είναι άχρηστο. Η δολοφονία του Π. Φύσσα ήταν η ευκαιρία της κυβερνητικής φασισταρίας να ενδυθεί τον χιτώνα της ''κάθαρσης'' της κοινωνίας από τα φασιστικά στοιχεία. Τα ίδια κόμματα, που άνοιξαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ελλάδα σε μια περίοδο διαγκωνισμού με τους αρχιφασίστες.

Μπροστάρης στην ''κάθαρση'' αυτή την περίοδο, το κόμμα του Φαήλου Κρανιδιώτη, του Άδωνι, του Βορίδη, του Πολύδωρα, και τόσων άλλων φασιστοειδών. Του Δένδια, ο οποίος ως υπουργός Δημόσιας Τάξης συγκάλυπτε την Χ.Α και την αστυνομία, απειλώντας τον Guardian με μηνύσεις, με αφορμή τις αποκαλύψεις για αποδεδειγμένους βασανισμούς αντιφασιστών στη Γ.Α.Δ.Α, μετά από πορεία ενάντια στις επιθέσεις της Χ.Α. Πρόεδρος του κόμματος και αρχιερέας της ''κάθαρσης'' από τους νοσταλγούς των δοσίλογων, ο Σαμαράς, ο Σαμαράς 2, που το 1982 ανακοίνωνε με ειδικό δελτίο την παρουσία του στο μνημόσυνο του Μελιγαλά.

Το σύστημα λοιπόν στήνει τη θεατρική παράσταση ''Κάθαρση'', όπου κάποια τσιράκια του κυνηγούν κάποια άλλα, ώστε τα πρώτα να πλασαριστούν ως νομικά και ηθικά καθαρά, και τα πλέον κατάλληλα να συνεχίσουν τη διαχείριση της τύχης του λαού. Επιπλέον η επιχείριση κάθαρση δημιουργεί και ένα προηγούμενο στην μεταπολιτευτική ελλάδα και ίσως δεν περιοριστεί στην Χ.Α.

Πιστεύουμε ότι οι συλληφθέντες, αν φυλακιστούν, θα παραμείνουν υπό κράτηση όσο βολεύει το σύστημα, για παράδειγμα μέχρι την επαύριο των επόμενων εκλογών. Ο φασισμός δεν έχει πρόσωπο και δεν φυλακίζεται. Κλείνοντας, να θυμίσουμε ότι ο Περίανδρος παραμένει ενεργός και συγκεντρώνει γύρω του, τους απογοητευμένους από την ''συστημική στροφή'' της Χ.Α με την είσοδο της στη βουλή.

''μην χαίρεστε που πέθανε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει ακόμα και είναι πάλι σε οργασμό''
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Read more

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Ελληνοκεντρική παιδεία ''με το σωστό περιεχόμενο''*


Την περασμένη Κυριακή, όπως και κάθε Κυριακή, ήταν η μέρα της εβδομάδας με τις δηλώσεις έξω που τις εκκλησιές. Εφκήκαν 5-6 συχνοί πελάτες των καναλιών, και ο αρχιεπίσκοπος, και εθυμηθήκαν το θέμα της παιδείας, έτσι πάνω σ' άνεμο (σχεδόν) και συντονισμένα. Ως συνήθως, τούτες οι μανούβρες γίνονται για να αλλάξει η ατζέντα και να πάμε που σοβαρά θέματα όπως ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας και τα μέτρα για εξοικονόμηση 700 εκατομμυρίων, σε ένα θέμα που όλοι ξέρουμε ότι αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί, σαν τα πρωτοβρόχια.

Βέβαια το θέμα της ''αποκατάστασης'' της παιδείας ήταν μες τα μυαλά των πατριδοκάπηλων, από το 2010 που εξεκίνησε η ''κυπροποίηση'' της παιδείας. Εσχεδιάζαν που τότε την διόρθωση της, μόλις άλλαζε η κυβέρνηση.

Εγραφτήκαν πολλά τούτες τις δύο μέρες. Οι συντηρητικοί του τόπου έδειξαν για ακόμα μια φορά πόσο απέχουν που τις λέξεις ''επιστήμη'' και ''μεθοδολογία'', ''εικασία'' και ''απόδειξη''. Θέλουν να αλλάξει το πρόγραμμα, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση των σχεδίων τους. Κουβέντες ανυπόστατες, θεωρίες συνωμοσίας, εχθροί παντού, το έθνος μας το υπεράνω και τέτοια σκηνικά. Το πιο ωραίο, που είχα ακούσει και πριν 2-3 μήνες που συγγενικό μου πρόσωπο και δεν επίστευκα στ' αυτιά μου τότε ότι κυκλοφορούσε τέτοια συνομωσιολογία, ήταν ότι το ΡΙΚ εξεκίνησε το ''Παίζουμε Κυπριακά'' για να περάσει σιγά σιγά στη συνείδηση του κόσμου, ότι τα κυπριακά εν γλώσσα και όχι διάλεκτος!

Κλασσική συνομωσιολογία σκοταδιστών που πιστεύκουν σε αθεμελίωτες, ατεκμηρίωτες θεωρίες, για αίματα τζαι φυλές που ταξιδεύκουν διαμέσω των αιώνων τζαι προσωποποιούνται στους κυπραίους, τζαι ούλλοι θέλουν να μας διαβάλουν, τζαι στέλνουν τους αριστερούς σαν κομάντος να κάμουν την δουλειά που πουμέσα, τζαι να ανοίξουν την κερκόπορτα για να μπουν οι οχτροί τζαι να μας αφελληνίσουν! Βέβαια τούτα πιστεύκουν τα οι τζοιμισμένοι, αλλά ταΐζουν τα του κόσμου οι όξυπνοι. Φάε πατρίδα και έθνος, ώσπου να βάλω το χέρι μου στην τσέπη σου.

Τέλοσπαντων. Εγώ να βάλω ακόμα δύο παράμετρους στη συζήτηση. Η ''ελληνοκεντρική παιδεία'' όπως είναι σήμερα είναι αυτή:
  • που δεν προλαβαίνει ποτέ να μπει στον 20ο αιώνα στο μάθημα της ιστορίας. Και αν μπει, θυμάται πολύ αμυδρά, την οκτωβριανή επανάσταση, τον μεσοπόλεμο, τον ισπανικό ''εμφύλιο'', τον ελληνικό και τα γεγονότα στην Κύπρο
  • και είναι αυτή που σε μαθαίνει ένα σωρό κείμενα και ποιήματα, χωρίς να σου αναφέρει την βιογραφία του λογοτέχνη και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν, με αποτέλεσμα να χάνεται το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, δεδομένα που θεμελιώνουν την γνώση που αποκτάται. Δύο παραδείγματα:
Η ''ελληναραδοκεντρική'' παιδεία της Κύπρου, δεν σου λέει ότι ο Ρίτσος ήταν κομμουνιστής. Κάμνεις 1-2 ποιήματα, μαθαίνεις να απαντάς στις εξετάσεις και αυτό είναι αρκετό. Μετά σε κάποια φάση ακούεις την Ρωμιοσύνη και η ''ελληναραδοκεντρική'' παιδεία, που σε μαθαίνει ότι μόνο οι ''πατριώτες'' έλληνες γράφουν για την πατρίδα, κάμνει σε να νομίζεις ότι τούτος ο Ρίτσος πρέπει να ήταν υπουργός του Μεταξά ή κάποιος με περικεφαλαία τζαι ασπίδα.

Δεύτερο παράδειγμα. Θυμάμαι έντονα, τότε που μας εδιδάξαν τα ''δεκατέσσερα παιδιά''. Ρωτά μας η καθηγήτρια, γιατί λέει στο ποίημα:

Τὰ λόγια σου βγαίνουν ἀργὰ σὰ μιὰ βρύση ποὺ στέρεψε:
«Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος... Ὁ μέγας Ἀλέξανδρος...».
Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Τὰ μέτρησες δέκα φορές.
Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Μετρᾶς τὸ ἕνα χέρι σου
-τ᾿ ἄλλο σου βρίσκεται τυλιγμένο σὲ συννεφιά-
τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. 

Εμείς δεν είχαμε ιδέα φυσικά, και απαντά η καθηγήτρια: Γιατί τότε υπήρχε φτώχια και η δασκάλα αναγκαζόταν να τους μιλά για τον Μέγα Αλέξανδρο ενώ επεινούσαν, και έκαμνε παράλληλα αμήχανες σκέψεις, καθημερινές, όπως το να μετρήσει τα δάχτυλα της...

Δεν μας είπε γιατί υπήρχε πείνα, για τον εμφύλιο, για τη γυναίκα του Βρεττάκου που ήταν δασκάλα, για το τσακισμένο χέρι της και για το ότι ο Βρεττάκος ήταν αριστερός και ενταγμένος στο ΕΑΜ στην αντίσταση...

Επιδερμική ανάλυση που έχει ως αποτέλεσμα να μην ξέρεις ή να ξεχνάς ότι οι περισσότεροι λογοτέχνες που διδασκόμασταν στο σχολείο ήταν αριστεροί ή και κομμουνιστές. Άρα η μετάδοση της σωστής ελληνικής παιδείας που σφύζει από έργα προοδευτικών λογοτεχνών είναι το ευκταίο για κάθε προοδευτικό άνθρωπο.

Υ.Γ: Άλλο θέμα είναι το γεγονός ότι ενώ συζητούν για ελληνικά και κυπριακά, οι μαθητές γράφουν greeklish και δεν μπορούν να αρθρώσουν μια σωστή πρόταση, ούτε καν με λέξεις κυπριακές.


*όπως τη διζωνική δικοινοτική :D
Read more

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Τάχα εκσυγχρονιστές, μοντέρνοι, ευρωπαίοι, φιλελεύθεροι κ.τ.λ, αλλά πάντα αμετανόητοι φασίστες

Έσιει που τον Ιούνη που ελέχθηκε το ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη;'' και τον Αύγουστο που ελέχθηκε το ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'', που κάτι με ενοχλεί. Σαν την πριγκίπισσα στο παραμύθι, που την έβαλαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι με κάμποσα στρώματα τζαι ένα μπιζέλι πουκάτω, τζαι δεν εμπορούσε να κοιμηθεί γιατί κάτι την ενοχλούσε ούλλη νύχτα...

Κάτι θύμιζαν λοιπόν αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό, και σήμερα ξανάπεσα τυχαία πάνω στο συγκεκριμένο περσινό άρθρο με το ακόλουθο κείμενο. Η υπογράμμιση δική μου:



Ο Φασισμός το 1921

Αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες

Του Μπενίτο Μουσολίνι*

Πριν περάσει κανείς σε λεπτομέρειες πρακτικού χαρακτήρα οφείλει, κατά την άποψή μας, να προσανατολίσει το πνεύμα του.  Εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε «φιναλιστές», με την έννοια με την οποία είναι τα παλιά κόμματα, αγκυλωμένα σε απαραβίαστα δόγματα και προϋποθέσεις, και τα οποία προτείνουν την πραγματοποίηση ενός αφηρημένου «τύπου» θεσμών και κοινωνίας. Οφείλουμε κυρίως να πάρουμε θέση απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα, η λύση των οποίων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες στην ιστορία του έθνους.

Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τη θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι στο εργατικό ζήτημα, απέναντι στο αγροτικό ζήτημα, απέναντι στην εξωτερική πολιτική. Θα το κάνουμε περιληπτικά, λόγω περιορισμένου χώρου.

Σήμερα το Κράτος είναι υπερτροφικό, παχυδερμικό, αχανές και αδύναμο, διότι έχει αναλάβει μια σειρά από λειτουργίες οικονομικού χαρακτήρα, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στο ελεύθερο παιχνίδι της ιδιωτικής οικονομίας. Σήμερα το Κράτος κάνει τον καπνοπώλη, τον ταχυδρόμο, τον σιδηροδρομικό, τον αρτοποιό, τον ασφαλιστή, τον πλοηγό, τον καφετζή, τον ζαχαροπλάστη, τον ναυαγοσώστη κτλ κτλ. Κάθε κρατική επιχείρηση είναι και μια οικονομική καταστροφή.

Ας εξηγήσουμε το γιατί. Λείπει από τη γραφειοκρατία η ορμή του ατομικού συμφέροντος και δεν υπάρχει ούτε καν η σκιά της έγνοιας για το συλλογικό συμφέρον. Η εμπειρία είναι κατηγορηματική επ’ αυτού. Όταν μιλάμε για κρατική και μονοπωλιακή οικονομία μιλάμε για καταστροφή και ερείπια.

Υπάρχουν δυο κυρίαρχες τάσεις: η μια, η σοσιαλιστική, που θα’ θελε να γιγαντώσει κι άλλο τον τερατώδη όγκο των μονοπωλίων του Κράτους. Η  άλλη, που αντιτίθεται σε κάθε νέο μονοπώλιο- κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θέλει να απαλλάξει το Κράτος από όλο αυτό το αβάσταχτο φορτίο της οικονομικής διαχείρισης. Ο φασισμός είναι αντιμονοπωλιακός.

Το Κράτος οφείλει να ασκεί όλους τους πιθανούς ελέγχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αλλά θα πρέπει να εγκαταλείψει  κάθε μορφή οικονομικής διαχείρισης. Δεν είναι δική του δουλειά. Ακόμα και οι λεγόμενες δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να αποδεσμευθούν από το κρατικό μονοπώλιο.

Εμείς, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι η τόσο πολύ (και δικαίως) δυσφημισμένη ταχυδρομική υπηρεσία θα βελτιωνόταν αυτομάτως αν, αντί να ανήκει σε ένα Κράτος-εταιρία, το οποίο τη διαχειρίζεται με επαίσχυντο τρόπο, υπό μονοπωλιακό καθεστώς, δινόταν σε δυο ή περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες.

Περιληπτικά, η θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος είναι η εξής: αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες. Με άλλα λόγια: ενδυνάμωση του πολιτικού Κράτους, αποδόμηση του οικονομικού Κράτους.

Σχετικά με το εργατικό κίνημα και τις επαγγελματικές οργανώσεις των χειρωνακτών εργαζομένων και των εργαζομένων του πνεύματος, η θέση του φασισμού είναι ξεκάθαρη: αποδέχεται αυτούς τους συνδικαλιστές οι οποίοι συμφιλιώνουν στο πεδίο της παραγωγικότητας τα συμφέροντα της τάξης με αυτά του έθνους. Ο φασισμός, δηλαδή, θα στηρίξει κάθε θεωρητικό ή πρακτικό κίνημα που θα προσπαθεί να εμφυσήσει μια συνδικαλιστική νοοτροπία [βασισμένη] στην πειθαρχία, τη βούληση, την παραγωγική ικανότητα στο πεδίο της εργασίας, με ισχυρές οργανώσεις, αυτόνομες κι ενωτικές. Που θα εντυπώσει στις ταξικές οργανώσεις έναν υγιή ιδεαλισμό κι έναν εθνικό χαρακτήρα, ως βάσεις για την ουσιαστική πραγμάτωση της διεθνούς αλληλεγγύης.[…]»

* Άρθρο στην εφημερίδα «Il Popolo d’Italia», αρ. 6, 7\1\1921.

Από το Edoardo και Duilio Susmel (επιμ), Opera Omnia di Benito Mussolini, La Fenice, Φλωρεντία 1955, τόμος XVI, σ. 101-102.  

Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

πηγή: 
rednotebook.gr


Update: Συνδυάστε στα πιο πάνω και τον Στυλιανίδη, που προειδοποίησε από τη νύχτα των εκλογών όσους σκέφτονται να αντιδράσουν προχωρώντας σε απεργία, και το πλαίσιο της πολιτικής τους γίνεται πιο σαφές.



Read more