Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Τάχα εκσυγχρονιστές, μοντέρνοι, ευρωπαίοι, φιλελεύθεροι κ.τ.λ, αλλά πάντα αμετανόητοι φασίστες

Έσιει που τον Ιούνη που ελέχθηκε το ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη;'' και τον Αύγουστο που ελέχθηκε το ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'', που κάτι με ενοχλεί. Σαν την πριγκίπισσα στο παραμύθι, που την έβαλαν να ξαπλώσει σε κρεβάτι με κάμποσα στρώματα τζαι ένα μπιζέλι πουκάτω, τζαι δεν εμπορούσε να κοιμηθεί γιατί κάτι την ενοχλούσε ούλλη νύχτα...

Κάτι θύμιζαν λοιπόν αυτές οι δηλώσεις και το σκεπτικό, και σήμερα ξανάπεσα τυχαία πάνω στο συγκεκριμένο περσινό άρθρο με το ακόλουθο κείμενο. Η υπογράμμιση δική μου:



Ο Φασισμός το 1921

Αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες

Του Μπενίτο Μουσολίνι*

Πριν περάσει κανείς σε λεπτομέρειες πρακτικού χαρακτήρα οφείλει, κατά την άποψή μας, να προσανατολίσει το πνεύμα του.  Εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε «φιναλιστές», με την έννοια με την οποία είναι τα παλιά κόμματα, αγκυλωμένα σε απαραβίαστα δόγματα και προϋποθέσεις, και τα οποία προτείνουν την πραγματοποίηση ενός αφηρημένου «τύπου» θεσμών και κοινωνίας. Οφείλουμε κυρίως να πάρουμε θέση απέναντι σε συγκεκριμένα προβλήματα, η λύση των οποίων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες στην ιστορία του έθνους.

Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τη θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος, απέναντι στο καθεστώς, απέναντι στο εργατικό ζήτημα, απέναντι στο αγροτικό ζήτημα, απέναντι στην εξωτερική πολιτική. Θα το κάνουμε περιληπτικά, λόγω περιορισμένου χώρου.

Σήμερα το Κράτος είναι υπερτροφικό, παχυδερμικό, αχανές και αδύναμο, διότι έχει αναλάβει μια σειρά από λειτουργίες οικονομικού χαρακτήρα, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν αφεθεί στο ελεύθερο παιχνίδι της ιδιωτικής οικονομίας. Σήμερα το Κράτος κάνει τον καπνοπώλη, τον ταχυδρόμο, τον σιδηροδρομικό, τον αρτοποιό, τον ασφαλιστή, τον πλοηγό, τον καφετζή, τον ζαχαροπλάστη, τον ναυαγοσώστη κτλ κτλ. Κάθε κρατική επιχείρηση είναι και μια οικονομική καταστροφή.

Ας εξηγήσουμε το γιατί. Λείπει από τη γραφειοκρατία η ορμή του ατομικού συμφέροντος και δεν υπάρχει ούτε καν η σκιά της έγνοιας για το συλλογικό συμφέρον. Η εμπειρία είναι κατηγορηματική επ’ αυτού. Όταν μιλάμε για κρατική και μονοπωλιακή οικονομία μιλάμε για καταστροφή και ερείπια.

Υπάρχουν δυο κυρίαρχες τάσεις: η μια, η σοσιαλιστική, που θα’ θελε να γιγαντώσει κι άλλο τον τερατώδη όγκο των μονοπωλίων του Κράτους. Η  άλλη, που αντιτίθεται σε κάθε νέο μονοπώλιο- κι όχι μόνο αυτό, αλλά και θέλει να απαλλάξει το Κράτος από όλο αυτό το αβάσταχτο φορτίο της οικονομικής διαχείρισης. Ο φασισμός είναι αντιμονοπωλιακός.

Το Κράτος οφείλει να ασκεί όλους τους πιθανούς ελέγχους που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αλλά θα πρέπει να εγκαταλείψει  κάθε μορφή οικονομικής διαχείρισης. Δεν είναι δική του δουλειά. Ακόμα και οι λεγόμενες δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να αποδεσμευθούν από το κρατικό μονοπώλιο.

Εμείς, για παράδειγμα, πιστεύουμε ότι η τόσο πολύ (και δικαίως) δυσφημισμένη ταχυδρομική υπηρεσία θα βελτιωνόταν αυτομάτως αν, αντί να ανήκει σε ένα Κράτος-εταιρία, το οποίο τη διαχειρίζεται με επαίσχυντο τρόπο, υπό μονοπωλιακό καθεστώς, δινόταν σε δυο ή περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες.

Περιληπτικά, η θέση του φασισμού απέναντι στο Κράτος είναι η εξής: αγώνας ενάντια στο οικονομικό-μονοπωλιακό Κράτος, ένας αγώνας πρώτιστης σημασίας για την ανάπτυξη των δυνάμεων του έθνους. Επιστροφή του Κράτους στις πολιτικές-δικαστικές του λειτουργίες, οι οποίες είναι οι απαραίτητες. Με άλλα λόγια: ενδυνάμωση του πολιτικού Κράτους, αποδόμηση του οικονομικού Κράτους.

Σχετικά με το εργατικό κίνημα και τις επαγγελματικές οργανώσεις των χειρωνακτών εργαζομένων και των εργαζομένων του πνεύματος, η θέση του φασισμού είναι ξεκάθαρη: αποδέχεται αυτούς τους συνδικαλιστές οι οποίοι συμφιλιώνουν στο πεδίο της παραγωγικότητας τα συμφέροντα της τάξης με αυτά του έθνους. Ο φασισμός, δηλαδή, θα στηρίξει κάθε θεωρητικό ή πρακτικό κίνημα που θα προσπαθεί να εμφυσήσει μια συνδικαλιστική νοοτροπία [βασισμένη] στην πειθαρχία, τη βούληση, την παραγωγική ικανότητα στο πεδίο της εργασίας, με ισχυρές οργανώσεις, αυτόνομες κι ενωτικές. Που θα εντυπώσει στις ταξικές οργανώσεις έναν υγιή ιδεαλισμό κι έναν εθνικό χαρακτήρα, ως βάσεις για την ουσιαστική πραγμάτωση της διεθνούς αλληλεγγύης.[…]»

* Άρθρο στην εφημερίδα «Il Popolo d’Italia», αρ. 6, 7\1\1921.

Από το Edoardo και Duilio Susmel (επιμ), Opera Omnia di Benito Mussolini, La Fenice, Φλωρεντία 1955, τόμος XVI, σ. 101-102.  

Μετάφραση: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

πηγή: 
rednotebook.gr


Update: Συνδυάστε στα πιο πάνω και τον Στυλιανίδη, που προειδοποίησε από τη νύχτα των εκλογών όσους σκέφτονται να αντιδράσουν προχωρώντας σε απεργία, και το πλαίσιο της πολιτικής τους γίνεται πιο σαφές.



Read more

Σάββατο 24 Αυγούστου 2013

Χάσικος reloaded: Δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo


Αρχές Ιούνη ο Χάσικος διερωτήθηκε αν ''είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον κασάπη'' ώστε να δικαιολογήσει την απόφαση να κλείσουν το κεντρικό σφαγείο. Τότε είχαμε σημειώσει κάποιες σκέψεις για τον πραγματικό ρόλο του κράτους. Σήμερα δήλωσε ότι ''δεν είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον εργολάβo'' άρα πρέπει να κλείσει ο Οργανισμός Ανάπτυξης Γης. Να μας πει αν γίνεται ο Χάσικος, ποιος είναι τελικά ο ρόλος του κράτους όπως τον φαντάζεται. Να ξέρουμε τι πλάνο έχουν οι ''ειδικοί'', οι ''πεφωτισμένοι επιστήμονες'' της εξουσίας.

''Είναι κάτι που συμφωνεί και η τρόικα'' λέει ο Χάσικος, κάτι που φανερώνει ότι ήταν κυβερνητική ιδέα*, αλλά η ανεξάρτητη δημοσιογραφία του τόπου το πάει ένα βήμα παραπέρα και το βαφτίζει ''μνημονιακή υποχρέωση''.

Το κλείσιμο ενός τέτοιου οργανισμού δείχνει το πραγματικό πρόσωπο των αδίστακτων εξουσιαστών που σε εποχές κρίσεων και ανακατατάξεων του κεφαλαίου εντός και εκτός Κύπρου, κόβουν ακόμα και τις διευκολύνσεις προς τους ασθενέστερους. Γιατί το κράτος είναι απλά ένας μηχανισμός εξυπηρέτησης της ελίτ. Και όταν η ελίτ αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν έχει περιθώρια να πετά ξεροκόμματα στους από κάτω.

Έχει ενδιαφέρον το σύντομο μήνυμα της αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του Ο.Α.Γ στην ιστοσελίδα του οργανισμού. Σημειώνει το μικρό γρανάζι της κρατικής μηχανής:

''Η υπογραφή του Μνημονίου και οι αποφάσεις του Eurogroup διαμορφώνουν νέα δεδομένα. [...] Ο Οργανισμός θα συνεχίσει να εργάζεται με συνέπεια και να προσφέρει διευκολύνσεις στους μέτρια και χαμηλά αμειβόμενους συμπολίτες μας που θέλουν, κάνοντάς το όνειρό τους πραγματικότητα, να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι.''

Ευτυχώς που δεν ορκίστηκε κιόλας... Είπα ορκίστηκε, και θυμήθηκα τον διευθυντή του ΡΙΚ που ''θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει, παρά να υπακούσει'' όπως δήλωσε πριν κανένα 2μηνο για το ενδεχόμενο κλεισίματος του ΡΙΚ, με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ. Άλλη ιστορία και το ΡΙΚ...

Επιστρέφοντας στον ρόλο του κράτους κατά τον Χάσικο και κάθε φιλελεύθερο που θέλει μικρό αλλά όχι ανύπαρκτο κράτος, για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, θα σημειώσουμε τα εξής:

  • Το κράτος είναι αυτό που θα σου αλλάξει τα φώτα με νέους φόρους τύπου Ακίνητης Περιουσίας, ώστε πλέον να πληρώνεις ενοίκιο για το ίδιο σου το σπίτι
  • Το κράτος θα σε απειλήσει με φυλάκιση αν δεν πληρώσεις τον φόρο
  • Το κράτος θα νομοθετήσει ώστε να δουλεύεις σε ελεύθερο τουριστικό ωράριο 
  • Σύντομα δουλειά του κράτους μπορεί να μην είναι να κάμνει τον γιατρό**, τον παροχέα τηλεπικοινωνιών, τον ταχυδρόμο, τον πανεπιστημιακό και ότι άλλο θεωρήσει περιττό η οικονομικά φιλελεύθερη παρέα που ανέβηκε στην εξουσία με ένα πρόγραμμα που έχουν ξεχάσει ακόμα και οι ίδιοι
  • Σύντομα θα σου πετάξει και ένα Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, τόσο όσο για να έχεις να πληρώνεις τους φόρους και τα νοσοκομεία, και παρότι άνεργος ή μόλις που τα βγάζεις πέρα, θα πεις και ευχαριστώ


* Ο Άδωνις παραδέχεται ότι πολλά μέτρα ήταν κυβερνητικής έμπνευσης, αλλά τα πλάσαραν σαν ''τροϊκανά''. Στο βίντεο εδώ.
Read more

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013

Κατερίνα Γώγου - Για Την Αποκατάσταση Του Μαύρου: Μια μικρή συζήτηση με τον σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη

Στα πλαίσια του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού, προβλήθηκε το κινηματογραφικό πορτρέτο της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου, του σκηνοθέτη Αντώνη Μποσκοΐτη. Το ντοκιμαντέρ, στα 67 λεπτά που διαρκεί, καλύπτει όλα τα στάδια της ζωής της Κ. Γώγου, από τα πρώτα βήματα στον κινηματογράφο μέχρι το τέλος της ζωής της, το οποίο επέλεξε η ίδια το 1993.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια πολύ καλή προσπάθεια, καθώς μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων που την γνώρισαν, σκιαγραφείται μια ''ηρωϊκή'' και δραστήρια Γώγου όπως την φαντάζεται ο μέσος νεαρός αναγνώστης του έργου της, αλλά ξεπροβάλει και η Γώγου της διπλανής πόρτας, η Γώγου που υπάρχει και σήμερα, και ενσαρκώνεται σε κάθε άνθρωπο που μάχεται για την προστασία των κατατρεγμένων.

Από τις κορυφαίες στιγμές, η απαγγελία της Εύας Κουμαριανού των στίχων ''
την ίδια πάντα ώρα που οι κόκκινες φαλτσέτες τους διαφορετικούς σκοτώνουν'' (Σόνια, Απόντες 1986), μια εικόνα ισχυρής σημειολογίας. Γενικά η ταινία εμπνέει και μπορεί να σε οδηγήσει στο βιβλιοπωλείο την επόμενη μέρα, οπότε κρίνεται πολύ θετικά.


Ο σκηνοθέτης Αντώνης Μποσκοΐτης που ήταν παρόν στις 2(!) προβολές της ταινίας και απάντησε σε πολλές ερωτήσεις των θεατών, δέχτηκε με χαρά να απαντήσει και σε κάποιες δικές μας.



Κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω για τον χρόνο σου και να σε ρωτήσω κατευθείαν, γιατί ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου;

Γιατί, νομίζω, έλειπε κι επιπλέον η μακαρίτισσα δεινοπάθησε σε τηλεοπτικά αφιερώματα του στυλ ''Άγιοι των Εξαρχείων'' και δε συμμαζεύεται. Τι σχέση είχαν δηλαδή η Γώγου, ο Άσιμος και ο Σιδηρόπουλος ως καλλιτέχνες, πέραν του πλαισίου της εποχής τους κι ενός κοινού χωροχρόνου δράσης; Την ίδια στιγμή, π.χ., που τα βιβλία της Γώγου έσκιζαν απ' την άποψη των πωλήσεων, ο Άσιμος πουλούσε τις κασέτες του στο δρόμο κι έτρωγε και ξύλο απ' τους Κνίτες. Πέρα τώρα απ' όλα αυτά, όπως έχω ξαναπεί, το ντοκιμαντέρ αυτό θα γυριζόταν από το 2007, απλά μεσολάβησε ένα άλλο project κι έτσι, το 2011, είπαμε να το ξεκινήσουμε τελείως ανεξάρτητα, χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση. Αυτοδιαχειριζόμενα σχεδόν, όπως θα ταίριαζε και στην ίδια τη Γώγου.

Η επαφή σου και οι συνεντεύξεις με άτομα που την γνώριζαν προσωπικά, άλλαξε την εικόνα που είχες σχηματίσει στο κεφάλι σου γι’ αυτήν μέσω των βιβλίων της;

Δεν θα το έλεγα, αφού συνήθως για να καταπιαστώ κινηματογραφικά με ένα πρόσωπο, θα πρέπει να το γνωρίζω καλά εκ των προτέρων, να το ''έχω'', που λένε, και φυσικά δεν εννοώ προσωπική γνωριμία. Παρεμπιπτόντως, μία άσχημη εικόνα της Γώγου κρατώ δυο μήνες πριν να φύγει, σε καφενείο των Εξαρχείων.

Ποιό βιβλίο θα πρότεινες ως εισαγωγή στο έργο της;

Ασυζητητί, τα ''Τρία Κλικ Αριστερά'', το πρώτο της, που θεωρώ τομή στη νεοελληνική γραμματεία και που από το 1978 δεν έχει σταματήσει να επανεκδίδεται. 

Η ανταπόκριση στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λεμεσού ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Μπορώ να πω ήταν κορυφαία στιγμή του φεστιβάλ καθώς χρειάστηκε να προγραμματιστεί και δεύτερη προβολή. Περίμενες τέτοια ανταπόκριση;

Ναι, την περίμενα τέτοια ανταπόκριση, καθώς από τον περασμένο Σεπτέμβρη που πρωτοπροβλήθηκε η ταινία στις αθηναϊκές ''Νύχτες Πρεμιέρας'', η επίσημη ιστοσελίδα της κατακλυζόταν από μηνύματα ανθρώπων από την Κύπρο που ρωτούσαν αν θα παιχτεί κάποια στιγμή κι εκεί. Χαίρομαι πολύ γι' αυτό και, πίστεψε με, όχι για το αν ο κόσμος ήρθε να παρακολουθήσει μια καλή ή κακή ταινία, αλλά για να δει κάτι πιο ολοκληρωμένο για τη Γώγου και για να τη γνωρίσει ενδεχομένως καλύτερα.

Πιστεύεις ότι αυτή η δίψα οφείλεται στην ‘’εποχή των μνημονίων’’ ή στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ήταν κάτι που έλειπε και ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού; Παρεμπιπτόντως τι κόσμος βλέπει το ντοκιμαντέρ;

Αν θες τη γνώμη μου, η Γώγου λειτουργεί και ως αντιφασιστικό σύμβολο κι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ''βρωμίζει ο φασισμός στη γη/ σαν κότες σφάζοντ' οι λαοί'' πού'λεγε κι ο Πάνος Τζαβέλλας. Απ' την άλλη, αυτό το ''ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην κάλυψη του κενού'' δεν υπάρχει για να 'μαστε ρεαλιστές. Εννοώ πως μετά βίας κάθισε δύο εβδομάδες η ταινία στον Δαναό και στο Τριανόν, ενώ στη Θεσσαλονίκη προβλήθηκε για πέντε συνεχείς εβδομάδες. Η Γώγου, λοιπόν, εξακολουθεί να μην είναι mainstream, παρ' όλη την υπερπροβολή της μέσα στο 2013 λόγω του δικού μου ντοκιμαντέρ, του θεατρικού έργου της Σοφίας Αδαμίδου και του βιβλίου - CD του Γιώργου Κορδέλλα. Για το άλλο που ρώτησες, για το ποιος κόσμος δηλαδή είδε την ταινία, ενδεικτικά θα σου πω ότι στην πρώτη - πρώτη προβολή της στον Δαναό, στις 5.30 το απόγευμα, ήρθε ένας μυστήριος τύπος μόνος του και μου είπε ότι ήταν τρόφιμος ψυχιατρείου κι ότι πήρε ειδική άδεια για να βγει και να δει το φιλμ. Είχα κατασυγκινηθεί! Σε γενικές γραμμές κυρίως νέοι βλέπουν την ταινία, φοιτητόκοσμος, όπως και κάποιοι μεγαλύτεροι της γενιάς της Γώγου.

Μετά το τέλος της προβολής αναφέρθηκες στις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Αθήνα, ξυλοδαρμοί, φασισμός κ.τ.λ. και στον προφητικό λόγο της Γώγου σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα συγκεκριμένα φαινόμενα. Δώσε μας λίγες περισσότερες εικόνες για την σημερινή οικονομική και κοινωνική ζωή της Αθήνας.

Μία μόνο λέξη: Χάλια. Δεν κινείται τίποτα, δε σαλεύει τίποτα και τρώμε στη μάπα καθημερινά και τους ναζήδες. Τους βάλαμε στα σπίτια μας, βλέπεις, μέσα από τα σιχαμερά κανάλια των μεγαλοκεφαλαιούχων. Παραδόξως, θα έλεγα ότι ειδικά αυτή την περίοδο η Αθήνα σφύζει από εκδηλώσεις, θέατρα, προβολές, συναυλίες, θεάματα. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσα events μαζεμένα. Αυτό κάτι δείχνει, πάνω απ' όλα την ανάγκη κάποιων καλλιτεχνών να φωνάξουν, να αντιδράσουν με όση δύναμη έχουν. Πάλι, όμως, όλα γίνονται ιδίοις εξόδοις, όλοι ''μπαίνουμε μέσα'' - συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου - και όλα μοιάζουν σα να γίνονται για να γίνουν, ανεξαρτήτως αποδοχής και απήχησης τους. Καλό αυτό υπό μία έννοια, αλλά πόσο ν' αντέξουν πια κι οι καλλιτέχνες;

Έχεις καθόλου πληροφορίες για τις πωλήσεις των βιβλίων της τα τελευταία χρόνια, από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου μέχρι σήμερα;

Στατιστικά, όχι, αλλά ξέρω ότι φέτος που συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από το θάνατο της Γώγου, ο Καστανιώτης προχώρησε σε έναν τόμο επιμελημένο με τα άπαντα της. Κάτι λέει αυτό! Υπάρχει επίσης και το βιβλίο - CD ''Πάνω - κάτω η Πατησίων'' από την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά με μελοποιημένα ποιήματα της και όμορφα κείμενα δικών της ανθρώπων. Πάντως, οι μεγαλύτερες και σημαντικότερες ''πωλήσεις'' της είναι on the road, στους τοίχους των Εξαρχείων με τα ποιήματα της.

Πολλοί αναφέρθηκαν στη ζωή της λέγοντας ότι αδικήθηκε και ότι της φέρθηκαν σκληρά. Πιστεύεις ότι η πορεία της ζωής της καθορίστηκε από εξωγενείς παράγοντες ή περισσότερο καθορίστηκε από την ίδια και τον δρόμο που επέλεξε, της υπεράσπισης του κάθε κατατρεγμένου άρα και της συνεχούς σύγκρουσης;

Και τα δύο. Το πρώτο πάει περισσότερο σε βάθος της ψυχοσύνθεσης της, το δεύτερο όμως ήταν η ίδια σαν καλλιτέχνιδα και σαν ώριμη γυναίκα. Μην ξεχνάμε ότι η ''δράση'' της συνέπεσε χρονικά με τεράστιες ποσότητες ηρωίνης που ρίχτηκαν κανονικά και με το...νόμο στην πλατεία Εξαρχείων για να αφανιστούν τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της. 

Σε ερώτηση που δέχτηκες μετά την προβολή, διαφώνησες με την άποψη ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν σπουδαίοι δημιουργοί και δεν παράγεται έργο τέτοιας βαρύτητας, αντίθετα υποστήριξες το αντίθετο, ότι υπάρχει πληθώρα έμπνευσης και δημιουργίας. Μπορείς να αναφέρεις συγκεκριμένους συγγραφείς, ποιητές, μουσικούς ή γενικότερα άτομα που είναι προς το παρόν άγνωστα στο ευρύ κοινό αλλά παράγουν σημαντικό έργο σήμερα;

Κοίταξε, η Γώγου υπήρξε unique περίπτωση, ειδικά ως ''πρωτοεμφανιζόμενη'' στην ποίηση το ΄78. Είναι άτοπο να απαντήσω αναφορικά με σημερινούς καλλιτέχνες δεδομένης της διαφορετικής πορείας που μπορεί να είχαν και να έχουν. Και ποιος είμαι εγώ να συστήσω συγκεκριμένους συγγραφείς - ποιητές - μουσικούς; Τέλος πάντων, θεωρώ σημαντική λόγου χάριν την έκδοση της ''Νέας Συντέλειας'' που επιμελούνταν ο Νάνος Βαλαωρίτης και ο Αντρέας Παγουλάτος ή το μέχρι τώρα ποιητικό έργο του Θωμά Τσαλαπάτη, ενός νέου ποιητή που αρθρογραφεί και στην ''Εποχή''. Έχω την τύχη να απολαμβάνω την παρέα πολλών νέων καλλιτεχνών, μουσικών, ποιητών, που εγώ θεωρώ σημαντικούς, άγνωστοι στο ευρύ κοινό, και που τώρα δυσκολεύομαι να ''απομονώσω'' ονόματα.

Τα δικά σου σχέδια για το μέλλον;

Μόνο κάποιες συζητήσεις με τη Ναταλία Ρασούλη, την κόρη του Μανώλη, για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα φυσικά τον σημαντικό μπαμπά της. Δύσκολα πολύ τα πράγματα πλέον, εφόσον όλοι οι μηχανισμοί στήριξης μίας ταινίας αυτή την περίοδο είναι πλήρως αδρανοποιημένοι...




Τα στοιχεία και οι συντελεστές της ταινίας, εδώ.

Το trailer της ταινίας

Σε μια φίλη που μεταναστεύει


Η ποίηση της Κατερίνας Γώγου στην πρόσφατα εκκενωθείσα κατάληψη Παραρτήματος στην Πάτρα
Read more

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα: Οι καπιταλιστές υιοθετούν μέτρα της ρεφορμιστικής αριστεράς

Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα ή Βασικό Εισόδημα (Β.Ε), είναι μια παλιά ιστορία. Εν συντομία λέει ότι, όταν κάποιος είναι άνεργος δεν σημαίνει κατ ανάγκην ότι θα έχει μηδενικό εισόδημα, αλλά το κράτος θα του εξασφαλίζει ένα ελάχιστο εισόδημα ώστε να καλύπτει βασικές ανάγκες. Η αριστερά στην Ευρώπη θέτει συχνά το συγκεκριμένο ζήτημα, ως μια αναγκαία μεταρρύθμιση με μεγάλα οφέλη. Συχνά μάλιστα, σε εκρήξεις γραφικότητας συνοδεύεται, από τη λέξη ''ουτοπία'' καθώς ''Με το βασικό εισόδημα επέρχεται ουσιαστικά ρήξη ανάμεσα στο εισόδημα και την εργασία''.

Η πρώτη φορά που άκουσα για το Β.Ε ήταν το 2011 από τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Η τελευταία φορά που έψαξα στο διαδίκτυο για το Β.Ε, ήταν τον περασμένο Απρίλη με αφορμή την είδηση για επικείμενη άρση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στα νοσοκομεία της Κύπρου, πέφτοντας πάνω σε αυτό το άρθρο. Ψάχνοντας λίγο για το που βρίσκεται το ζήτημα στην Ελλάδα, ανακάλυψα ότι τον περασμένο Φεβρουάριο, ακόμα και η ΔΗ.ΜΑΡ είχε αναφέρει και ψιλοπροωθήσει το ζήτημα.

Πώς θα λειτουργήσει το Β.Ε σε συνθήκες κρίσης;

  1. Καταρχήν, με το Β.Ε φροντίζει το κράτος ώστε να μην πεθάνεις. Δεν δουλεύεις αλλά δεν πεθαίνεις κιόλας, γιατί το κράτος και οι επιχειρήσεις σε χρειάζονται stand by που λέμε. Σε συνθήκες κρίσης η μεγάλη δεξαμενή ανέργων που δημιουργείται, ισοδυναμεί με εργατικό δυναμικό πρόθυμο να δουλέψει με όλο και λιγότερα. Οπότε κανείς δεν περισσεύει σε αυτό το κόσμο, σε αυτό το σύστημα.
  2. Δεν αντιδράς παρότι δεν έχεις δουλειά, γιατί δεν έφτασες στον πάτο. Δεν ζεις αξιοπρεπώς, αλλά δεν τρως και από τα σκουπίδια. Οπότε το Β.Ε λειτουργεί σαν βαλβίδα εκτόνωσης της οργής που συσσωρεύεται στην κοινωνία. Παρόλο που είσαι 30 και ζεις με τους δικούς σου ακόμα, δεν αντιδράς γιατί έχεις χρήματα για καφέ και τσιγάρα.
  3. Έχεις πλέον να πληρώσεις τους νέους φόρους που σου βάζουν, ακόμα και γιατί αναπνέεις.
  4. Έχεις να πληρώσεις το νοσοκομείο στο οποίο πρέπει να πληρώσεις πλέον
  5. Γενικά έχεις να πληρώσεις για ότι παρέχονταν δωρεάν από το κράτος πρόνοιας, το οποίο καταργείται
Με άλλα λόγια, το Β.Ε θα χρησιμοποιείται από τους φτωχούς ή νεόπτωχους του συστήματος, για να πληρώνουν τα νέα χαράτσια που θα τους επιβληθούν, για να μην πεθάνουν από πείνα ή να μην μεταναστεύσουν ώστε να είναι πάντα έτοιμοι να δουλέψουν με όσα τους προσφέρουν και να μην εξεγερθούν ποτέ. Όπως είπαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση, ''Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.'' Οπότε το Β.Ε που προσφέρεται από τον Νίκαρο με τις ευλογίες τις Τρόικας, είναι στην ουσία μια δοκιμή που μάλλον ίσως εφαρμοστεί και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Αυτές οι προτάσεις προωθούνταν κυρίως από την ρεφορμιστική αριστερά. Αυτήν που στο σύνθημα ''δεν θέλουμε ένα κομμάτι ψωμί, αλλά ολόκληρο το αρτοποιείο'', αντιπροτείνει ''να πάρουμε πρώτα το κομμάτι που μας δίνουν και σιγά σιγά θα μας δώσουν και το αρτοποιείο''.

Βλέπουμε ότι οι καπιταλιστές στα πλαίσια αναμόρφωσης του συστήματος που τους εξυπηρετεί, δεν διστάζουν να υιοθετήσουν και να τροποποιήσουν προτάσεις αυτής της αριστεράς. Η Κύπρος μετατρέπεται σε εργαστήρι δοκιμών τέτοιων προτάσεων. Η αρχή έγινε με το κούρεμα, στο οποίο οι κουρεμένοι καταθέτες καθίστανται και μέτοχοι της τράπεζας. Το να περάσει η ιδιοκτησία των τραπεζών στους πολίτες ήταν αίτημα της αριστεράς τύπου ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ (μετά και το τελευταίο συνέδριο, όχι πλέον). Οι καπιταλιστές πήραν την ιδέα, την τροποποίησαν βάζοντας όριο πάνω από 100.000 ευρώ, και τράβηξαν μέσα στην τράπεζα, ως συνιδιοκτήτες, χιλιάδες άτομα που πλέον ''πονάνε'' την τράπεζα σαν δικό τους μαγαζί, με όλα τα συνεπακόλουθα (συνεκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας και συνευθύνη στη συγκεκαλυμμένη ληστεία του κόπου του εργαζόμενου).

Update: Κάτι σημαντικό που δεν είχα ακούσει, είναι ότι αν είσαι άνεργος, για να είσαι δικαιούχος του Β.Ε θα πρέπει να μην αρνείσαι προσφορές εργασίας που θα σου προτείνονται. Ξέρετε, αυτές των 500 και 400 ευρώ (σύντομα και χαμηλότερα) του Σιακόλα και της Ζέτας δηλαδή... Με ένα Εισόδημα, Βασικό για να είσαι stand by στις υπηρεσίες τους, γίνεται και ο Νίκαρος ευεργέτης...
Read more

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Γιατί η ΕΡΤ πρέπει να μείνει ανοικτή (σήμερα η ΕΡΤ, αύριο εσύ)


  • Γιατί μεγάλωσα με κουκλοθέατρο στο νηπιαγωγείο και Φρουτοπία στην T.V (για ένα κόσμο χωρίς μανάβηδες)
  • Γιατί στο χωριό μου τα καλοκαίρια στις διακοπές, έφτανε μόνο το σήμα της ΕΡΤ και του ΡΙΚ
  • Γιατί και από την ΕΡΤ, έμαθα να μιλώ σωστά ελληνικά
  • Γιατί στην ΕΡΤ έπαιζαν παιδικά προγράμματα που με έκαναν να αγαπήσω τα βιβλία
  • Γιατί στην ΕΡΤ έπαιζαν παιδικά προγράμματα που με έκαναν να αγαπήσω το θέατρο

  • Γιατί από την κινηματογραφική λέσχη της ΕΡΤ είδα σπουδαίες ταινίες από το Ιράν, την Αυστρία, τη Δανία κ.τ.λ που δεν θα έβλεπα από πουθενά αλλού (μέχρι και 3ωρη ταινία/ντοκιμαντέρ για τον Εdvard Μunch) 
  • Γιατί από την ΕΡΤ έμαθα τον Wim Wenders, τον Fassbinder και άλλα βαριά ονόματα, βαριών ταινιών.
  • Γιατί από το δελτίο της ΕΡΤ είδα αυτό, καθώς έτρωγα το μεσημεριανό μου στις 3 το απόγευμα και βγήκα
  • Γιατί η ΕΡΤ πρόβαλε Εξάντες, Μηχανές του Χρόνου, Κουτιά της Πανδώρας, Θεματικές Βραδιές και Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, που είχαν ένα άλφα επίπεδο που σε έσπρωχναν να ψάξεις από μόνος σου για θέματα που άκουγες πρώτη φορά
  • Γιατί από την ΕΡΤ πέρασαν σπουδαίοι δημιουργοί
  • Γιατί η ΕΡΤ έχει ιστορικό αρχείο και αποδείξεις για την ιστορία της Ελλάδας
  • Γιατί μόνο από το δελτίο της ΕΡΤ ακούστηκε το αυτονόητο για την Χρυσή Αυγή, ότι είναι ένα νεοναζιστικό κόμμα
  • Γιατί 3 μέρες τώρα ακούμε ωραία μουσική

  • Γιατί στο Mega, ΣΚΑΙ, ΑΝΤ1, τέτοια ρεπορτάζ είναι ο κανόνας
  • Γιατί μιλάμε για 2656 άτομα, στην πλειοψηφία τους απλοί εργαζόμενοι
  • Γιατί θέλει να την κλείσει αυτός που θα ιδιωτικοποιούσε και τη μάνα του
  • Γιατί την κλείνουν ΑΥΤΟΙ και εμείς είμαστε οι ΑΛΛΟΙ (εσύ με ποιούς είσαι;)
  • Γιατί την ΕΡΤ την σκάρταρε το κράτος και την έδωσε δώρο στους εργαζόμενους, και με αυτήν μπορεί να πέσει κάθε κυβέρνηση και να διαρραγεί ακόμα και η δομή του κράτους

Η ΕΡΤ πρέπει να μείνει ανοικτή υπό εργατικό έλεγχο. Ποτέ ένα μέσο τέτοιας εμβέλειας, δεν ήταν τόσο αξιόπιστο και ειλικρινές όσο η κατειλημμένη ΕΡΤ. Η ΕΡΤ μπορεί να γίνει κέντρο και φωνή της κοινωνικής εξέγερσης.

Υ.Γ:  Γιατί η ΕΡΤ παρήγαγε το ''Σαν Σήμερα''
Read more

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Είναι δουλειά του κράτους να κάμνει τον ''κασάπη'';

Είχα σκοπό να γράψω με την ησυχία μου ένα παρόμοια κείμενο, αλλά οι εξελίξεις και οι γλώσσες τρέχουν. Ο υπουργός εσωτερικών με το μόνιμο μειδίαμα στα χείλη που εκπέμπει εξυπνακισμό, αναρωτήθηκε:

Είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη;

Όντως δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον κασάπη. Το κράτος δεν κάνει τον κασάπη, αλλά εργοδοτεί κόσμο με τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Δουλειά του κράτους επίσης δεν είναι να κάνει τον δάσκαλο, αλλά εργοδοτεί δασκάλους. Το κράτος επίσης δεν κάνει το γιατρό, αλλά εργοδοτεί γιατρούς. Πολλές δουλειές δεν είναι αρμοδιότητα του κράτους.

Τί είναι όμως το κράτος; Ποιός είναι ο ρόλος του απρόσωπου κράτους; Αν το κράτος δεν έχει σαν αποστολή να κάνει τον κασάπη, τότε ποιά είναι η αποστολή του κράτους; Αν αφαιρέσουμε κάθε πιθανό επάγγελμα από τις αρμοδιότητες του κράτους, το οποίο μπορεί να ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, τι μένει σαν αρμοδιότητα στο κράτος;

Έστω ότι κάποια μέρα η κυβέρνηση απαλλάσσει το κράτος από κάθε περιττή αρμοδιότητα και αναθέτει σε ιδιώτες την υγεία, την παιδεία, τις συγκοινωνίες, την κοινωνική πρόνοια, την ασφάλιση και τα ταμεία κ.τ.λ κάτι που αποτελεί όνειρο για κάθε φιλελεύθερο και μοντέρνο καπιταλιστή πολιτικό. Το κράτος θα απογυμνωθεί και θα μετατραπεί σε ένα μικρό γραφειοκρατικό οργανισμό με μία και μόνο αποστολή, την οποία επιτελεί και σήμερα αλλά κρατά καλά καμουφλαρισμένη με διάφορους τρόπους.
  • Να εξυπηρετεί την ιδιωτική πρωτοβουλία, τον επιχειρηματία, τον εργοδότη εις βάρος του εργοδοτούμενου. Το κράτος είναι ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού. Ο εγγυητής της ύπαρξης του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο προστάτης του συστήματος εκμετάλλευσης.
  • Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κράτος. Γι' αυτό, παρόλο που οι επιχειρηματίες θέλουν μικρό κράτος και εργοδότηση από ιδιώτες παρά κράτος επιχειρηματία, δεν θέλουν την ολική κατάργηση του κράτους.
  • Το κράτος με τον μηχανισμό γραφειοκρατίας του, τους νόμους και τις αρχές καταστολής του, εξυπηρετεί πρωτίστως την επιχειρηματική δραστηριότητα.
  • Το ελάχιστο κράτος που προκύπτει από την απογύμνωση από τις περιττές υπηρεσίες προς τον απλό πολίτη, είναι ο μηχανισμός συντήρησης του συστήματος εκμετάλλευσης.

Πώς το κράτος εκπληρώνει την ελάχιστη αποστολή του;
  • Με νόμους που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις, την ιδιοκτησία του ενός εις βάρος του συνόλου, τους φόρους προς τον πολίτη, τις εργοδοτικές εισφορές, την κληρονομικότητα, την συσσώρευση κέρδους, τις ποινές για διάφορα ''αδικήματα'', την παρεχόμενη μόρφωση στα σχολεία και γενικά το τι είναι ''ηθικό και δίκαιο'', πάντα σύμφωνα με τις βασικές αρχές του συστήματος εκμετάλλευσης.
  • Με την αστυνομία και τον στρατό και γενικά κάθε αρχή που φροντίζει να τηρείται η νομιμότητα όπως ορίζει το σύστημα εκμετάλλευσης.
  • Με την καθιέρωση της ''αντιπροσωπευόμενης δημοκρατίας'', όπου οι πολίτες υποχρεώνονται να αναθέσουν σε άλλους ''τη δουλειά'', και συνήθως οι ''άλλοι'' κάνουν του κεφαλιού τους, εξυπηρετώντας ουσιαστικά το σύστημα εκμετάλλευσης.
  • Με την αβάντα από τα Μ.Μ.Ε, τα οποία εξυπηρετεί (π.χ κανονίζοντας έξτρα έσοδα υπέρ τους αποκόπτοντας τις διαφημίσεις από το ΡΙΚ ώστε να επωφεληθούν αυτά).
  • Με τη δημιουργία προνομιούχων τάξεων στον πυρήνα του. Κάθε κράτος που θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να δώσει κάποια επιπλέον προνόμια και αξιώματα σε στελέχη του, ώστε αυτά να μην επιθυμούν την κατάλυση του. Δημιουργία ιεραρχίας δηλαδή σε διάφορες δομές του κράτους. Π.χ υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, ιεραρχία σε αστυνομία και διάφορες άλλες υπηρεσίες. Ο υψηλά ιστάμενος κυβερνητικός υπάλληλος (και όχι μόνο) αποκτά τη ψευδαίσθηση ότι ο ίδιος είναι το κράτος, και ότι πρέπει να επιτελέσει το ''καθήκον'' του γιατί από αυτό εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, άρα και του ιδίου.*
*Μια μικρή παρένθεση. Κάτι παρόμοιο επιχειρείται και με το κούρεμα, όπου θα δοθούν λέει μετοχές στους ''κουρεμένους''. Αυτό θα οδηγήσει κάθε ''μέτοχο'' της τράπεζας στην ταύτιση των συμφερόντων του με την επιβίωση της τράπεζας, του πλέον σημαντικού μηχανισμού του συστήματος εκμετάλλευσης. Αν το κούρεμα ίσχυε για όλους, που κάποτε σε κάποια χώρα θα συμβεί και αυτό, ο κάθε πολίτης θα ταύτιζε τα συμφέροντα του με τα συμφέροντα του εκμεταλλευτή του!

Για να μην μακρηγορώ, αφού θα επανέλθω στο θέμα ''κράτος'', να κλείσω με το εξής. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων, απογυμνώνεται ώστε να ξαλαφρώσει από διάφορα ''περιττά'' οικονομικά βάρη. Τα ''ρούχα'' που πετά, είναι κάθε τι που μπορεί να αναλάβει ιδιώτης. Το κράτος σε περιόδους κρίσεων ''ντύνει'' τον ιδιώτη επιχειρηματία και ξεβρακώνει τον εργαζόμενο. Περιορίζει τη δραστηριότητα του στα απολύτως απαραίτητα για τη διαιώνιση του καπιταλισμού. Γι' αυτό το κράτος δεν είναι στο πλευρό του εργαζόμενου σε περιόδους κρίσης του συστήματος. Ποτέ δεν ήταν όμως στο πλευρό του εργαζόμενου, γιατί το κράτος πάντα συντηρούσε με νόμους την εκμετάλλευση του εργαζόμενου και την συσσώρευση κέρδους από τον εργοδότη.

Η ύπαρξη του ''κράτους πρόνοιας'' αποτελούσε πάντα το μαξιλαράκι απορρόφησης κραδασμών της κοινωνίας. Με την κρίση και τη διάλυση της πρόνοιας (βλέπε π.χ αποκοπή χρηματοδότησης σε διάφορα ιδρύματα), το κενό ήρθαν να καλύψουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες με ''ελεημοσύνες'', ώστε από δυνάστες να μεταμορφωθούν σε ευεργέτες. Π.χ τα Carrefour με τους μισθούς πείνας και τα part-time, μοιράζουν προγεύματα στα σχολεία της Λεμεσού, στα παιδιά που οι γονείς δεν έχουν να τα ταΐσουν, επειδή ακριβώς τέτοιες επιχειρήσεις δίνουν μισθούς πείνας!
Read more

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Τουρκία

Πριν κάποιους μήνες, είχα ακούσει ότι η Τουρκία είναι μια χώρα νέων. Τόσο νεανική που μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ώστε να θυμάμαι πόσο. Θυμόμουν ότι το 50% του πληθυσμού είχε ηλικία χαμηλότερη των 35 ετών αλλά θυμόμουν λάθος τελικά, γιατί ψάχνοντας λίγο ανακάλυψα ότι με στοιχεία του 2010, στην Τουρκία ο μισός πληθυσμός έχει ηλικία μικρότερη των 29,2 ετών!



Αυτό το στοιχείο είναι ουσιώδες για την ερμηνεία της έκρηξης των τελευταίων ημερών, αν σκεφτεί κάποιος τους νόμους και τις αλλαγές στην κοινωνική ζωή που επιχειρεί να περάσει το ισλαμιστικό κόμμα του πρωθυπουργού. Νόμοι για τα φιλιά σε δημόσιους χώρους και για το αλκοόλ, φαίνονται εξωφρενικά σε μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που αν και μουσουλμάνοι, δεν έχουν τη θρησκεία ως κεντρικό άξονα στη ζωή τους. Μια νέα Τουρκία μεγαλώνει στο εσωτερικό της Τουρκίας των Ισλαμιστών και των Κεμαλιστών, η Τουρκία των νέων κάτω των 30. Φαινόμενο έντονο στα αστικά κέντρα και ειδικότερα στην Κωνσταντινούπολη όπου οι επιρροές από άλλες κουλτούρες είναι ισχυρές και ο τρόπος σκέψης πιο ''δυτικός''.

Αυτή η νέα Τουρκία πλήττεται εντονότερα από τις στρατηγικές της παλιάς που έχωσε την χώρα στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ με όλες τις κλασσικές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης. Ανάπτυξη θεμελιωμένη σε μισθούς επιβίωσης και παράλληλη αύξηση του κόστους ζωής. Οπότε ο μισός πληθυσμός στην Τουρκία βλέπει το εξής: Τη χώρα να κινείται οικονομικά προς τα ''εμπρός'', κατευθείαν προς τον γκρεμό της καπιταλιστικής ''ανάπτυξης'', που θα τον φέρει στο όριο της επιβίωσης, και κοινωνικά προς τα πίσω, σε ένα καθεστώς περιορισμών στη βάση θρησκευτικών νορμών.

Κλείνοντας, ένα μικρό άρθρο εδώ για την οικονομία της Τουρκίας και τις επιπτώσεις της παρουσίας του Δ.Ν.Τ. Και μια ευχή, να πάρουν οι διαμαρτυρίες τη μορφή γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης με ριζοσπαστικά αιτήματα.
Read more