Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Πέτρος Κροπότκιν - Η Κατάκτηση του Ψωμιού


Με την ευκαιρία του θανάτου του Κροπότκιν μια μέρα σαν σήμερα, προτείνουμε ένα σημαντικό βιβλίο του, στο οποίο παραθέτει με απλό τρόπο το όραμα του για μια διαφορετική κοινωνική διάρθρωση. Ξεκινώντας από τους λόγους και την αναγκαιότητα για την αλλαγή του κοινωνικού μοντέλου, ξεδιπλώνει τον τρόπο με τον οποίο αυτή η αλλαγή μπορεί να πετύχει κατά τη διάρκεια της κοινωνικής επανάστασης και σύμφωνα με ποιες αρχές θα λειτουργήσει στη συνέχεια η κοινωνία.

Παρότι αποτελεί μια συλλογή άρθρων που εκδόθηκαν σε βιβλίο το 1892, η τεχνολογική εξέλιξη και η πρόοδος σε τομείς που αφορούν τις θεμελιώδης ανάγκες του ανθρώπου, ενισχύουν την οπτική και τον τρόπο σκέψης του Κροπότκιν. Για παράδειγμα, στο θέμα του αναγκαίου χρόνου εργασίας, υποστηρίζει ότι ένα τρίωρο εθελοντικής εργασίας αρκεί για την εξασφάλιση όλων των αναγκαίων αγαθών, αφού στην αγροτική καλλιέργεια λόγου χάριν, η συμβολή του ατμοκίνητου(!) τρακτέρ είναι καθοριστική σε σχέση με το άροτρο! Βέβαια, αν και η πρόοδος ενισχύει την πίστη ότι μια νέα κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει, η αλλαγή προς αυτήν δυσκολεύει λόγω ισχυροποίησης του κράτους.

Αρκετές δομές της κοινωνίας έχουν αλλάξει, το ισχυρό σύγχρονο κράτος ταυτίζεται συχνά με το έθνος, τα σύνορα η ιθαγένεια και η μετανάστευση ελέγχονται έντονα και η οικονομική δραστηριότητα είναι πιο πολυμορφική. Ο
ι τρόποι παραγωγής κεφαλαίου έχουν περάσει σε άλλα επίπεδα και ο καπιταλισμός μοιάζει περισσότερο με καθαρό τζόγο, αφού π.χ οι διάφοροι επενδυτές μπορούν να κερδίσουν χρήματα ποντάροντας σε αποτελέσματα πράξεων άλλων ή εμπορευόμενοι καθαρό αέρα, δηλαδή χωρίς να εκμεταλλεύονται άμεσα οι ίδιοι την πραγματική εργασία άλλων. Η ουσία της επιχειρηματολογίας του Κροπότκιν όμως παραμένει διδακτική και μπορεί να ενσπείρει την επαναστατική λογική.

Γενικά, η επιχειρηματολογία 19ου αιώνα του Κροπότκιν, απογυμνώνει πολλά ρεφορμιστικά αιτήματα που υιοθετήθηκαν από διάφορα ''επαναστατικά'' κινήματα, τα τελευταία 100 χρόνια, τα οποία αιτήματα δεν έχουν νόημα σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Η επαφή με τη γενική εικόνα μιας τέτοιας κοινωνίας, απομυθοποιεί συνθήματα τύπου ''θέσεις εργασίας για όλους, οκτάωρο-πενθήμερο'' σε μια εποχή τεχνολογικών αλμάτων και για μια κοινωνία όπου πραγματικά δεν θα χρειάζεται να δουλεύουν όλοι και για οκτάωρο*.

Το βιβλίο απαντά σε αρκετά ερωτήματα και τελειώνοντας την ανάγνωση του θα έχετε σίγουρα κερδίσει σημαντική γνώση. Δ
ιαβάζεται εύκολα και το βρίσκεται εδώ ή εδώ ή το δανείζεστε σε χάρτινο βιβλίο, για το οποίο κόπηκαν δέντρα, στέλνοντας ένα μήνυμα. Ή αγοράστε το ώστε να το δανείσετε και παρακάτω.


*Για το ίδιο θέμα, αλλά με μια πιο ανάλαφρη, περίεργη (σαν τρολλάρισμα) και σύντομη προσέγγιση, Το δικαίωμα στην τεμπελιά του μαρξιστή Paul Lafarge.
Read more

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2014

Πως γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις


Έχετε  ένα ακίνητο στο οποίο κατοικείτε και θέλετε να το αξιοποιήσετε. Επειδή εσείς δεν είστε ειδικός για να πετύχετε την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση προσλαμβάνετε έναν χρηματοοικονομικό σύμβουλο τον οποίο πληρώνετε προκαταβολικά και ο οποίος σας προτείνει τα παρακάτω.

Ο ίδιος αυτός σύμβουλος να "αγοράσει" το ακίνητό σας αντί 100.000 ευρώ, με τους παρακάτω όρους :

  1. Επειδή αυτός δεν διαθέτει ρευστό θα τον δανείσετε εσείς 100.000 άτοκα χωρίς 
    χρονικό όριο και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πότε θα σας τα επιστρέψει.
  2. Εσείς αναλαμβάνετε την υποχρέωση ότι θα πληρώνετε (εγγυημένο ενοίκιο) 1250 ευρώ το μήνα με τιμαριθμική προσαρμογή ανά χρόνο, επί 20 χρόνια. (Χωρίς να υπολογίσουμε τις ετήσιες αυξήσεις σε 20 χρόνια θα έχετε καταβάλλει στον "αγοραστή"  1250x12x20 = 300.000 ευρώ).
  3. Εσείς αναλαμβάνετε την συντήρηση του ακινήτου.
  4. Ο "αγοραστής" απαλλάσσεται από φόρο μεταβίβασης, φόρο ιδιοκτησίας, φόρο εισοδήματος, Φ.Α.Π, χαράτσια, κλπ.

Θα μου πείτε ότι αυτά είναι αστεία πράγματα και πρέπει να είστε μεγάλο κορόιδο μόνο και μόνο να συζητάτε όχι να αποδεχτείτε κάτι τέτοιο. Και όμως το Ελληνικό δημόσιο ακριβώς αυτό αποδέχτηκε.

Χρηματοοικονομικός σύμβουλος είναι εταιρείες του Λάτση, αγοραστής είναι η EUROBANK του Λάτση, ακίνητο είναι 28 δημόσια ιδιόχρηστα κτίρια 270.460τ.μ. που πέρασαν στη κατοχή του Λάτση. Στα κτίρια στεγάζονται πέντε υπουργεία (Εσωτερικών, Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Πολιτισμού, Παιδείας, Δικαιοσύνης), γενικές γραμματείες, 13 Δ.Ο.Υ, το Γενικό Χημείο του Κράτους, τα αρχηγεία της Αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες κ.λ.π.

Όπως καταγγέλλουν  πέντε καθηγήτριες Πανεπιστημίου, (Ελένη Πορτάλιου, Λήδα Καζαντζάκη, Τόνια Κατερίνη, Κωνσταντίνα Βάιου και Μαρία Καραμεσίνη) με μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσαν σε βάρος των υπευθύνων του Ταμείου ξεπουλήματος περιουσίας του δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ*), ο  Λάτσης "αγοράζει" 28 δημόσια ιδιόχρηστα κτίρια 261.310.000 ευρώ, με χρήματα του δημοσίου (εκτός από την ανακεφαλαιοποίηση, μόνο τον τελευταίο χρόνο η EYROBANK έλαβε 11.614.000.000. ευρώ) και το δημόσιο θα καταβάλει ενοίκια 2.500.000 ευρώ το μήνα επί 20 χρόνια, συνολικά 2.500.000x12x20 = 600.000.000 ευρώ. 
Το ενοίκιο θα αναπροσαρμόζεται κάθε χρόνο, ο "αγοραστής" απαλλάσσεται από φόρο μεταβίβασης, φόρο ιδιοκτησίας, φόρο εισοδήματος, Φ.Α.Π, χαράτσια κ.λ.π και το δημόσιο θα είναι υπεύθυνο για την συντήρηση των ακινήτων.


Στο ΤΑΙΠΕΔ συμμετέχουν τρεις εκπρόσωποι της τρόικα, η οποία με τους νταβατζήδες και τους εφοπλιστές δεν έχει κανένα πρόβλημα, με το λαό έχει.



* ΤΑΙΠΕΔ = Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου
Read more

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014

Το δράμα του φιλελεύθερου Χάρη Γεωργιάδη


Τον Χάρη Γεωργιάδη τον έμαθα από μια συνέντευξη του σε εφημερίδα, μια Κυριακή στο χωριό, πριν αρκετά χρόνια. Η συνέντευξη είχε υπότιτλο ή τίτλο ''Είμαι βέρος Λευκωσιάτης'', και βλέποντας από κάτω την φωτογραφία του, η άμεση σκέψη μου ήταν ότι χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Τότε ήταν ανερχόμενο στέλεχος της νέας γενιάς, της φιλελεύθερης και φιλόδοξης πτέρυγας του ΔΗ.ΣΥ. Η γραμμή του κόμματος ήταν πάντα καμουφλαρισμένη με τη ρητορεία της λαϊκής δεξιάς, της πατρίδας, του έθνους και της θρησκείας, ώστε να πείθονται ευκολότερα οι συντηρητικές μάζες του πληθυσμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, στελέχη σαν τον Χάρη Γεωργιάδη να μην μπορούν να ''αναπτύξουν τις αρετές τους'' και να ''δώσουν τις λύσεις που χρειάζεται ο τόπος'' και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες.

Από τότε μέχρι σήμερα, οι συνθήκες ''ωρίμασαν'', η παράταξη του Χάρη βρέθηκε στην εξουσία και ο ίδιος στο τιμόνι του υπουργείου φιλελευθερισμού, όπου μπορούσε να εφαρμόσει τις Ιδέες του και να εμφυσήσει στον ταλαίπωρο λαό την ''ελπίδα'' μέσω της αύρας του φιλελευθερισμού (μεγάλη η Χάρη του), που μέχρι τότε βασανίζονταν από τις αποφάσεις των ''κομμουνιστών''.

Να μειωθεί το κράτος, ο έλεγχος του και οι παρεμβάσεις στην ελεύθερη αγορά! Να αποκρατικοποιήσουμε και να ιδιωτικοποιήσουμε! Να αφήσουμε την αγορά να αυτορυθμιστεί και τις εργασιακές σχέσεις να καθοριστούν από τις ανάγκες, την Προσφορά και την Ζήτηση (βοήθεια μας)!

Αλίμονο! Μόλις ανέλαβε ο Χάρης μας, ακούμπησαν πιστόλια στον κρόταφο του αφεντικού του από τα αφεντικά του τους εταίρους του στην Ε.Ε, ώρες αγωνίας, ξενύχτια, πίτσες στις 3 το πρωί, Λάμψη, Φώσκολος, αίμα δάκρυα και ιδρώτας και τελικά... Κούρεμα Καταθέσεων!

Ο Χάρης και οι πιστοί φιλελεύθεροι σύντροφοι του, εξαναγκάστηκαν σε μέγιστη βλασφημία, στη μέγιστη ύβρη για το φιλελεύθερο δόγμα. Σε μια παγκόσμια καινοτόμα κίνηση, έβαλαν χέρι σε καταθέσεις! Από τους ''κομμουνιστές'' το περίμενε, από τους φιλελέδες το βρήκε η κυπριακή άρχουσα τάξη.

Κάποιους μήνες μετά, έρχεται και δεύτερο χτύπημα στην ξεφτισμένη φιλελεύθερη συνείδηση του Χάρη μας. Ενώ προσπαθούσε να βάλει σε μια σειρά το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, αφού το κράτος δεν πρέπει να παίζει τον ρόλο του εργοδότη, με βαριά καρδιά αναγκάστηκε να κρατικοποιήσει τράπεζα. Για άλλη μια φορά, άλλα πίστευε και άλλα έπραξε η κυβέρνηση και ο Χάρης. Από αλλού το περίμεναν (θεωρητικά μιλάμε) οι κύπριοι και από αλλού τους ήρθε.

Και φτάνουμε στη χτεσινή μέρα. Οι υπάλληλοι της κρατικής πλέον τράπεζας, είχαν μπροστά τους πρόταση για μείωση μισθών και εργοδοτικής εισφοράς στο Ταμείο Πρόνοιας τους. Περίπου 300 υπάλληλοι, μέλη της συντεχνίας τραπεζικών υπαλλήλων απέρριψαν την πρόταση. Ο υπουργός σε μια κίνηση ''αποφασίζομεν και διατάσσομεν'' εκδίδει διάταγμα με το οποίο οι ανυπάκουοι υπάλληλοι αναγκάζονται να υπακούσουν. Κρατικός αυταρχισμός.

Συνοψίζοντας. Ένας φιλελεύθερος υπουργός, μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης που κουρεύει καταθέσεις, που κρατικοποιεί τράπεζα και ως εργοδότης πλέον (αλλά και επιδιαιτητής), στη διαφωνία εργοδότη-υπαλλήλων αποφασίζει υπέρ του ιδίου, του εργοδότη-κράτους, καθορίζοντας τους μισθούς με υπουργικό διάταγμα.



Read more

Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014

Φυλακές και Ελευθερία

Κάθε φορά που προκύπτει ένα θέμα που αφορά φυλακές και φυλακισμένους, εμφανίζονται οι γνωστοί τύποι με τις πιο κάτω απόψεις:

Άποψη 1: (σχόλιο σε συνέντευξη πρώην βαρυποινίτη, που εξηγεί πως με τον αυταρχισμό και την στέρηση δικαιωμάτων των φυλακισμένων οδηγηθήκαμε στις αυτοκτονίες)

''...Τους στερείται, λέει, το δικαίωμα να πάνε στις ανοικτές φυλακές και να έχουν τις εξόδους τους! Εξόδους και άδειες στους δολοφόνους! Δεν είμαστε σοβαροί σε τούτο τον τόπο. Χωρίς να γνωρίζω οτιδήποτε άλλο, όσα λέει ο βαρυποινίτης ότι κάνει ο Τρυφωνίδης συμφωνούν με την αντιμετώπιση που θα ήθελα και θα ανέμενα να είχαν όσοι πράττουν τέτοιου είδους εγκλήματα. Να τα βλέπουν και όσοι είναι έξω και να σκέφτονται διπλά πριν να διαπράξουν εγκλήματα και όχι να μην τους νοιάζει γιατί οι φυλακές είναι ξενοδοχεία.''

Άποψη 2: (σχόλια σχετικά με φυλακές ''πολυτελείας'' σε σκανδιναβικές χώρες)

''Αυτό δεν είναι φυλακή είναι εξοχή.'' ''Πολλή δημοκρατία πέφτει στη Νορβηγία.'' ''Καλά, και αυτό λέγεται φυλακή; Ξενοδοχείο είναι...'' ''Φτωχοί και άποροι σε λίγο θα διαπράττουν εγκλήματα ώστε να βρεθούν εκεί... Είπαμε, «κανονικές» συνθήκες, αλλά, όχι κι έτσι... Τι είναι αυτό; Σαν ξενοδοχείο 5 αστέρων μοιάζει...''

--------------------------------------------------

Θα επιχειρήσουμε μια ερμηνεία της πιο πάνω προβληματικής κρυφοφασίζουσας οπτικής. Όλοι οι παραπάνω και όσοι συμμερίζονται τις πιο πάνω απόψεις, πιθανόν να μην ξέρουν τι πάει να πει ελευθερία. Δεν ξέρουν τι είναι η ελευθερία και γι' αυτό δεν θεωρούν μεγάλη υπόθεση την απώλεια της. Δεν θεωρούν μεγάλη υπόθεση την απώλεια της, γιατί δεν είχαν ποτέ την ελευθερία τους. Δεν ξέρουν τι είναι ελευθερία, γιατί δεν βρέθηκαν ποτέ κοντά στην πραγματική ελευθερία. Επιπλέον δεν την αναζήτησαν ποτέ αφού αγνοούν ότι υπάρχει πραγματική ελευθερία, καθώς γεννήθηκαν στις συνθήκες αιχμαλωσίας του συστήματος.

Βλέποντας μια ''άνετη'' φυλακή, ξεχνούν ότι στην φυλακή είσαι περιορισμένος σε μια μικρή περιοχή-εγκατάσταση-κτήριο. Και το ξεχνούν γιατί και η καθημερινότητα τους εξελίσσεται και είναι περιορισμένη σε δύο μόνο κτήρια, το σπίτι και τη δουλειά. Το σώμα τους είναι ήδη φυλακισμένο στο δικό τους μίζερο, βρώμικο, μοναχικό, ανέραστο ''κλουβί'', οπότε βλέποντας τις ''ωραίες'' εγκαταστάσεις μιας σκανδιναβικής φυλακής, ζηλεύουν. Η ''πολυτελής'' φυλακή στην οποία δεν αισθάνεσαι μοναξιά, ούτε είναι βρώμικη, αλλά έχει δωμάτια για ψυχαγωγία και δεν είναι μίζερη, φαίνεται ξενοδοχείο. Βέβαια λείπει ο έρωτας, αλλά ο έρωτας έτσι κι αλλιώς λείπει από την μίζερη ζωή τους.

Θεωρούν ότι εύκολα μπορούν να μπουν στη θέση κάποιου κρατούμενου σε μια ''άνετη'' φυλακή. Δεν φοβούνται την απουσία των ερεθισμάτων της κοινωνίας, γιατί είναι ήδη σε μερική αναισθησία και δεν έχουν συναισθήματα για το κοινωνικό σύνολο. Δεν αντιδρούν γιατί τους ψεκάζουν(!), αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι είναι δειλοί και πνευματικά ανάπηροι, άρα ήδη έγκλειστοι σε μια δική τους ''άνετη'' και ''βολική'' φυλακή. Άρα κάνουν εύκολα το νοητικό άλμα, όπου ταυτίζονται υποτίθεται με ένα κρατούμενο, αφού και οι ίδιοι είναι αιχμάλωτοι κάτω από το χοντρό πετσί τους, μουλιάζοντας στην μικροπρέπεια τους.

Θεωρούν ότι μια ''άνετη και πολυτελής φυλακή'' δεν είναι κάτι που τρομάζει έναν κρατούμενο, άρα δεν θα σωφρονίσει τον κρατούμενο, αφού πιστεύουν ότι οι κακές συνθήκες κράτησης σωφρονίζουν και ότι ο φόβος του εγκλεισμού σε μια φυλακή είναι αποτρεπτικός για το έγκλημα.

Δεν ξέρουν τι χάνει κάποιος στη φυλακή, γιατί δεν το είχαν ποτέ πραγματικά. Ακόμα και η επίφαση ελευθερίας που νιώθουν, δεν καλλιεργείται ώστε να γίνει πραγματική ελευθερία, ώστε να εκτιμηθεί η αξία της και κατ' επέκταση η απώλεια της από κάποιον συνάνθρωπο. Επιπλέον δεν νοιάζονται αυτούς που την χάνουν, ούτε και ψάχνουν τους λόγους που κάποιοι χάνουν την ελευθερία τους. Δεν εξετάζουν τις αιτίες που σπρώχνουν στο έγκλημα και τον τρόπο που το κράτος τιμωρεί, γιατί δεν νοιάζονται. Δεν νοιάζονται γιατί δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο, ούτε και την ελευθερία του που είναι κομμάτι της δικιάς τους. Και δεν ξέρουν ότι η ελευθερία του δίπλα συνδέεται με την δικιά τους, γιατί δεν ξέρουν ούτε πως είναι η δικιά τους πραγματική ελευθερία, ούτε του δίπλα, ούτε και του συνόλου.

Read more

Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

Η ερευνητική δημοσιογραφία του ΡΙΚ και οι ικανότεροι


Το περασμένο Σαββατοκύριακο, περίπου 200 κρατούμενοι απείχαν από το συσσίτιο στις φυλακές, προκειμένου:

''να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους για τα μέτρα που λαμβάνονται από τη διεύθυνση των φυλακών, αφού η διαβίωση των κρατουμένων επιδεινώνεται λόγω αποφάσεων και ενεργειών της διεύθυνσης. Υποστηρίζουν ότι, ενώ το ποσό που αντιστοιχούσε καθημερινώς σε κάθε κρατούμενο για τροφοδοσία ήταν 4,14 ευρώ, μειώθηκε στα 2,70 ευρώ. Προχθές, σε κάθε 6 κρατούμενους αντιστοιχούσε ένα πόδι από κοτόπουλο! Η κατάσταση όπως περιγράφεται από κατάδικους και δεσμοφύλακες είναι εκρηκτική. Μετά τις τρεις αυτοκτονίες και τις απόπειρες αυτοκτονιών επικρατεί ένταση, καθώς δεν έχει ληφθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο.'' Πολίτης 6/6/2014

Το ΡΙΚ, στρατευμένο στον αγώνα για ''πολύπλευρη και αντικειμενική ενημέρωση'' προέβαλε στο κεντρικό του δελτίο, το παρακάτω ρεπορτάζ:


Δηλαδή ο δημοσιογράφος ρώτησε τον Τρυφωνίδη αν όλα είναι εντάξει στις φυλακές, και αυτός του είπε ότι όλα βαίνουν καλώς. Και όχι μόνο βαίνουν καλώς, αλλά ''αποκαλύπτει'' ότι έχει να αντιμετωπίσει και οργανωμένο σχέδιο ελέγχου των φυλακών από βαρυποινίτες. Αφού λοιπόν ο Τρυφωνίδης είπε ότι όλα είναι εντάξει και ότι έχουμε να κάνουμε με μια συνομωσία, το ρεπορτάζ-έρευνα του δημοσιογράφου υιοθετεί πλήρως την γραμμή Τρυφωνίδη. Του ίδιου ανθρώπου, που βαραίνεται με τις περσινές εξευτελιστικές αποφάσεις-οδηγίες για την ''ευπρεπή εμφάνιση'' των κρατουμένων, με τρεις αυτοκτονίες και πολλές απόπειρες αυτοκτονίας.


Το ρεπορτάζ προβλήθηκε τη Δευτέρα. Χτες Παρασκευή, αποκαλύφθηκε  η υπόθεση ομαδικού βιασμού κατ' εξακολούθηση και σήμερα είχαμε μια νέα απόπειρα αυτοκτονίας.

Εντωμεταξύ ο υπουργός, που θα έπαιρνε μέτρα μετά την τελευταία αυτοκτονία, κάλεσε τον Τρυφωνίδη για διευκρινίσεις. Σήμερα, μετά την υπόθεση βιασμού και τη νέα απόπειρα, δήλωσε ότι δεν θα κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, όπως γινόταν μέχρι σήμερα (παραδεχόμενος ότι έκρυβε προβλήματα κάτω από το χαλί), αλλά -για άλλη μια φορά- θα πάρει μέτρα. Μάλλον περιμένει τον Τσαλακό να αναλάβει διευθυντής στο ΡΙΚ, ώστε το έργο του να προβάλλεται καλύτερα καθώς θα παίρνει τα μέτρα.

Εν κατακλείδι, βλέπεις στην τηλεόραση τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και τα άτομα που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας ως τα ικανότερα και σκέφτεσαι ότι:



Υ.Γ: Εννοείται ότι δεν περιμένουμε κανένα ανθρωπάκo της εξουσίας να λάβει μέτρα για μια ''καλύτερη φυλακή'', διότι στεκόμαστε απέναντι σε κάθε φυλακή, είτε αυτή φυλακίζει σώματα ή πνεύματα.

Update: Το ψεσινό άρθρο ήδη ξεπεράστηκε από τα γεγονότα. Ακόμα μια αυτοκτονία, πολλαπλάσιες υποσχέσεις από την ιεραρχία. Το τραγικό γεγονός, γελοιοποίησε και τον πρόεδρο που νωρίς το απόγευμα επισκέφτηκε το θύμα των ομαδικών βιασμών, στο γενικό νοσοκομείο Λευκωσίας όπου νοσηλεύεται. Λες και ήταν μια απάντηση στην μπουρδολογία που αράδιασε μπροστά στα μικρόφωνα κατά την έξοδο του από το νοσοκομείο. Το επικοινωνιακό πυροτέχνημα δεν άντεξε μέχρι το βραδινό δελτίο.

Read more

Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

Τα προγράμματα των 500 ευρώ της Ζέτας (μια χορηγία της Ε.Ε)


Υποτίθεται ότι δίνουν εφόδια σε άνεργους νέους, ώστε να αποκτήσουν επαγγελματικές δεξιότητες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της, ''επιδοτεί την εργασία και όχι την ανεργία''. Στην πραγματικότητα όμως σπέρνει ''ζιζάνια'' που μελλοντικά θα πνίξουν κάθε εργασιακό δικαίωμα. Τα συγκεκριμένα προγράμματα δεν έχουν σκοπό τη μείωση της ανεργίας, αλλά αποσκοπούν στη μείωση του κόστους εργασίας. Παντού.

Είναι προφανές ότι το κράτος θέλει να μειώσει το κόστος εργασίας στο δημόσιο, αλλά με τα συγκεκριμένα προγράμματα, αφήνει κάθε εργαζόμενο βορά στον εργοδότη (θυμηθείτε και την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας). Αυτή είναι η άμεση συνέπεια των δώρων του κράτους προς το ιδιωτικό κεφάλαιο, που συνεχώς ζητά μείωση του κόστους εργασίας.

Η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη αν αναλογιστεί κανείς ότι όπως λέγεται, ''τα συγκεκριμένα προγράμματα προσφέρουν εργασιακή εμπειρία ώστε να μπορέσει ο εκπαιδευόμενος να διεκδικήσει θέσεις που απαιτούν πείρα''... την στιγμή που δεν υπάρχουν, ούτε θα υπάρξουν νέες θέσεις εργασίας! Ούτε από το κράτος της παγοποίησης προσλήψεων, ούτε από το ιδιωτικό κεφάλαιο που σε περιόδους κρίσης προτιμά ασφαλέστερες επενδύσεις. Οι εκπαιδευόμενοι, εφοδιάζονται με προσόντα για να πάρουν τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας από τους ''υψηλά'' αμειβόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όπου δεν γίνει αντικατάσταση, η αφόρητη πίεση από τη στρέβλωση που δημιουργείται, θα σπρώξει αναπόφευκτα κάθε μισθό προς τα κάτω.

Κάθε 500αρης, όπου τοποθετηθεί, δείχνει ότι οι θέσεις στο περιβάλλον εργασίας του, μπορούν να καταληφθούν από ένα εργαζόμενο χαμηλότερου κόστους, με την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη λόγω ηλικίας παραγωγικότητα. Ένας άνεργος πτυχιούχος που τοποθετείται π.χ στο γραφείο ευρέσεως εργασίας, μόλις εκπαιδευτεί στο πόστο του, δείχνει ότι η συγκεκριμένη εργασία μπορεί να γίνει με χαμηλότερο κόστος για το κράτος. Όπου η Ζέτα έσπειρε και σπέρνει τα ''ζιζάνια'' της, κανένας εργαζόμενος με αμοιβή πάνω από 500 ευρώ δεν μπορεί πλέον να αισθάνεται ασφαλής.

Φυσικά τα Μ.Μ.Ε προβάλουν τη βρώμικη αποστολή του κράτους, ως σωτήριο μέτρο για χιλιάδες ανέργους που δέχονται να ζουν με ''ένα χαρτζιλίκι''. Για όσους απαντούν στην κριτική με το επικίνδυνα αφελές ''ας είναι, παρά τίποτα'', να υπενθυμίσουμε ότι, στην Ελλάδα περάσαμε από τη ''γενιά των 700 ευρώ'' στη ''γενιά των 500'' και σήμερα στα 17 ευρώ μεροκάματο και στα 3 ευρώ/ώρα μικτά! Και αν δεν σε νοιάζει που ο διπλανός σου δουλεύει για 500 ευρώ, ετοιμάσου να πάρεις πόδι ή να δουλέψεις και ο ίδιος για ''ένα χαρτζιλίκι''.


Read more

Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

Ο δούρειος ίππος του συνεταιρισμού

Είδα προχτές ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ που αναφερόταν στην ιδέα του συνεταιρισμού στα πρώτα επαγγελματικά βήματα των νέων στην Ευρώπη. Το βρήκα ενδιαφέρον, ειδικά το πρώτο παράδειγμα που προβάλει, γιατί περιέχει ''κρυφά μηνύματα'' που μπορούν να ωφελήσουν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, αλληλεγγύης και ενός υψηλού αισθήματος ευθύνης για τα θέματα που πρέπει να αφορούν όλους, σε μια εποχή που η κοινωνία ολισθαίνει προς την ανθρωποφαγία.

Επιγραμματικά, ο συνεταιρισμός σε πολλά επαγγέλματα μπορεί να διώξει από τη μέση το αφεντικό και να τοποθετήσει στο τιμόνι τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στο παράδειγμα του βίντεο, μια ομάδα νέων επιστημόνων, που κατέχει τα ''μέσα παραγωγής'' για τη δουλειά της, τους υπολογιστές τους, και τη γνώση του αντικειμένου, σχηματίζει ένα συνεταιρισμό. Η εταιρεία είναι αυτοδιαχειριζόμενη, με την εργασία, τον κόπο και το κέρδος να μοιράζεται εξίσου.

Το σημαντικότερο στοιχείο, νομίζω είναι η απουσία επικεφαλής και η οριζόντια διάρθρωση της εταιρείας. Κάθε εργαζόμενος ξέρει τι πρέπει να κάνει για το καλό του ιδίου και του συνόλου στο οποίο συμμετέχει. Οι εργαζόμενοι καρπώνονται ολόκληρη την αμοιβή για την εργασία τους, άρα μπορούν να δουλεύουν λιγότερο αφού απουσιάζει το ληστρικό μερίδιο της αμοιβής του αφεντικού ή του διευθυντή.

Η απουσία ιδιοκτήτη-αφεντικού και ο διαμοιρασμός ολόκληρης της αμοιβής μεταξύ των εργαζομένων ευνοεί την ευκολότερη μετάβαση σε εναλλακτικά νομίσματα όπως π.χ η πίστωση με εργατοώρες, ή και την πλήρη κατάργηση του χρήματος και της μισθωτής εργασίας. Το αφεντικό είναι το πιο αντιδραστικό στοιχείο στο ενδεχόμενο κατάργησης ή αλλαγής του τρόπου αμοιβής, αφού τότε θα αναγκαζόταν να εργαστεί πραγματικά αντί να συσσωρεύει κομμάτι του κόπου των υπαλλήλων του.

Το συνειδησιακό άλμα της δυνατότητας εργασίας χωρίς διεύθυνση ή ιδιοκτήτη, είναι κρίσιμης σημασίας για το όραμα μιας κοινωνίας διαφορετικής από τη σημερινή.

Ο συνεταιρισμός μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, κυρίως όμως σε επαγγέλματα πνευματικής εργασίας, όπου το κόστος ''εξοπλισμού'' είναι χαμηλό. Τα παραδείγματα είναι αρκετά, αλλά όσον αφορά στους νέους επιστήμονες, οι κλάδοι που μπορώ πρόχειρα να σκεφτώ είναι όσοι εμπλέκουν υπολογιστές, ή στην εκπαίδευση, γενικά οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες (γραφίστες, φωτογράφοι, κ.τ.λ), δηλαδή επαγγέλματα στα οποία το ενοίκιο ενός χώρου δουλειάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο (μαζί με τους φόρους του κράτους).


Σε παραδείγματα χειρωνακτικής εργασίας (π.χ ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γεωργοί, βιομηχανικοί εργάτες, κ.τ.λ) ο συνεταιρισμός αντιμετωπίζει διάφορα άλλα σημαντικότερα προβλήματα που δεν χωράνε εδώ.

Read more